Chyba coś jest mocno nie w porządku..

Witaj

Zacznę od zapytań,,, a dlaczego to tak jesteś nastawiono pesymistycznie do życia, ludzi..... marzeń.
Skąd to się u Ciebie wzięło? czy jakaś sytuacja  czy też problemy zaważyły na tym że tak postrzegasz siebie ...........  przed Tobą całe życie...  te lata najlepsze , dużo siły , potencjał , pewnie jest masę tego... a co z  Twoimi zainteresowaniami? No i napisz  po jakiej jesteś Szkole,,,, itp czekam.

Kobieto! Znasz 2 języki, piszesz książki i to nie jest nic wielkiego?! Ja mam zupełnie inne zdanie To na prawdę dużo, wiele osób chciałoby znać dobrze przynajmniej jeden obcy język, a co dopiero dwa i jeszcze studiować je. No kochana na prawdę pełen podziw, ja np. powiem Ci, że Ci zazdroszczę Lubisz pisać książki? Sprawa Ci to przyjemność? To to rób nadal, a może być powalczyła o to, by jakaś książka została opublikowana? Nie mów, że to niemożliwe, że to bez sensu, ale jeśli to jest Twoim marzeniem to zawalcz o to Nie ma rzeczy niemożliwych!!
Piszesz, że jesteś samotna, nie masz znajomych i że siedzisz tylko w swoim pokoju. A co byś powiedziała na to, żeby z tego pokoju wyjść? Nawet samej. Na basen, na miłe zakupy, na jakąś wycieczkę, nie musisz wszędzie chodzić z kimś Ja też kiedyś tak uważałam, że zawsze muszę z kimś wszędzie chodzić, a jeśli akurat nie ma chętnych to nigdzie nie szłam tylko siedziałam w domu i się wkurzałam sama na siebie. Ale powiem Ci, że jeśli zmienisz nastawienie i zaczniesz wychodzić tam gdzie masz ochotę, nie będziesz uzależniała się od innych to na prawdę poczujesz się o wiele lepiej. Poczujesz satysfakcję, że poszłaś gdzieś tam gdzie chciałaś i nie musiałaś mieć nadzieję, że będą jacyś chętni do wyjścia czy nie. A z biegiem czasu znajomych poznasz, ale musisz wychodzić z domu, wychodzić do ludzi. Świat czeka na Ciebie z otwartymi rękami, ale musisz zrobić ten pierwszy krok Ty

Zawsze jest szansa na poprawę swojego życia, ale trzeba dać coś od siebie, nie można tylko narzekać. Trzeba stwierdzić, czy jest źle i jeśli tak to robić, by było lepiej. Wszystko się da! Uwierz w to, bo to prawda

Mogę Ci jedynie powiedzieć, że zawsze takie problemy mają jakąś przyczynę, najczęściej przyczyna znajduje się w dzieciństwie.
I jeżeli znajdziemy ją, zrozumiemy to co się stało ( bo starszy człowiek więcej rozumie niż wtedy, kiedy był dzieckiem) to zaczniemy wtedy inaczej na całą sytuację patrzeć i jednocześnie zmieni się nasze nastawienie do życia.
Pomyśl o tym Czasami ciężko tą przyczynę znaleźć, ale w takich sytuacjach są różne terapie, które pomagają nam uświadomić dlaczego zachowujemy się tak, jak się zachowujemy.
To normalne, że z dnia na dzień nie nauczysz się bez problemu mówić o swoich zaletach, ale z czasem wszystko jest możliwe. Możesz dojść nawet do takiego momentu, że łatwiej będzie Ci o zaletach swoich mówić, niż o wadach. Tak to jest, że widzimy to, na co zwracamy największą uwagę. Zwracasz uwagę w swoim życiu na pozytywne rzeczy- to widzisz swoje zalety. Skupiasz się ciągle na negatywnych- to widzisz wady.
Ja w Ciebie wierzę, że zmienisz swoje życie na lepsze, ale przede wszystkim Ty musisz w to uwierzyć !

książkę ''kodeks wygranych'' przeczytaj

Tak, boję się odkrywać przed ludźmi, bo czuję się wtedy kompletnie zażenowana, wręcz zawstydzona tym, że mówię o sobie, że kogoś zanudzam tymi bzdetami. W większości przypadków wygląda to tak:

Ja: wiesz, lubię pisać, chciałabym wydać książkę
Ktoś: o, pada śnieg..

