Ze związku do friendzone - po co?

Za dużo się starałeś i okazywałeś tą miłość za wcześnie... Jesteście młodzi i pewnie ona zwyczajnie się przestraszyła.

Nawet nie chodzi o "drania". Będąc ze mną naprawdę miała wiele opcji, przede mną też. Jest śliczną, mądrą dziewczyną i podoba się każdemu normalnemu facetowi, więc gdyby chciała - już dawno by mnie zmieniła (nie mam klaty Pudziana, ani nie biegam setki w 10 sekund, wiem, że jej na tym aż tak nie zależy). Po prostu dziwi mnie to, że przez 7 miesięcy umieliśmy ze sobą być, a nagle pojawia się temat niegotowości do związku, niechęci zaangażowania się, itp. Rozumiem, gdybym ją zdradził, zostawił, cokolwiek...ale naprawdę dawałem jej odczuć, że tylko ona jest ważna.
Może faktycznie tego było za dużo i się przestraszyła...nie wiem. Macie jakieś rady, co mam teraz robić? Pisać, nie pisać? Czekać te 2 tygodnie i dowiedzieć się, że to koniec?

No coz. Stara zasada znana od wieków wpadającym do friendzone. Kobieta ma chcieć Ciebie bardziej niz Ty ją - szczegolnie w kwestii uczuc. Statystycznie to ci bardziej chłodni są odbierani jako bardziej męscy i mają więcej kobiet, plus oczywiście ci którzy mają dużo do zaoferowania poza samymi uczuciami, czekaniem jak piesek za panią. Jesli masz co oferować, to wystarczy, że pokażesz że to masz. Jak to sie jej by spodobało to by tego sama chciała, a Ty bys wyznaczał granice. Tak jak ona w innych rzeczach, w których tez ma coś do zaoferowania. Dlatego za duzo uczuc, zaangazowania, DOGADZANIA, PROSZENIA O SPOTKANIA i robienia z niej bóstwa, na które nie zasłużyła. Tworzysz mur, za duza odpowiedzialnosc która ją dusi i jednocześnie zaniża Tobie wartość. To wbrew jej naturze to raz, a dwa - no coz, nigdy do Ciebie za dużo nie czuła, a Ty jej jak na tacy zakochany po całości. To nie miało prawa się udać, bo musielibyście to wyrównać. Nie umiałeś tym pokierowac, wymagać. Tylko dawać. Że chciała wcześniej cokolwiek, to pewnie masz predyspozycje (moze dobrze wyglądasz, elokwencja?), ale na razie to kompletnie złe podejscie do związku i kobiety. Poza tym nic nie piszesz o waszych kontaktach fizycznych, w jaki sposob Cie traktowała, jak to wyglądało.
Ogolnie przez wiele (skrzydzonych i cierpiących szarych myszek) nazwany byś był ideałem, że każda marzy o takim, skarb itp ale to na chwile też by było. Psychologicznie robisz z siebie gorszego. Twój cel życiowy to dogadzać swojej bogini. Na to wyszło. To nieatrakcyjne i przytłacza. Mozesz nagradzać za jej zaangażowanie swoją "ofertą". Nigdy na odwrót, że "tak trzeba". I nie 20 latce, która chce sie wyszaleć i ma wiele opcji. Często też jest taki problem, że dogadzasz jej po swojemu, a ona ma całkiem inne potrzeby i jej nie słuchasz (lub oczywiscie nie mowi tego, nie pokazuje, co byłoby jej błędem). Czyli było TOBIE dobrze, a jej? Na to wygląda, że zostałeś zdominowany. Co robić? Wystarczy wyciągnąć wnioski.

pamiętaj -> "Jest jedna tylko rzecz w życiu ludzi, narodów i państw która jest rzeczą bezcenną. Tą rzeczą jest honor".
Po prostu dla niej to narzucanie się wyglądało jakbyś się nie szanował i przymilał, ot wszystko

Będę o nią walczył. Będę, bo to wspaniała osoba. Nie powiedziałem jej o tym, że na samym początku miałem dwie opcje, ani o tym, że traktowałem tamtą dziewczynę jak koleżankę. Nie powiedziałem, że umawialiśmy się na kawę, rozmawialiśmy, itp. - bo po prostu nic w tym nie było...jeśli jestem z kimś, to jestem, po co mam szukać wtedy innych opcji, snuć plany "ucieczki", itp? Jestem normalnym, rozsądnym człowiekiem, a ona uważa, że poświęcałem jej czas cały czas czując coś do tamtej - to jest jakiś nonsens...Jak mam sprawić, żeby mi w końcu uwierzyła, żeby popatrzyła na to, że oddawałem wszystko jej i gdybym nie chciał, nie robiłbym tego? Jak? Przecież to ją prosiłem o to, żebyśmy spędzali więcej czasu. Nikogo innego...
Do tego faktycznie, jak tak przeanalizowałem, to tego było za dużo. Mówiłem jej wszystko, ona niewiele. To ja wychodziłem zawsze z inicjatywą, czekałem na najdrobniejszy gest czy słowo, może ją to po prostu znudziło, albo przestraszyło?
Zdaję sobie sprawę z tego, że ten typ friendzone jest najgorszy z możliwych, bo to nie friendzone, a po prostu odepchnięcie mnie jak najdalej. Nie mam zamiaru się na to godzić, będę walczył o ten związek tak długo, jak się da.

