Odzyskanie zaufania mocno zranionej dziewczyny

Ona mi powiedziała podobnie, ale akurat kolejnego z nią rozstania bym się nie bał, bo zupełnie inaczej patrzę na wszystko, naprawdę mocno dałem ciała:/ Gdyby nie to, nigdy by mnie nie zostawiła, raz że była wierna, dwa że naprawdę mnie kochała chyba. Fakt że wytrzymała tak długo chociażby o tym świadczy, bo od dawna nie była szczęśliwa.

Oj, chyba juz jest za pozno.
Jak do tej pory nic sie nie wydarzylo, a ona nadal jest z tamtym, to bardzo watpie zeby znowu ryzykowala wracajac do Ciebie.

Mnie sie wydaje, ze miales juz swoja szanse /niejedna/ ale jej nie wykorzystales.

Czekaj, probuj...Twoje zycie.

Moze sie wszystko odmieni, jednak ja widze marne szanse.

Przemoc psychiczna jest gorsza od zdrady..jest znikoma szansa na to aby odbudować jakikolwiek związek po psychicznych ranach.Na pewno wkradł się brak zaufania a tu już kiepsko z odzyskaniem. Zastanów się czy chciałbyś (jakby wróciła do Ciebie oczywiście) walczyć o kogoś kto najmniejsze Twoje potknięcie będzie wypominać i w pamięci będzie mieć wszystko co zrobiłeś zle.

Zapomnij. Źle sądzisz.
Są takie chwile kiedy kobiety należy słuchać - właśnie dokładnie Ci powiedziała co do Ciebie czuje. Wybaczyła, ale nie zapomni. Nie jest już w stanie być z Tobą, bo nie czuje już do Ciebie nic (nawet nienawiści). Więcej: cieszy się że nie jest już z Tobą.
Jest w nowym związku szczęśliwa - jeśli ją kochasz : pozwól jej odejść.
Tylko czy ją kochasz? Ja sama czytając to co piszesz mam duże wątpliwości co do Twoich intencji.

Odpowiadając na Twoje pytanie - krzywd wyrządzonych przez najbliższe osoby nigdy się nie zapomina. One po prostu zawsze są kiedy patrzymy tym osobom w oczy. Z czasem nie bolą - tylko po prostu są obecne, na zawsze związane z konkretną osobą.

Andy,
Czasu nie cofniesz. Na pocieszenie dodam, że każdy związek jest inny - każde uczucie jakim obdarzysz drugą osobę również będzie inne, bo Ty sam też się zmieniasz. Z czasem miłość nabiera innego znaczenia, pojawiają się inne wartości które cenimy i pielęgnujemy. To nie znaczy, że będziesz czuł mniej czy bardziej, tylko po prostu inaczej.

PS. Dusia, nie sądzę że nic do mnie nie czuje, wbrew temu co mówiłaś ani na tamtych urodzinach, ani potem nie traktowała mnie oschle, wręcz mieliśmy kilka dni prawie jak para. A na urodzinach jak byliśmy sami pozwoliła mi się mocno przytulić i dac jej w szyję buziaka. Często pozwalała mi na różne buziaki, o ile się w miarę hamowałem, często też ją mogłem przytulać. Byliśmy raz nawet na zakupach gdzie razem z nią omawiałem co lepiej żeby kupiła, w czym lepiej wygląda, nosiłem jej ciuchy i czekałem pod szatnią jak rasowy chłopak:P I wiele razy patrzyliśmy sobie z uśmiechem w oczy, i wiem że wiediała że patrzę na nią z miłością, żadną z tych rzeczy nigdy się nie peszyła, ani nie broniła się. Nawet się razem droczyliśmy, i mnie nie raz okładała że wredziol jestem.

Więc dusia, razem możliwe że nie będziemy, ale jeśli tak wygląda obojętność, to cóż, dziwne to by było.

Markoss, akurat tutaj pudło, miała wiele propozycji od kolesi którzy ją chcieli, ale póki nie miała zamiaru się ze mną rozstać, wszystkich zostawiała z kwitkiem. Zwykle mówiła że jest mężątką/zaręczona żeby się odczepili. W czasie związku, robiła wszystko żebym był szczęśliwy, ja dla niej niewiele. To była bardzo wierna dziewczyna, i obydwoje mieliśmy radykalne podejście do bycia z kimś, "dopóki nie znajdę lepszego". Obydwoje nienawidziliśmy szczerze takiego podejścia.

