Kocham go mocno ale muszę odejść- jak sobie poradzić?

Nie lubię uzewnętrzniać się na forum. Jest to naprawdę ważna kwestia, przynajmniej dla mnie i to, że nie potrafimy się w niej dogadać mnie już wykańcza

Jak nie możesz powiedzieć o co chodzi, to znaczy, że nie mam problemu.

Zatem:
1. chcesz zalegalizować związek
2. mieć dzieci

On nie przykłada do tego wagi czy wręcz odżegnuje sie od tego? Czym to tłumaczy?

Skąd takie wnioski? Miałaś jakieś sygnały zapewne...

Zastanawiałaś się dlaczego nie chce tego typu zmian? Bo jak sama piszesz, gdy się ktoś kocha ślub nie jest poświęceniem.

Pomyśl dlaczego tak się wzbrania. Czy było coś w jego przeszlości, co moglo zaważyć na "teraz"?
Może coś z dzieciństwa? Czy może rodzice sie rozeszli? Nie wiem sama co o tym myśleć... W@ waszym przypadku oczywiście. Mam swoje zdanie na okoliczność takiego zachowania jak jego, ale tylko na podstawie własnych przeżyć.

wiesz czemu tak jest??? bo dla niego nie jesteś ,,wyborem ostatecznym,, tylko tyle i az tyle

takie mam właśnie podejrzenia. Żałuję, że nie potrafi tego powiedzieć mi prosto w oczy

Mamy zatem jakąś wskazówkę

"Kiedyś tak..." Czy nie przyszło Tobie do głowy, że on może bać sie odpowiedzialności za Ciebie i dziecko? Nie będziesz jakis czas pracować. Wówczas przyjdzie mu was utrzymywać. Przepraszam, że wychodzi na to, że sprowadzam tę sprawę do pieniędzy, ale to akurat się stanie.

Macie jakieś zobowiązania finansowe? Wspólne?

A czy wy mężczyźni macie jakiś zegar biologiczny?

Popieram opinię przedmówcy. Nie popieram spojenia związku dzieckiem ani przypieczętowanie związku pieczątką. Liczę jedynie na to, że partner
Autorki nie dojrzał jeszcze do podjęcia takich decyzji. Czy to może oznaczać, że jej nie chce?

Oby... Znasz go trochę, ale bywa - i to często - że wówczas sytuacja ...przerasta faceta.
Piszesz, ze bierze odpowiedzialność za swoje czyny - pięknie... Ale czy taką odpowiedzialnoscią nie byłoby z jego strony też zdeklarowanie się (szczególnie, ze: jest z Tobą ileś tam lat, widzi, ze traktujesz go powaznie, wie o Twoich marzeniach i planach itd) co do małżeństwa i jakiejś śladowej pewności co do niego jako Twego partnera? Jakoś odnosze wrażenie, ze to człowiek - cokolwiek najlepszego nie napiszesz o nim - o trochę egoistycznym podejściu. Bo czyż nie wypadałoby - skoro jest z Tobą i Cię darzy jakimś ciepłym uczuciem - by starał się podchwytywać "w lot" Twoje mysli i być kilka kroków z przodu? Chyba nie "ciągniesz go za uszy" przez te wszystkie wspólne lata by cokolwiek uzyskać?

Teraz dopiero ...dotarł do mnie sens tematu watku: "Kocham go mocno ale muszę odejść- jak sobie poradzić?"
Czyli zakładasz odejscie? Czy uswiadomiłas jakoś delikatnie to partnerowi? Czy zdaje sobie sprawę, ze Twoje oczekiwania są ważne i zlekceważenie tego oznaczać może Wasze rozstanie? W sumie - z drugiej strony patrząc - to troche jak szantaż: albo się żenisz itd, albo odchodzę... Ale to chyba jednak dobre rozwiazanie - ślub jest przypieczętowaniem zwiazku, jakims potwierdzeniem. Dziecko - dopełnieniem... Skoro tak sie od tego on odżegnuje - coś musi "być na rzeczy", przykro mi.

Dobre w Tobie jest to, że nie próbujesz planować jakiejś wpadki a dziecka nie traktujesz jako panaceum na wasz jakby nie było zgrzyt.

Zastanawiałaś się jak wygląda wasze zycie razem? Czy oby na pewno nie jest tak, że żyjecie obok siebie?

To dobrze brzmi. Czy jednak poza sprawą związaną z decyzjami, o których zdradziłaś, nie wyczuwasz czegoś.... Że coś jest inaczej teraz? Napisałas, że jesteście ze sobą dość długo.