Bardzo dziękuję za odpowiedzi

Już nawet nie chodzi o to, co kto komu daje. Naprawdę, mogę się obyć nie słysząc codziennie jaki to jestem zajebisty, mogę też dawać tego mniej od siebie - nie uważam, żeby to był powód jakiegokolwiek zakończenia związku, bo można się przecież dogadać.
Chodzi o to, że Ona wmówiła sobie, że jest czyimś zastępstwem. Że gdyby tamta dziewczyna nie miała chłopaka, wybrałbym ją. Nie widzi tego wszystkiego, co włożyłem w nasz związek, jest zaślepiona ciągłym snuciem jakichś dziwnych teorii, które nie mają nic wspólnego z prawdą. Właśnie po to dawałem tyle z siebie, żeby jej pokazać, że to ona jest najważniejsza, że to o nią w tym wszystkim chodzi. A teraz słyszę w każdej "rozmowie", że tak naprawdę to nie ma sensu, że myślałem ciągle o kimś innym, itp...
Nikt nie widzi w tym nic złego. Ani tamta dziewczyna, ani jej facet, ani nawet mój współlokator, z którym mieszkam od początku studiów i znam mnie tak, jak ja sam. Każdy wie, jak wyglądają nasze relacje, że jakimś nonsensem jest myśleć, że kiedykolwiek chciałbym odejść, a jednak moja dziewczyna nie przyjmuje tego do wiadomości...
Strasznie mnie to denerwuje, bo z dnia na dzień straciłem w jej oczach całe zaufanie. Coś, na co pracowałem 7 miesięcy padło z jakiegoś irracjonalnego powodu.

Ale co padło, jak uczuć nie było? Może rzeczywiście czuła, że czcisz ją jak boga, a nie doceniasz i chcesz ją tą prawdziwą?
Niestety nie ma powrotu za prędko z friendzone. Albo fascynujesz na nowo... a raczej pierwszy raz.

Tak, domyślam się, że to był tylko jeden z powodów. Też ją denerwowało to, że ja angażuję wiele, a ona nie może odpowiedzieć tym samym, że o nią dbam, staram się. Nigdy bym nie pomyślał, że przez to może się rozpaść, a jednak.

Cóż...po prostu zostałem zapytany. Ona wie, że tamta dziewczyna jest moją najbliższą koleżanką w Łodzi, w dodatku mieszka blisko - nie znam po prostu nawet zbytnio innych dziewczyn, niż moja i tamta, bo raczej nie biegam po klubach, nie szukam na siłę znajomości. Wie, że z tamtą dziewczyną rozmawiam o wielu rzeczach i po prostu zapytała, jaki mam i miałem do niej stosunek. Chciałem być w zgodzie ze sobą i z prawdą, więc powiedziałem, że na początku mi się spodobała, ale to był stan trwający kilka tygodni, podjąłem decyzję i tyle (szczególnie, że do marca widywaliśmy się naprawdę mało, byłem raczej odpychany, zniechęcany, niż zachęcany, więc takie wątpliwości na samym początku nie są zbrodnią; są błędem, ale nie zbrodnią...). Naprawdę nie spodziewałem się takiego shitstormu w moją stronę, bo zawsze dawałem jej odczuć, że jest najważniejsza. Jak już słyszałem zdania typu "Było Ci ze mną wygodnie, bo wracam na weekendy do domu i możesz w tym czasie się umawiać z innymi" (podczas, gdy sam ją z 10x prosiłem, żeby nie wracała na wszystkie weekendy do domu, czasem została w Łodzi), nie byłem w stanie podjąć jakiejkolwiek walki, bo byłem bezsilny. Są chyba jakieś granice irracjonalności.

Stanęło na tym, że przez miesiąc mam być jej "przyjacielem", żeby mogła się nacieszyć tym czasem, w którym nikt i nic jej nie ogranicza. Za około miesiąc mamy spróbować od nowa zbudować cokolwiek...