Teraz o nią zabiegam, bo to ja dałem ciała, trudno żebym wymagał że to Ona się będzie kajała, bo tym jak tyle czasu o nią mało dbałem.

Nie piszę że na pewno coś z tego będzie, ale jak słyszę że byłem tymczasowym facetem aż nie znajdzie lepszego, to wiem że tak nie było.

No i to też jest temat głównie o tym czy można odzyskać jej zaufanie, nawet jeśli niekoniecznie od razu odzyskać ją.

Witaj Andy,

Mam wrażenie, że napisał tu mój były partner.... Miałam absolutnie taką samą sytuację: była zaborczość, zazdrość, trzymanie w klatce, przemoc i ogromna presja psychiczna. To wszystko doprowadziło mnie do bardzo kiepskiej kondycji. W końcu zdobyłam się na odwagę i ucięłam tę patologię bezpowrotnie - podobnie jak Twoja była dziewczyna nie chciałam utrzymywać kontaktu przez jakiś czas (poprosiłam go o to), ponieważ chciałam odetchnąć, pozbierać się i zrestartować serce... Po pół roku odezwał się - widocznie zmieniony - powiedział, że chodzi na terapię, że pracuje nad sobą i oczywiście bardzo chciałby mnie odzyskać. Wybacz, ale mimo widocznej zmiany nie chciałam w to ponownie wchodzić. Uraza w sercu pozostała (mimo, że wcale nie chciałam trzymać tego uczucia), nie potrafiłam zapomnieć o przeszłości.
Wydaje mi się, że nie powinieneś żyć nadzieją - swoją szansę miałeś... I proszę, nie wchodź w jej życie - ona już pisze kolejny rozdział...

Widzicie, mimo że 3 ostatnie posty nie są wcale miłe, to wiem że pasują do mojej sytuacji. Busia, tam akurat masz dużo racji, serio ją kocham i wiem że do końca życia część tego uczucia pozostanie, ale wiem że piszesz bardzo sensownie. Jeśli nie będzie innej możliwości, cóż, nie będę miał wyjścia i pewnie tak się właśnie stanie jak opisałaś.

Co do następnych dwóch postów, niestety boję się że tak będzie...Ona też już po prostu chyba ucieszy się ze zmian, ale to nie zmieni jej decyzji..Nie wiem czy na pewno, ale na 95-99% tak właśnie wyglada moja przyszłość jak napisałyście. Jedyną różnicą na moją korzyść jest że ją kochałem, dbałem o nią po swojemu, często całe noce nie spałem żeby się upewnić że bezpiecznie wróci,do tego często okazywałem miłość i czułość. Było naprawdę wiele szczęścia mimo wszystko. Mam cichą nadzieję że dalej coś do mnie czuje, nawet jeśli jej nie odzyskam to chciałbym żeby coś między nami dalej było tak do końca.

I bardzo mądrze napisałaś, nie można odzyskać zaufania, dopóki druga osoba tego nie chcę. Dużo ostatnio się dla niej starałem, i wiem że przynajmniej widzi że mi na niej mocno zależało i że była dla mnie bardziej wyjątkowa niż sądziła pewnie. Teraz nie będę już pisał ani dzwonił, jedyna szansa na cokolwiek bedzie, gdy sama za mną zatęskni, poczuje że sama chce mi naprawdę wybaczyć. Przynajmniej teraz wiem że zrobiłem to co kochający chłopak jest w stanie, teraz tylko od jej uczucia zależy co wyjdzie dalej. Jeśli sama nie napisze, możliwe że ja już nigdy do niej nie będę pisał.

Mam pytanie jednak do Pań z ostatnich 2 postów, miałyście faktycznie identyczną sytuację.. Czy po ucięciu tego zwiazku dalej kochałyście chłopaka/męża?

A drugie, dla mnie osobiście ważniejsze, czy po rozstaniu dalej się spotykałyście z "byłym", świetnie Wam się rozmawiało, brakowało go Wam na tyle żeby chcieć mieć z nim kontakt/spotkania? W sensie po momencie urwania definitywnie związku? Czy dalej pozwalałyście na czułe gesty, zachowywaliście się jak para? To głupie pytania, ale chciałbym wiedzieć na ile identyczne są nasze sytuację, a na ile różne.