Zadaję pytania, bo próbuję dociec co siedzi w jego głowie. A Ty jesteś furtką do tego. Nie chcę stawiać diagnozy nie poznając symptomów.

Zapewniam Ciebie, że nie znam Was

To znaczy od kiedy? Zanim zaczęliście prowadzić rozmowy na temat dziecka i ślubu?

Co masz na myśli? Może wrócmy do mojego pytania na temat przeżyć z... dzieciństwa chociażby? Czy był kochanym dzieckiem?

Jak rozumiem, nie ma technicznych przeciwskazań do odraczania decyzji o ślubie, dziecku i zyciu "długo i szczęśliwie"

Dla mnie, podczas "chodzenia" z obecną żoną cel ten nie był  oczywisty w wieku 20 lat gdy się poznaliśmy, ale kształtował się w miarę wspólnego życia i stopniowo stał się jedyną opcją w miarę jak dwoje ludzi dopasowywało się do siebie coraz lepiej.
Gdy obecna zona chciała wcześniej formalizować związek - po 3 latach - starałem się jasno wytłumaczyć, dlaczego się nie decyduje i dac jednoznaczna perspektywe: "po studiach, gdy bede zarabial, przed decyzją o dziecku, teraz nie ma to na nic wpływu." Tak się zresztą stało.  Realnie jednak główną przyczyną "odraczania" była, jak sądzę, chęc sprawdzenia się z partnerką w możliwie wielu sytuacjach - bo w sumie można było się hajtnąć od razu :-). Tyle, że po pięciu latach wiedziałem dokładnie na kogo się decyduję, wiedziałem, z jasno z kim chce byc, mogłem ta decyzje podjąc ZNACZNIE BARDZIEJ ODPOWIEDZIALNIE i niewiele mnie potem zaskoczyło.
Jeśli przez 5 lat nie pojawia się żadna nielojalność, próba emocjonalnych zdrad, seks się pogłębia i rozwija, ilość wspólnych spraw wzrasta i czuje się za plecami czyjeś wsparcie ma się zdecydowanie mniej wątpliwości, gdy planuje się "związek na całe życie".

Tutaj jak rozumiem nie dostałaś ŻADNEJ perspektywy (np. "za dwa lata gdy nazbieram na większe mieszkanie") tylko słyszysz jakieś ogólne gadki "nie jestem gotowy"... Nie wiadomo czy planuje "związek na całe życie" czy nie.

Wydaje mi się, że brak takiej perspektywy jest niepokojący i może oznaczać, że jego odpowiedzi są jedynie wykrętami. A przecież to problem podstawowy - już dawno powinno być jasne dla obu stron co i dlaczego wybierają. Niechęć do rozmowy na ten temat  może oznaczać że wasze cele stały się na tyle rozbieżne, że łatwiej jest o nich nie mówić, a twój partner stosuje niedopowiedzenia i blokowanie komunikacji jako metodę obrony swoich interesów.
Na razie, jak rozumiem partner chce udawać że nie wie, iż "twój czas" na rodzenie pierwszego dziecka  z każdym rokiem oddala cię od optymalnego biologicznie okresu, kiedy ciąża i porod niemal nie pozostawiają śladu na ciele i zdrowiu.

.

Sponiewierana, zaczelo sie psuc od ok. Konca lutego, kiedy to po raz kolejny rozmawialismy na ten temat. Wczesniej tez byly rozmowy ale wszystkie konczyly sie tak samo i wracalo do normalnosci. Teraz jak gdyby nie wrocilo...
Nie znam  do konca faktow z jego przeszlosci, ale wiem ze w dziecinstwie jego rodzice nie poswiecali mu zbyt duzej uwagi, szczegolnie matka,ktora zostawiala go caly dzien samego w domu gdy mial 4 lata, nie dbala o jego bezpieczenstwo itp. Teraz w sumie tez sie nim nie interesuje a mimo to on dba o swoja matke i ja szanuje. A czy to ma jakies znaczenie?

On wie, ze odejde jesli nie zdecyduje sie na slub, z tym, ze mysle iz nie traktuje tego powaznie. Sadze, ze on i tak wie, ze tego nie zrobie...

Tez uwazam, ze to normalny etap w zyciu pary i skoro rzekomo mnie kocha, sprawdzilismy sie jako para w jakims tam stopniu, znamy sie jak lyse konie, to slub nie powinien byc problemem a on bardzo unika tego tematu, w ogole nie przyjmuje do wiadomosci, ze moj czas na dziecko powoli mija... Tak jakby to bylo poza nim kompletnie.

Znalazlam stary post Olinki z innego watku.Bardzo mi sie jej wypowiedz spodobala, wiec ja pozwole sobie przytoczyc.

