Opóźniona reakcja

Ja jestem taką osobą, która lubi analizować jakąś sytuację (burzliwą). Najczęściej kiedy mam więcej czasu w pracy, siedzę i dumam. Kiedy dochodzę do pewnych wniosków (innych niż podczas dyskusji z przyjaciółmi/rodziną) poruszam temat ponownie.

To zależy od wagi problemu i stopnia zażyłości między stronami. Trzeba wyczuć czy sprawa była dla drugiej (poszkodowanej jak zrozumiałam) strony istotna na tyle, że od tego na czym stanęła kłótnia będzie zależeć jak będą układały się relacje między wami, albo czy może ona 'ucierpieć' sugerując się tym co usłyszała i przyjęła za dobrą monetę. Jeśli tak - zawsze warto wrócić do rozmowy.
W takich sytuacjach często obawiamy się podświadomie o "twarz" żeby nie zostać posądzonym o manipulatorstwo.
Ale to nie jest problem, bo w emocjach każdy jest manipulatorem - dopóki nie nauczy się łapać dystansu - więc można się po prostu do tego przyznać z rozbrajającą szczerością i po sprawie

Coś na zasadzie: "Wiesz, emocje przesłoniły mi wtedy fakty.. Po głębszym przemyśleniu, jednak doszłam do wniosku, że.." i luz
Ja bym szanowała taką osobę o wiele bardziej niż kogoś, kto idzie w zaparte "sztuka dla sztuki".

No własnie ja z tym analizowaniem też tak mam czasem, bo na chłodno człowiek zupełnie inaczej myśli Tylko własnie potem jest problem, czy wracać i przedstawić swoją analizę, czy machnąc ręką ^^

No niby tak, ale jak się człowiek po pewnym czasie orientuje, że druga strona go lekko "zakręciła", to co wtedy?

O i to uważam, za całkiem dobrą radę

No właśnie, więc jaki jest złoty środek? Z drugiej strony można popaść w odwrotną przesadę i analizować i męczyć tematy, które naprawdę istotne nie są i zatruwać tym życie drugiej osoby.

To w takim razie może jeśli problem nadal nie daje spać po nocach, to warto do niego wrócić i dorzucić te trzy grosze. Jeśli natomiast jest to błahostka, gdzie dorzucenie kilku opinii nie zmieni niczego, może nie warto rozdrapywać starej rany? Może druga strona już zapomniała i po prostu nie warto?

Nie jest fajnie być postrzeganym jako osoba ciągle szukająca właśnie tej przysłowiowej dziury w całym.

....bywają takie chwile gdy tracimy w jakiejś części kontakt ze sobą ...ze swoimi prawdziwymi uczuciami, oceną rzeczywistości, potrzebami?to, jak wyobrażamy sobie, że powinniśmy się zachować ma większą wartość od tego co naprawdę czujemy..mam prosić o wybaczenie?....wszystko we mnie wrze, ale siedzę i słucham tego co on mówi, czuje się jak na przesłuchaniu i wszystko co powiem będzie użyte przeciwko mnie...nie chcę zrobić przykrości.... ściana której nie mogę przeskoczyć i ta słowna agresja z drugiej strony...tak naprawdę nie słucham całą sobą...mam zły dzień, boję się i nie jestem sobą...to nie czas na rozmowę, złe emocje górują...druga osoba też to czuje, ale brniesz dalej...w środku we mnie rośnie irytacja i lęk....powinnam  powiedzieć, że czuje irytację tej drugiej osoby, a ja mogłabym odważyć się przyznać, że rzeczywiście tak jest i powiedzieć czego potrzebuję, żeby zaangażować się w nasz związek.....mogłabym pójść nawet dalej i opowiedzieć o tym, jak się ze sobą czujemy, co cenię...z czym nam trudno...że kocham..nie dam rady się bronić..czuje się  mało bezpiecznie...co takiego dzieje w jego życiu...no tak tą najlepszą nie jestem...

A ja znam siebie na tyle, że wiem, że MUSZĘ takie coś od razu załatwiać, chociaż nie zawsze mam ochotę. Wiem jednak, że później mi się zbiera, zbiera i... taka osoba może nagle usłyszeć całą litanię, więc - od kiedy to do mnie dotarło - wszystko staram się omawiać natychmiast, jak mi tylko przyjdzie do głowy. Bo w moim przypadku zamiecenie pod dywan na zawsze nie wchodzi w grę, w końcu wybuchnę, więc po co.