I tak, nie mam za grosz charyzmy, ani uroku osobistego i ludzie nie interesują się mną specjalnie. Dobrze słucham, gorzej z zainteresowaniem kogoś swoją osobą, przejęciem inicjatywy. Sztywniara ze mnie, niby mam poczucie humoru, ale nie potrafię się przy kimś wyluzować i żartować na pełnym luzie. Za bardzo uważam, żeby nie palnąć jakiejś głupoty, bo w domu rodzinnym za takie coś dostawałam ochrzan. Jestem ramieniem do wypłakania się, kimś, komu można powiedzieć wiele rzeczy w zaufaniu. Ale, na Boga, tu nie chodzi o popadanie w egocentryzm, prawda? Nie chodzi o budowanie wspaniałego obrazu własnej osoby w oczach innych. Chciałabym tylko żyć z ludźmi na zasadzie przyjacielskiej symbiozy. Mam zwyczajne marzenia, jak każda dziewczyna. One są cliche, ale coś takiego mi się marzy.. Kilkoro przyjaciół, wyjechać gdzieś z ukochanym chłopakiem, czuć się docenianą i szczęśliwą, poczuć się mentalnie jak 21-latka, a nie jak zmęczona życiem 40-letnia matka polka. Coś jest ze mną nie halo, bo nie mam tych rzeczy. Jakbym na nie nie zasługiwała. I właśnie jakiś głos w mojej głowie mówi "bo tak jest - nie zasługujesz".

Marzenia są po to, by je realizować
Chcesz być szczęśliwa, to po prostu taka bądź.
A wiesz jak to zrobić? Ja Ci pomogę
Na początku zacznij dostrzegać małe, drobne rzeczy. Zauważaj, gdy jest ładna pogoda, poczuj całą sobą jak pijesz dobrą kawę, herbatę lub czekoladę. Zdążysz na autobus, to ciesz się z tego. Uda Ci się coś wykonać fajnie, to bądź z siebie dumna. Mów do siebie w myśli, albo jak wolisz na głos: ''super to (Twoje imię) zrobiłaś''.
Na początku takie dostrzeganie drobiazgów może wydawać się trudne, ale po pewnym czasie takich ćwiczeń, poczujesz różnicę. Zauważysz, że coraz częściej masz dobry humor. Bo tak na prawdę, to nasze życie składa się z takich właśnie drobiazgów.

Przejmujesz się ludźmi, ja to rozumiem Ale pomyśl sobie, co może się najgorszego stać, jeśli palniesz jakąś głupotę? Jaki może być największy tego skutek? I czy to będzie na tyle straszne, że nie przeżyjesz tego? Czy jednak świat będzie istniał dalej ?
Powiem Ci, że często to, co dla nas wydaje się bardzo zauważalne to inni w ogóle na to nie zwracają uwagi. A nawet jeśli zauważą coś, to za moment już tego nie pamiętają. Bo ludzie mają swoje życie i nim najbardziej się interesują. Więc nie martw się, że palniesz jakąś głupotę. Nie ma w tym nic wstydliwego. A świat będzie istniał dalej

No widzisz ja bym z Tobą chętnie pojechała hehe
Ale serio, ostatnio takie marzenie się pojawiło u mnie, by polecieć do USA i zwiedzić Nowy Jork
Kiedyś te marzenie na pewno zrealizuję