Dla mnie szczera, prawdziwa miłość oznacza bezinteresowne ofiarowywanie siebie drugiemu człowiekowi. Jeśli się kogoś naprawdę kocha, to jego dobro stawia się ponad własne, a przy tym odczuwa się radość z samego faktu dbania o tę drugą osobę i sprawiania jej przyjemności. Za kochaną osobą tęsknimy, cieszymy się na jej widok, dobrze i w pełni swobodnie czujemy się w jej towarzystwie, akceptujemy ją, szanujemy, często gości w naszych myślach - jeśli równocześnie jesteśmy kochani, to wszystko działa oczywiście na zasadzie wzajemności.

Szczera i głęboka miłość uskrzydla, nigdy nie krzywdzi, nie doprowadza do łez, zmienia wszystko - w tym nasze nastawienie do życia, a nawet podnosi poczucie własnej wartości. Człowiek, który kocha i jest kochany czuje się potrzebny. Chętnie wraca do domu, bo wie, że czeka w nim ktoś, dla kogo jest po prostu ważny.
http://www.netkobiety.pl/t55632.htm

Motórzystka,co Ty na to ? Zgadzasz sie z tym ? Jesli tak, to jak to sie ma do waszych relacji ?
Bo cos mi sie zdaje, ze to pomiedzy wami to zadna milosc.I z jego strony, i z Twojej tez.
I jeszcze to ultimatum Twoje.Albo do wrzesnia mi sie oswiadczysz, albo to koniec.
Czy to jest milosc ?

Mam podobny problem  cieżko jest odejsc od kogoś kogo się kocha , chciałabym żeby on sam zniknął na jakis czas żeby dał mi czas ale ciągle tak sie nie da moge odejsc i wrócić bo boje sie ze nie dam rady , tak sie nie da zyc niby jest dobrze kochasz go a masz dosc wszystkiego co sie w twoim zyciu dzieje .

Chciałabym mieć odwage żeby odejść

ja 20 a chłopak 23 , jesteśmy razem trzy lata . On mnie zdradził a ja nawet po tym nie umiem odejść

Szanowna Autorko,

poruszyła mnie Twoja historia, bo... to przeżyłam. I długo trwało, nim zdecydowałam się odejść. Nigdy nie bałam się być sama, po prostu kochałam tego człowieka, nadal kocham, uważam, że jest wspaniały.
Jednak "od zawsze" chciałam mieć dziecko. On zresztą też, tyle że na początku związku, mniej więcej przez rok. Potem zaczął mówić: "kiedyś", następnie: "za 5-10 lat", aż w końcu obudziłam się i zaczęłam rozumieć, że nie proponuje żadnych konkretów. Mimo to potrzebowałam pewności, dużo rozmów temu poświęciliśmy, im bardziej dopytywałam, tym bardziej rozumiałam, że pozostając w tym związku spędzę lata czekając na coś, co nigdy nie nastąpi. A jeśli się zdarzy, to dla mnie może być wtedy za późno na dzieci. Dotarło do mnie, że partnerowi jest wygodnie spotykać się ze mną i... nic więcej.

Wiesz, ja nawet nie chciałam mieć dziecka już, teraz, tylko chciałam, żeby ten związek się pogłębiał, rozwijał. A mijały lata i nic się nie zmieniało, dosłownie nic. Zaczęłam to dostrzegać jakby etapami, na pewno nie od razu. I to było tak naprawdę bardzo przykre.

Zdecydowałam się odejść na początku tego roku. I ciężko mi z tym. Dałam sobie czas na ten smutek, nie chciałabym od razu się związać z nową osobą, bo jeszcze mam takie dziwne poczucie żalu, zaskoczenia, że partner tak naprawdę mnie nie kochał, nie planował ze mną być na poważnie mimo płynących lat. Wcale nie stało się tak, że tydzień lub miesiąc po rozstaniu spotkałam miłość życia i męża swoich przyszłych dzieci. Po długim związku samotność mnie wręcz uderzyła. Myślę, że może nawet lata miną, zanim znów będę w związku.

Ale wiem, że tylko odważenie się na ten krok daje mi szansę na założenie rodziny, posiadanie dzieci. A to moje wielkie marzenie.

