Dziwny zwiazek. Jednego dnia go kocham, drugiego nienawidzę...

No wlasnie, czuje sie samotna w tym związku. To, że ja sie staram nic nie daje. Kiedys bylo miedzy nami inaczej, nie wiem dlaczego teraz jest taki. Generalnie on jest bardzo zamkniety w sobie, wiec za wiele mi nie powie.

hej milo mi z strony jesteśmy związku 4miesiace byliśmy lepiej miedzy z nami cholera ze ja go bardzo kocham a on mnie tez później on tajemnic przed chile ze ma inna imie asia 16latka a on 24latka .. ona zebralo od mojego skarba i onb woli z nia mloda 16latka chodzic :9 nie myslal mnie tylko z nia chodzi o wygląd :( napisał ze obiecuje ze zz nami nie rozstanie a teraz mnie wszystko oszukal zradziles :( przez winna ona jebana

wiem, że musisz sie zle z tym czuć. nie może być tak że Ty idziesz sama na grilla mając partnera z którym wlasnie powinnaś spedzać wolny czas. Rozumiem że jesteście oboje mlodzi, może on pomyslal sobie że skoro ma już dziecko i Ty dajesz sobie swietnie rade z wychowaniem to może się troszke sam wybawić i zaszaleć.

nie wiem w jakim jesteś kraju ale w Irl są też przedszkola polskie. nie wiem ile to kosztuje bo nie mam jeszcze dzieciaczka, może warto byłoby tam spróbować sie dowiedzieć. nawet gdyby mialo to kosztować polowe twojej wyplaty to są plusy. dziecko pozna kolegów i koleżanki, otworzy sie na innych a Ty sama na pewno w pracy poznasz kogos. nowe koleżanki, nowe znajomości. Widzisz kochana siedzisz w domu i tylko marnujesz czas. On wraca z pracy i jest znow to samo, Ty siedzisz czekasz z obiadkiem i go gdzies wyciągasz. każdy dzień staje sie podobny do drugiego, rutyna taka.

gdybys miala pracę to też docenilabys dni wolne i on moze też. wtedy razem byście mogli coś planować na dni wolne ja wiem ze facet często mowi kobiecie żeby nie pracowala bo cos tam, ale wiadomo że i tak lepiej uklada sie jak jednak oboje pracują, znam to nie tylko z autopsji

Moj obecny, o którym już tutaj kiedyś pisałam maa swoje wzloty i upadki. Był taki okres, kiedy dogadywaliśmy się świetnie. Trwało to około 4 miesięcy. Codzienne rozmowy, zaczął zabierać mnie na kolacje, spędzać czas ze mną i synkiem, było między nami wspaniale. Ale ostatnio znowu zaczęło się psuć. Nie do końca wiem, co jest tego powodem. Potrafimy żyć w zgodzie i pełnej harmonii aż nagle coś się dzieje i kłócimy się codziennie o zwykłe głupoty.
Mamy syna, który od stycznia idzie do przedszkola (mieszkam w UK), ja w koncu bede mogła isc do pracy, miec jakis czas dla siebie, czego mi ogromnie brakuje. Na święta przylatuje do nas jego mama i ojczym. Pomyślałam więc, że będzie to świetna okazja by spędzić choć troche czasu we dwoje, czego nam baaardzo brakuje, bo nie mamy tutaj nikogo, kto mógłby się zająć synkiem pod naszą nieobecność. Mówiłam, że może zabierze mnie na romantyczna kolacje, a może po prostu pojdziemy na spacer i spędzimy ten czas jak kiedyś. Niestety, chyba tylko mnie tego brakuje, bo on w ogóle nie wydaje sie być zainteresowany. Za to cieszy się, że będzie miał czas na kolegów, że będą imprezować a ja? Jak chce mogę iść z nimi... Ale lepiej, gdyby mnie nie było.
Nie rozumiem go, o co mu chodzi. Chyba wcale mu na mnie nie zależy skoro zamiast zrobić coś dla mnie i jakoś spędzić czas razem, zabrać jego rodziców, pokazac im miasto itd. on woli spędzić czas z kolegami, którzy są dla niego absolutnym priorytetem. Na mój argument, że jeszcze nigdzie tutaj nie byłam, bo cały czas siedze w domu z synkiem odpowiada- jesteś samolubna!
Najgorsze jest to, że kiedy próbuje z nim porozmawiać to albo zaraz podnosi głos i twierdzi, że go atakuje, albo odpowiada mi nooo, noo, patrząc w telefon. Nie wiem sama jak z nim rozmawiać, jak nim "wstrząsnąć" i co zrobić z tym wszystkim. Jest mi tak smutno i źle, a nie mam nawet z kim o tym wszystkim porozmawiać. W ogóle mam mnóstwo uczuć, których nie mogę z siebie wyrzucic, bo jemu się nie moge zwierzyc, a przyjaciół tu nie mam.

Dziękuję za odpowiedź.
Niestety, ale sądziłam, że on już zrozumiał co jest najważniejsze. Był taki okres, kiedy on mieszkał sam w UK i żyliśmy osobno jakieś 6 miesięcy. W tamtym czasie był dla mnie przewspaniały, a kiedy w końcu przyjechaliśmy do niego na stałe z synem to prawie mnie na rękach nosił, obiecywał oświadczyny, ślub i Bóg wie co... Pomyślałam więc, że skoro przetrwaliśmy próbę czasu, on wywiązał się ze swoich obietnic (cięzko pracował, odkładał, wynajął dla nas mieszkanie) to teraz już będzie tylko lepiej. Dla naszego wspólnego dobra zdecydowałam się wyemigrować, choc w głębi duszy wcale tego nie chciałam. I może to właśnie jest przyczyną naszych spięc, po części. Ja mu mówiłam, że chciałabym wrócić, że jednak mały powinien mieć kontakt również z dziadkami, jednak ojczyzna to ojczyzna. Ale on się zaparł, że tam pracy nie mógł znaleźć, że znowu do rodziców pod dach wrócimy i kasy nie będzie. Przemilczałam. Jednak on ma tutaj troche inną sytuacje, bo jego koledzy również wyjechali z PL i ma znajomych, a moje koleżanki zostały w Polsce i studiują, czego też mi osobiście troche żal, bo sama zawsze chciałam skończyć studia.
Nie chce, żeby to zabrzmiało tak, że ja za swoje niepowodzenia wyżywam się na nim, jednakże nie widzę w nim ani odrobiny empatii. Kiedy jemu jest smutno zawsze go wspieram. Natomiast, kiedy ja mam jakieś potrzeby czy pragnienia on je zwyczajnie bagatelizuje. To tak jakbym mówiła do ściany. I teraz właśnie ostatnia sytuacja, kiedy mówiłam mu, że chciałabym gdzieś wyjść, oderwać się od domowych obowiązków, a on jak zwykle przedkłada swoje potrzeby nad moje i ważniejsi są koledzy. Mam takie wrażenie, że jestem na którymś z kolei miejscu. Nie zrozumiem go, bo on nie chce rozmawiać, nie chce mówić o uczuciach, a kiedy już próbuję to zawsze kończy się to sprzeczką.