I dziękuję za wypowiedzi, naprawdę doceniam słowa nawet przykre, o ile wiem że pasują do mojej sytuacji. Np Dusia nie miałaś racji w wielu sprawach, nawet z tymi urodzinami wtedy, więc czasami jak wiem że coś nie pasuje to "nie przyjmuje " danego wytłumaczenia do wiadomości:) Ale co do ostatniego posta, wiem że pewnie kiedyś będę zmuszony tak na to patrzeć, cóż, w końcu jak ktoś Ci daje uczucie, to zawsze może dać Ci to samo kto inny.

Wow...dziękuję Ci Paula. Nie do końca już wierzę że kiedykolwiek wróci, ale taka wypowiedź jak Twoja naprawdę dodaje skrzydeł. Śmieszne to jest, ale czuję że jeśli za rok dwa lub trzy do mnie by chciała wrócić, to bym wszystko rzucił i wrócił.

Tak to jest, że jak ktoś ma dobre serce, to człowiek nie jest w stanie się do końca odkochać. No i tak, kochaliśmy się naprawdę do szaleństwa. Najśmieszniejsze, że to Ona zawsze mówiła że nie chce nigdy beze mnie żyć, i to nawet z miesiac/dwa przed rozstaniem. Chyba zaczynam rozumieć dlaczego tak poważnie to mówiła, pewnie już wtedy bała się że będzie musiała z czasem się rozstać.

Niestety nie byłem jej pierwszą miłością, daleko mi do tego było, a jak to jeden kolega mi powiedział, jeśli chcesz mieć wierną dziewczynę którą kocha tylko Ciebie na zawsze, bądź jej pierwszym. Moja też mi powiedziała, że Ona wiarę w jedyną miłość straciła po zdradzie "swojej pierwszej miłości", i Ona już tego nie ma do końca. Więcej się nie rozpiszę, bo Dusia mi wypomni że znowu schodze na złe tory:P

PS. Wiecie, to śmieszne, ale jestem w stanie zaakceptować że będzie żyła z kimś innym, byle tylko jedynie mnie kochała tak najszczerzej. Żebyśmy widzieli się nawet raz na rok, ale żebyśmy byli dla siebie naprawdę jedyni. Dziwne że samo uczucie może być tak ważne, wiem, to głupota.

bedzie sie pewnie przed Toba broniła,zaczeła przeciez coś nowego ale to wcale nie znaczy ze przestała Cie kochać,dwa miesiace to króciutko musi zobaczyc ,ze naprawde sie zmieniłes,ze naprawde Ci zalezy,ze przyszłość z Tobą juz by nie wygladała tak jak kiedyś,tylko wiesz Twoja poprawa nie miała by być tymczasowa na czas odzyskania jej tylko juz całkowita,uwazam ze zrobisz bład jesi przestaniesz sie odzywać,probuj do skutku potem najwyzej odpuść.

Hej Kasiula.. Dokładnie to samo czuję, i nieraz mam wrażenie że wiele osób na forum zapomniało co to kochać kogoś do szaleństwa. Odniosę się jeszcze do bardzo ważnej rzeczy, tego braku kontaktu... Chodzi o to, że ostatnio rozmawialiśmy co 2-3 dni, spotykaliśmy się tak co 2 tygodnie, mieliśmy też umówione wstępnie 2 wyjścia w niedługim czasie. Ale spotkaliśmy się na imprezie, sama do mnie na niej dzwoniła w s umie bez powodu, wyszło że uznałem że pójdę, Ona zobaczyła że ja chyba dalej mam nadzieję...Postanowiła porozmawiać ze mną poważnie, że mam nie czekać, że nigdy nie wróci, itp itd, rozmowę odbyliśmy tez następnego dnia w podobnym klimacie... Powiedziała że z jednej strony docenia co robię, ale Ona nie chcę żebym się dla niej starał, bo nie ma zamiaru mi niczego ze swojej strony dać, i że nie będzie ze mną. I że trochę się boi tego jak o niej myślę itp, wytłumaczyłem że wiem o co jej chodzi, ale że po prostu tak uważałem że jest dobrze, i też umiem przestaćsię starać, i wiem jak to z boku wygląda. Sama zaproponowała że chyba najlepiej by było jakbyśmy w najbliższym czasie zerwali kontakt, na dłużej, że w sumie jej nowy związek też cierpi na tym że jest ze mną dość blisko dalej, że nowy też pewnie straci kiedyś cierpliwość że ma ze mną tak bliski i częsty kontakt, i że tak będzie lepiej i dla mnie, i dla niej. Zgodziłem się, bo szanuję jej zdanie.