Wiem że jesteśmy za młodzi , to on o tym wspomina ja nie , nawet już nie czuje tego co kiedyś do niego , a nie umiem go zostawić nie rozumiem siebie .

monia1920, porozmawiałam z nim wczoraj. Rozmowa była bardzo krótka ale rzeczowa i spokojna. To, co od niego usłyszałam dalej nic mi nie wyjaśniło. Powiedział, że musimy któregoś razu usiąść, spokojnie o tym porozmawiać i pomyśleć, i żebym nie robiła nic pochopnie. Widziałam po jego minie, że dotarło do niego, chyba po raz pierwszy, że naprawdę chcę odejść.
To co teraz planuję, to przyzwyczajanie się powoli do jego nieobecności. Nie mogę odejść z dnia na dzień. Potrzebuję czasu, by przygotować się na to, pogodzić choć trochę... by po rozstaniu jakoś w miarę normalnie funkcjonować. Nie zamierzam też nigdy więcej z nim rozmawiać na ten temat, chyba, że to będzie z jego inicjatywy.

Uważam, że w dalszym ciągu cokolwiek on by postanowił, to będzie to tylko jego decyzja, bo nie jest człowiekiem, który łatwo ulega wpływom innych, nie jest osobą, która robi coś wbrew sobie lub dla świętego spokoju.

I dziękuję Monia za przypomnienie mi tego cytatu. Znam go, ale za każdym razem, gdy go czytam czy słyszę nabiera dla mnie nowego, mocnego znaczenia.

Utwierdza mnie to w przekonaniu, ze dobrze robie bo czasami nachodza mnie watpliwosci... Przeciez nie powinno sie zostawiac osoby, ktora sie kocha z powodu braku papierka, ale problem lezy glebiej...nie o papierek chodzi, tylko o brak zdecydowania, pewnosci z jego strony. Nie wiem jak naucze sie zyc sama, bez niego. Bedzie to bardzo ciezkie.
Kobietka, czujesz jeszcze ten bol i pustke, jaka sie czuje tracac ukochana osobe? Czy moze ten bol jest mniejszy po tych 4 miesiacach?

Motórzystko,
Wg chyba najbardziej znanej teorii autorstwa Sternberga, miłość kompletna to kompilacja 3 składników: ntymności, namiętności i zaangaźowania. W przypadku Twojego partnera dostrzegasz i piszesz o braku jednego z nich: ZAANGAŻOWANIA, czyli pewności, że on chce być z Tobą teraz i w przyszłości, bez względu na to, jaka ta przyszłość będzie. A przynajmniej brakuje z jego strony troski i dbałości o Twoje potrzeby.

Może Wasz związek stał się przechodzonym. Wówczas w takim związku tkwi się z przyzwyczajenia i wygody lub strachu przed samotnością, mimo że pomiędzy partnerami jest słaba więź emocjonalna i intelektualna a w sypaialni często żar zastąpiła nuda i rutyna.
Raczej trudno wskrzesić w takim związku na nowo ogień i warto go zakończyć, tym bardziej jeśli jedna ze stron nie czuje ani takiej potrzeby, ani ochoty.

motórzystka

A czy za nim zaczęliście być w związku, Twój obecny partner mówił/opowiadał jaki ma stosunek do dzieci i ślubu? Czy w ogóle się nad tym kiedyś porządniej zastanawiał? Ja to widzę jako niegotowość do bycia w małżeństwie i wzięcia odpowiedzialności za bycie Tatą, po prostu się boi się, że temu nie sprosta albo nie chce? Sama powinnaś o tym z nim porozmawiać, nie należy bać się rozmów w związku, bo takie dialogi mają pomagać i łączyć ludzi a nie odsuwać od siebie.

Przykro mi z tego powodu... Może on się nie deklarował, bo po prostu nie chciał. Czasem szukamy nie wiadomo jakich powodów, nie wiadomo jak tłumaczymy - traumą z dzieciństwa itp. a rozwiązanie jest proste. Nie chce się deklarować na całe życie, a wygodnie mu tak jak jest. Teraz ma wszystko od Ciebie, a sam zbytnio nie musi się angażować.

Może mu jest na rękę, że się nie odzywasz, bo sam nie wiedzial jak to zakończyć....

Mój dobry znajomy był z dziewczyną 6 lat, nie deklarując się, bo tak naprawdę czekał na kogoś lepszego. Oczywiście głośno sam się nie przyznał do tego. Ale po rozstaniu za miesiąc czy 2 spotkał miłość swojego życia, po miesiącu się oświadczył. Teraz są 5 lat małżeństwem z 2 dzieci. Tamtą tylko wpędził w lata, mógłby być z nią i 10 lat i też by nic z tego nie wyszło.