Uwierz mi, że wcale nie każdy potrafi zdążyć na autobus.
Właśnie o to chodzi, że Ty widzisz same negatywy, a musisz próbować widzieć pozytywy, nawet na siłę sobie wmawiać na początku. A później wejdzie Ci w to nawyk i będzie bardziej naturalne.
W sumie mówienie do lustra 'Kocham Cię' jest trochę przesadą dla mnie i też bym się głupio wtedy czuła
Lepsze jest zauważanie czegoś co nam wyszło i chwalenie siebie w myśli.
I też pod koniec dnia przed spaniem przypominanie sobie sytuacji w tym dniu i znajdowanie pozytywów.
Na prawdę jestem pewna, że to potrafisz

Seymour, na wstępie muszę zaznaczyć, że masz naprawdę świetne poczucie humoru. Tak, to się wyczuwa
Wydaje mi się, że największy masz problem z tym, że jednak życie bierzesz zbyt (o dziwo!) poważnie. Swoimi żartami próbujesz zmiękczyć rzeczywistość, przybierasz maskę, a założenie powinnaś przybrać zupełnie odwrotne.
Wiesz, też miałam kiedyś taki problem. Do tej pory czasami mam, ale potem przypominam sobie "hej! przecież nikt cię nie ocenia, nikt nie widzi twoich potknięć, bo przecież każdy jest zajęty sobą podobnie jak ja". To nie jest tak przecież, że wiecznie jesteś na świeczniku i ktoś rejestruje każdy Twój krok. Nikt nie przejmuje się tak Tobą, jak Ty sama. Z jednej strony może wydawać się to tragiczne, ale z drugiej spojrzenie tak na sprawę daje człowiekowi ogromną wolność.

Też tak mam,
ogólnie myślałam, że to depresja.
Nie jest mi z niczym do śmiechu i wszystko biorę na poważnie ( mam 23 lata.)
Jestem też domatorką. Lubię imprezy,pośmiać się, ale w gronie ludzi, z którymi czuję się dobrze, ponieważ mam bardzo niską samoocenę.
Czuję się brzydka, głupia, gruba.
Nigdy w siebie nie wierzyłam.

Historia mojego życia ;D
Wszystko przez zaniżoną samoocenę, chyba najlepszym wyjściem będzie skorzystanie z psychoterapeuty zanim wpadniesz w jakąś depreche.

Psychoterapeutę można znaleźć dobrego za darmo. Wystarczy poszukać. Nie słuchaj mamy w tym temacie, bo nie miała racji. Chciałaś się wybrać do psychologa, miałaś taką ochotę, to Twoja sprawa, mama nie miała prawa Cię za to krytykować. Wcale nie trzeba być świrem, żeby chodzić na wizyty do psychologa. Wręcz przeciwnie, ktoś kto chodzi do niego, jest osobą, która nie chce mieć przeciętnego życia i chce zmienić je na lepsze. I to się ceni, odwagę się bardzo ceni.

21 lat i czujesz, że życie umyka ci przez palce? Przeczytałam 4 książki o samorozwoju i jedna rzecz jest wspólna złe emocje przyciągają kolejne złe emocje. Tak jest niestety w życiu. Nie chcę oczywiście ciebie oceniać bo rozumiem rozterki, które tobą panują, a panują nad tobą złe emocje których nie potrafisz przełamać.

Zadam ci pytania, które dadzą ci wskazówki
1. Czy otoczenie kreuje ciebie, czy ty  je kreujesz np. napiszesz do znajomej "hej, może pójdziemy do kawiarni?" czy czekasz aż ktoś cię zaprosi
2. Czy podejmujesz decyzje w swoim życiu np. chcę iść na spacer, więc idę
3. Czy rozwijasz swój umysł, ciało i świadomość np. czytasz książki które wniosą coś do twojego życia, biegasz lub uprawiasz sport, pracujesz nad medytacją tzw. nic nie myślenie

Wiem z doświadczenia, że nie jest łatwo zmienić swoje życie, ale walcz a będziesz szczęśliwa

No to spróbujmy konkretnie przeanalizować co piszesz:

Tak oceniasz siebie "na dzisiaj" (stan obecny)
"Samotny dziwak, nudziara bez perspektyw, samotna, grubawa, raczej nieatrakcyjna, nie mam talentów". Pozostałe epitety są podobne; nawet pisanie książek i znajomość języków deprecjonujesz.