Pytam Cię KASIULA, bo jest identycznie to co opisujesz u siebie, ale sądzę że po 2 miesiącach starań, może dobrze wyszło że chciała zrobić przerwę w kontakcie. Nie sądzę że powinienem sam teraz dzwonić, pisać. Co o tym sądzisz? Uznałem że teraz czas żeby sama zatęskniła, i wie że mi zależy dalej, aż za bardzo, no i chyba teraz nie powinienem do niej pisać, czuję że mnie kocha, wiem z pewnych źródeł że po ostatniej rozmowie gdzie zerwaliśmy kontakt, myślała o mnie dużo.. Nie chcę nic zepsuć, ale chyba powinienem uszanować jej wybór, jeśli jej zależy to w końcu napisze, może wtedy trochę korzystniej na mnie spojrzy..Jak sądzisz KASIULA? Bardzo zależy mi na Twoim zdaniu, bo trafiłaś w sedno i chyba wiesz co Ona czuje teraz..

Co do czasu od rozstania po którym się starałem...Rozstaliśmy się w czwartek, nie oponowałem jak powiedziała mi że się wyprowadza.. Było to dzień przed rocznicą naszą trzecią. Wieczorem tego samego dnia, mimo że byłem zły na  to wszystko, i mieliśmy ciężkie rozmowy, byliśmy trochę obrażeni, to tego samego dnia zagryzłem zęby i powiedziałem że mimo wszystko strasznie chcialbym z nią spędzić tą rocznicę. Bo kiedyś się i tak pogodzimy (wtedy myślałem że nie rozstaniemy się na serio, często byliśmy na siebei źli, ale nigdy nie wyobrażalem sobie przyszłości bez niej tak naprawdę), a chciałem żeby w pamięci nie ominąć tej waznej rocznicy. Zgodziła się, widzieliśmy się następnego dnia, było prawie jakbyśmy znowu byli razem..Od tamtego dnia, codziennie do niej pisałem, codziennie o nią walczyłem, dopiero po 3 tygodniach dowiedziałem się że kogokolwiek poznała. Byłem zdruzgotany, ale dalej walczyłem. Jedyne przerwy w kontakcie, były gdy uznałem że chce ode mnie odpocząć, i zwykle były to 3 dni, jeden jedyny raz tydzień żeby ode mnie odetchnęła.

bardzo podobna historia i z tego co piszesz bardzo była i pewnie jest zakochana,i stara sie odrzucić to uczucie i zapomniec,ale to i tak jej szybko nie wyjdzie,myślałam ze duzo pozniej zaczołeś o nią walczyć ale jesli od poczatku to bardzo dobrze,,to zmienia postać rzeczy ,wiec teraz musisz dać jej zatęsknić,i czekac co bedzie dalej,widzisz ja na jej miejscu bym wrociła bo to ona zerwała,i co wazne od razu chciałes wszystko naprawić,i pokazałęś ze Ci zalezy,a co wazne nie poszedłes sie pocieszyć gdzie indziej.Teraz decyzja nalezy do niej nie wiem jak bardzo ja skrzywdziłęs wcześniejszym zachowaniem,ile sie wycierpiała,nawet jesli do Ciebie juz nie wroci ,to mozesz być pewien ze zawsze bedziesz u niej w sercu miał szczególne miejsce.Jeśli chcesz jakis jeszcze porad do pisz:)

Po co chłopakowi znowu nadzieje robisz?