Matórzystka...mam w zasadzie identyczny problem. Poruszałam go na forum. Mój facet też mnie "zbywa", najczęściej unika tematu. Nie otworzylam sie przed nim na 100 % - nie powiedziałam jak bardzo mnie to boli, że wszyscy nasi znajomi biorą śluby, maja dzieci a ja jestem przyszywaną ciocią i swoim szczęściu na tym polu mogę tylko pomarzyć.
Postanowiłam to zakończyć, póki mam jeszcze szansę poznać kogoś i urodzić zdrowe dziecko. Znam kobietę, która czekała na to aż jej facet dojrzeje do założenia rodziny 10 lat. Gdy miała 36 lat postanowiła to zakończyć, 2 lata później poznała swojego obecnego ukochanego, z którym jest szczęśliwa ..niestety dziecka juz mieć nie mogła.
Oby dodało nam to odwagi. Ale ja coraz bardziej myśle, że jednak w związku jest czarno / biało. Albo jest dobrze, kochamy się i nie mamy wątpliwosci, decydujemy się na ślub i wspólne życie razem, na dziecko, albo zwodzenie sie i oszukiwanie. Powodzenia !

Nie wiem czy moge sie podpiac pod ten temat, bo w sumie mam ten sam problem z tym ze ja juz jestem kobieta po 35 roku zycia i jeszcze trudniej zwyczajnie odejsc mimo ze mam swiadomosc ze moj zwiazek to slepa uliczka nieprowadzaca do niczego.Z moim partnerem jestem okolo 6 lat, na poczatku nie zastanawialam sie co doalej gdyz wydawalo mi sie wszcstko swieze, tlumaczylam sobie, ze wszystko przyjdzie w swoim czasie, jakos naturalnie sie rozwinie.Lata mijaly,poczatkowo mieszkalismy wspolnie przez weekendy, potem juz wspolnie tak wogole.
Byl momet ze sytuacja zawodowa sie nam ustabilizowala, on byl i jest zawsze raczej dobry, szarmancki, troskliwy, jednak nie jest typem domatora, uwielbia sport i temu poswieca wiele wolnego czasu, ja odwrotnie lubie czas spedzac w domu jego zdaniem jest to zbyt malo ambitnie.Gdy doszlam wtedy  do wnoisku ze nic nie stoi na przeszkodzie sformalizowac nasz zwiazek, bedac prewie pewna, ze sie ucieszy na to pytanie. Zapytalam wprost co ze slubem dalszymi wspolnymi planami na przyszlosc.Odpowiedz byla zaskakujaca:on mi niczego nie obiecywal, nie ma zamiaru sie ze mna zenic.Szok i niedowierzanie po tym co uslyszalam,jak ochlonelam powiedzialam ze dalsze nasze wspolne zycie nie ma sensu. W sumie na to nie zareagowal, rekcja nastapila po tygodniu z jego strny, slubu ze mna nie che ale zawsze marzyl o dziecku ze mna.
Potem byly uniki zebym jednak nie zaszla w ciaze, a potem to juz zycie samo napisalo scenariusz powaznie zachorowalam, on stracil prace.Dalej trwamy wspolnie, po chorobie doszlam do siebie, on znalazl nowa intrygujaca dla niego prace, ktora wiaze sie z wyjazdami w przerozne czesci swiata, jest swiezo zafascynowany , skupiony na pracy, dopinaniu kontraktow nas jako tako nie ma w tematach rozmow,Nie powiem podczas choroby nie odszedl, troskliwie sie mna zajmowal, wspieral.
Sytuacja sie normuje nie wiem ale co dalej, z wdziecznosci ze przymnie byl w chorobie mam juz nic nie wymagac, moze czekac az po ktores sluzpowej podrozy powie ze ma kogos i sie zakochal?Mam wrocic do tematu dziecka?Juz nic nie wiem?

Belindajana prosze skontaktuj sie ze mna na priv, chcialabym z Toba porozmawiac bo czuje z Toba pewnego rodzaju porozumienie i jestesmy w podobnej sytuacji. Wiem, ze tak naprawde osoba, ktora to przezywa lub przezyla rozumie to najlepiej.

Ciesze sie, ze mu o tym powiedziala nawet jesli sie oddali po tym na tyle, ze sie rozpadnie. Zapytalam go wczoraj czy mnie kocha bo tak rzadko mi to mowi. Zapytal "a kogo mam kochac jak nie Ciebie? To ze nie mowie, nie znaczy, ze nie kocham, powinnas to wiedziec". Chcialabym wierzyc w jego slowa...ale mam przeczucie, ze jednak przestraszy sie malzenstwa i ucieknie czy jest w ogole czas czekac te kilka miesiecy? Czy jest sens dawac nam jeszcze szanse?

Wątek jest z 2015 roku, bo może nie zwróciłaś uwagi