Faworyzowanie jednego dziecka względem drugiego - znacie to?

A Twój mąż ma 8 lat, że się mamusią przejmuje?

Ty go chwal i w Tobie niech ma wsparcie, to mu wystarczy.

A ja sie zastanawiam nad takim przypadkiem - rodzice maja dwoje dzieci. Jedno bardzo pracowite, 
które przykładało sie do nauki, było bardzo odpowiedzialne, skończyło super studia i teraz godziwie zarabia i drugie, leniwe, i nieodpowiedzialne, któremu się nie chciało.... Rodzice wspomagają to drugie, bo.....gorzej sobie radzi. Nie stać go na mieszkanie, więc rodzice kupią itd. To, które sobie radzi jest zostawione samo sobie, bo przecie jest zaradne. Czy to jest sprawiedliwe?????

Często słyszę takie teorie, ale ja ich nie potwierdzam.
Moim celem w wychowaniu dzieci była ich samodzielność i niezależność. Żeby nie potrzebowały mnie do życia.
Dlatego tak mnie wkurzają znajomi, którzy nie doceniają swojego mądrego i odpowiedzialnego syna, a pieszczą się z leniem i obibokiem czym wcale mu nie pomagają, a wręcz demoralizują.

ja zauwazylem ze jest zupelnie odwrotnie, ze  biednemu zawsze wiatr w oczy kole. Madrzejszy ladniejszy zdrowszy jest zawsze bardziej faworyzowany

Nie ma lepszych psychologów nad dzieci. Każdy kto je ma, ten to wie.
Wiele opisanych tutaj sytuacji jest dla mnie nie tyle przykrych co wkurzających.
Szczególnie właśnie takie, gdzie ktoś, mniej zdolny, mniej zaradny, dostaje więcej, a ten, który sobie radzi, znacznie mniej, bo sobie radzi.
Tacy rodzice nie mają chyba zrozumienia tego faktu, że robią źle.
Ja zawsze będę chciał dać tyle samo. Nie mam zamiaru faworyzować tego zdolniejszego, bo to także nie byłoby fair.
Pozostaje więc dla takich rodziców, lekcja łopatologiczna, czyli faworyzowanie wszystkich dookoła ale nie rodziców.

Skąd ja to znam? Mój mąż zawsze w domu rodzinnym robił co mu kazano, posprzątał, pomył naczynia, czy rozpalił w piecu, ogarnął ogródek, skosił trawę - jak to na wsi zawsze jest coś do roboty. Nie było problemu z dołożeniem się do rachunków i zakupów, gdyż pracował. A jego brat, chociaż młodszy zawsze był faworyzowany: "bo jeszcze młody, jeszcze się narobi w życiu", "bo po operacji (operacja wycięcia wyrostka w dzieciństwie ponad 10 lat wcześniej), "nie dołoży się bo dopiero zaczął pracę" itd. Wymówki, wymówki i jeszcze raz wymówki.
Minęły lata. Mój mąż ożenił się, wyprowadził z domu, no i się zaczęło... Wszystkie obowiązki spadły na szanownych teściów, bo cudowny młodszy synuś nie ruszy nawet palcem. I co? Nie ma już faworyzowania i robić też nie ma komu... Teście zrozumieli, lecz troszkę za późno. Mają problemy z dwudziestoparolatkiem, który zachowuje się jak nastolatek. Zero rozumu, imprezy, koledzy i może co jeszcze gorszego... Żal mi teściów, bo nie są młodymi ludźmi, ale "sami sobie to piwo naważyli".

Skąd ja to znam Trudna sytuacja, bo obojętnie co się zrobi to i tak będzie źle. Najgorsze jest to, że rodzice tego nie dostrzegają i uważają, że obydwie z siostrą jesteśmy tak samo traktowane. Zwłaszcza mama nie widzi jak bardzo mnie skrzywdziła, ciągle staje za siostrą. I zastanawiam się czy kiedyś się to zmieni. Chyba jednak nie, zawsze byłam ta gorsza, jestem i pewnie będę. Może inaczej by było, gdyby siostra trochę lepiej mnie traktowała, ale ona to też krytykuje i nigdy nie gratuluje sukcesów. Plus tej sytuacji jest taki, że wiem co robić, by tak nie skrzywdzić swojego dziecka

Ja mam dwóch synków i chociaż staram się traktować ich na równi często mam wrażenie, że konkurują o moją uwagę..