Tak oceniasz swój stan z "wczoraj" (retrospekcja)
Przez ostatnie 2 lata nie zrobiłam nic - nigdzie nie pojechałam, nie zapisałam się na żaden ciekawy kurs, nic..

Tak porównujesz siebie w stosunku do Twojej "grupy odniesienia" i ich zachowania uznajesz jako normę
Moi znajomi zakochują się, podróżują po świecie, spełniają swoje pasje, zdobywają świat.

Czego chcesz:
"marzę, że moje życie się zmieni i stanę się jak ci ludzie na profilach, które przeglądam - będę wszędzie, gdzie chcę pojechać, zakocham się w super chłopaku, zdobędę szczęście"

Czego nie chcesz (i boisz się tego ?)
"Dlatego chyba nie mam żadnych szans. Mam 21 lat, więc zostało mi jeszcze sporo lat do wynudzenia się przed kompem w towarzystwie latającej po pokoju muchy."

Dodatkowo (albo jako wyzwalacz) stało się jeszcze jedno:
Nawet moja jedyna przyjaciółka, która mnie ubóstwia(a ja ją) nie ma już dla mnie czasu, bo lata po imprezach ze swoim chłopakiem i angażuje się w różne kółka zainteresowań.

Pomyśl czy nie znalazłaś się TERAZ w momencie, który jest dobry do dokonania przełomu ?

Dlatego, że:

1. Dokonałaś takiego podsumowania własnego życia jak powyżej (jasne, że głębszego
2. Być może Twoja "druga, podświadoma Seymour" zdecydowała się coś z tym zrobić i "nakłoniła Cię" do tego, że
3. NAPISAŁAŚ posta na forum i pytasz: "Ciekawe, czy jest jakaś szansa, żeby zmienić te stan rzeczy?"
4. Używasz m.in. słów "rewolucja", "szansa", "marzę", co MOŻE świadczyć o gotowości do zmian. Kontekst tu nie jest najważniejszy.

Wobec tego spróbuj dopasować do siebie jedno z poniższych stwierdzeń:

1. Zmieniłabym to, ale mi się nie chce i nie umiem

Jeżeli tak to potrzebujesz technik motywacyjnych - zmuś się na przykład do zapisania na kurs coachów. Nie bądź ich klientem, tylko właśnie ucz się być coachem.
Wielu psychologów studiowało psychologię bo mieli problemy ze sobą, tak samo trenerzy. Załatwisz 2 rzeczy za jednym zamachem: własny problem i nowe umiejętności. Skoro studiujesz to masz możliwość uczestnictwa w takich kursach za niewielkie pieniądze, albo darmo. Mateczka Unia Europejska często płaci za szkolenia.

2. Zmieniłabym to, ale cokolwiek zrobię to i tak będzie jak do tej pory.

Tu jest gorzej. Znajdź jednak psychoterapeutę, zdarzają się bezpłatni, chociaż ciężko z takimi oprócz NFZ.
Jeżeli mogę radzić zainteresuj się tymi, którzy pracują w nurcie behawioralno-poznawczym. Sama z resztą wybierzesz. Opisów modalności psychoterapeutycznych w sieci jest dużo.

Ważne w tym wszystkim jest to, że dojrzewasz, albo dojrzałaś do zmiany na co jest masę dowodów, kiedy czyta się Twoje posty. Działaj

Pozdrawiam
GTB