Słuchaj Andy, czytałem Twoją pierwszą historię opisaną na forum i już wtedy mnie nosiło, bo w pewnym sensie w Twojej historii odnajdywałem siebie sprzed lat i wiem jak to się skończyło. Też byłem taki sam jak Ty - wierzyłem, że jeśli jesteś dobry, starasz się, troszczysz, okazujesz miłość na każdym kroku - to wtedy kobieta Cię pokocha albo wróci. Te same schematy, ta sama upartość, te same dopatrywanie się źdźbła trawy w gównie. Nie ma tego źdźbła rozumiesz?
Nie ma Ciebie i jej i już nie będzie. Wdrukuj to sobie do głowy.
Moment, w którym wreszcie to przyjmiesz na klatę i zaakceptujesz będzie paradoksalnie pierwszym symptomem tego, że w teorii mógłbyś ją odzyskać. W teorii - bo wtedy już będziesz od tego wolny. A ona i tak Cię ma już od dawna gdzieś.
Te wszystkie gesty, których się z jej strony dopatrujesz i na swoją nutę interpretujesz budzą moje skojarzenia do legendarnego żartu:
"Telewizja radziecka kręci film o dobroci Stalina. Jedno z ujęć; Do Stalina podchodzi małe dziecko i mówi:
- Wujku, daj cukierka.
- Won ty s.....u! - Krzyczy Stalin
W tym momencie kamera kieruje obiektyw na planszę z napisem: A mógł zabić! "

Rozumiesz aluzję? Co ona miała zrobić, abyś Ty wreszcie skumał, że Ciebie nie chce? Napluć Ci w twarz? Kopa w genitalia?
Może pomoże Ci tekst, który mi kiedyś dawno temu pomógł, gdy rozpaczałem po byłej i każde jej kichnięcie miało dla mnie drugie dno:

"Kup sobie czteropaka, usiądź, przemyśl wszystko, a rano, zamiast "małej, czarnej", ubierz spodnie i zacznij się zachowywać jak facet...."

Facet rozumiesz, facet? Trudno, już takie to życie jest, że musimy być tym silniejszym rodzajem. Wiem, dla mnie też jest to trudne, też jestem w środku miękki jak plastelina, ale w takich momentach budzi się we mnie złość, coś na przekór: "Nie chcesz mnie? Tak Ci było źle? To dowidzenia, byłem najlepszym co mogło Cię spotkać, a Ty tego nie doceniłaś". I tyle.
Będą jeszcze dni smutku, żalu, tęsknoty (sądząc po stadium w jakim jesteś, a przypominasz mi mnie samego ze stadium - wybacz, ale określę to wprost - kompletnie zagubionej i zdezorientowanej męskiej cioty - długa droga przed Tobą) ale dasz radę, bo niby co innego zrobisz?

Jedno na pocieszenie, ale żebyś się tego nie uczepił - pocieszenie w sensie, że wyjdziesz z podniesioną głową: praktycznie każda moja była, która mnie zostawiła (a nie ukrywam, że najczęściej to Panny zostawiały mnie, bo je właśnie "za bardzo" kochałem) po czasie odzywała się i wewnętrznie czułem to - to się po prostu czuje - że w zasadzie mógłbym ją teraz odzyskać. Ale już nie chce, bo nie jest mnie warta. Kiedyś dałbym się pokroić, żeby jedna z moich byłych, krótkich intensywnych miłości, ze mną się spotkała chociaż. Jak na spowiedzi - po roku ona proponuje mi kawę, dzwoni bez powodu i wiem, że tylko pstryknąłbym palcem i wylądowalibyśmy w łóżku, ale już tego nie chce. Niech to będzie dla Ciebie wskazówką na życie. Hartuj się, bo życie ciężkie jest.

I jeszcze jedno - nic tak nie boli jak obojętność Zapamiętaj sobie, że to działa w dwie strony.

JEŚLI CHOCIAŻ Z NIĄ PISZESZ ALBO COŚ TO BĄDŹ PEWIEN ŻE ODZYSKA ZAUFANIE TYLKO MUSISZ Z NIĄ PISAĆ PO PRZYJACIELSKU PRZEZ JAKIŚ CZAS SAM WIEM Z MOJEGO DOŚWIADCZENIA. Ja zrobiłem bardzo złą rzecz, byłem w niej tak zakochany że dla niej ukradłem złoto matki... Jak się o tym dowiedziała Zerwała potem pisaliśmy ze sb jak przyjaciele i pewnego dnia napisała: wiesz, odzyskałam zaufanie do cb:). Ja byłem szczęśliwy i mam nadzieję że tb też się to uda:)

Też jestem w podobnej sytuacji i się boję ale o to czy dziewczyna którą bardzoo kocham wróci kiedyś do mnie:(

Smutne.
Madre z was kobiety.