Przede wszystkim, na początku nie ustaliliśmy pewnych zasad. Na forum znalazłem temat "kodeksu związkowego", który jest swego rodzaju podpowiedzią, by pewne pryncypia ustalać na początku - kto, co i komu może dać.
U nas tego zabrakło - może przez to, że oboje byliśmy dość samotni w nowym miejscu i po prostu szukaliśmy kogoś bliskiego, nie wchodziliśmy w szczegóły typu: ja nie mówię o uczuciach, nie robię tego, tego i tego. W tej chwili chcemy jakiegoś czasu, by odpocząć po tym wszystkim. Za około miesiąc mamy spróbować być razem na nowo, ale z ustaleniem pewnych zasad. Zdecydowanie chcę (albo nie tyle chcę, co muszę) zmienić podejście, by jej nie osaczać. Nie chcę, by znowu wychodziło na to, że ja daję wiele, ona nie, bo to krępuje obie strony. Uważam, że danie sobie takiej szansy nie jest złe, a może naprawdę uratować wszystko.

specjalnie zarejestrowałem sie na tym forum (pierwotnie inny cel/temat przyświecał mi), aby opowiedzieĆ Ci "mój" przypadek a to dlatego, że dość sporego podobieństwa dopatrzyłem się. Otóż! Pierwsza taka moja kobita (mówię cały czas o okresie studiów ) z I roku wrzuciła mnie do friendzone (niekomfortowe dla faceta) - no ale sam się prosiłem o to. Trudno. Przeżyłem, długo się zbierałem(psychicznie), ale przeżyłem . Druga moja kobita (mój II rok) nota bene poznana w pierwszym dniu rozpoczęcia jej I roku, też miała po jakimś czasie "identycznego focha" - dokładnie takiego jak opisałeś (muszę odetchnąć, odpocząć, przemyśleć, zostańmy może przyjaciółmi ...) W przeciwieństwie do poprzedniego przypadku przyjąłem diametralnie odmienną strategię. ("-Tak ?? Chcesz żebym został przyjacielem ??", "-Nie. Niestety tak nie będziemy się bawić" (znaczy czytaj między wierszami: "idź sobie stąd"). Brak kontaktu (ale to żadnego, może nawet na zasadzie hamstwa to wyglądało), zero odpowiedzi nawet na "proste" >>cześć<<, żadnych okazji nawet do mijania się w drodze akademik-uczelnia, a jeśli już dochodziło to "traktowanie jak powietrze". Czy było mi trudno ?? Trudno. Cholernie trudno, trudno znaleźć słowa. Sytuacja ignorowania nie trwała dwa tygodnie. TrwaŁo to 2 miesiące.... Po latach dopiero dowidziałem się, że było i jej wtedy tak trudno i tak przeżywała całą sytuację, że ... okres przesunął jej się o 3 tygodnie (i nie wynikało to z uprawiania seksu, bo nie robiliśmy tego aż do nocy poślubnej :D - 7 lat po opisywanej sytuacji). Ale to "wyszło" po latach ... Dziś jest moją przewspaniałą żoną (od 12 lat), z którą się i przekomarzam, i (bardzo delikatnie rzecz ujmując) "robimy to" gdzie i kiedy tylko najdzie ochota z którą mam przecudownego potomka.
Gdybym miał Ci coś doradzić, to:
jeśli między wami "zaistniała chemia" i masz w stosunku do wybranki poważne zamiary i zależy Ci na niej, to niestety (mimo całej Twojej uprzejmości) w kilku sytuacjach w życiu trzeba pokazać się, że jest się kolokwialnie rzecz ujmując skończonym "draniem". "Nie ma żadnych znajomości na fejsie, nk czy na jakimkolwiek innym portalu(swoją drogą to kiedy zdarza mi się tam zajrzeć i widzę jak w ilości znajomych przewija się ilość 300..400 znajomych w większości obcych facetów to myślę sobie: dzisiejsi młodzi faceci to jaj jednak nie maja, a lolitki tylko się cieszą z pokaźnej kolekcji "frendzone"), nawet w kontaktach w telefonie". Jakikolwiek wynik nie wyjdzie zawsze będziesz wygranym (to Ty wygrywasz) - wróci to znak że jest Wam coś pisane na przyszłość, nie wróci - jest Ci pisane coś dużo bardziej lepszego. Będziesz musiał tylko nabrać dystansu. Pamiętaj! Cierpliwość i wstrzemięźliwość jest cnotą.
P.S żeby było ciekawie jedyna dziewczyna na roku - polibuda

Rozsądna była może do tego miesiąca, teraz jej zachowanie wiele wspólnego z rozsądkiem niestety nie ma, ale mniejsza o to. To nie ja podjąłem decyzję o tej przerwie, ona dobrze wie, że jestem temu dalece przeciwny. Moim zdaniem nie ma sensu takie przekładanie tego wszystkiego, ale cóż, zaczekam.

KrzysiekB - piękne dzięki za odpowiedź. Nawet nie wiesz jak mi pomogła! Dobrze jest widzieć, że podobne przypadki mogą się jednak kończyć szczęśliwie i można po czymś takim tworzyć przez długie lata udany związek. Dużo szczęścia!
Ja może nie mam tyle jaj i nigdy bym nie umiał tak sam z siebie zlewać drugiej osoby przez 2 miesiące, ale "inicjatywa" (a w tym wypadku raczej jej brak, hehe) w tym zakresie wyszła od ukochanej, więc wypada się dostosować - jeśli ona umie w ten sposób żyć, to ja też się postaram.
Jeśli to ma jej coś dać, to chyba tylko wyjdzie na dobre, w tym czasie faktycznie będzie lepiej, jak nie będziemy rozmawiali, nawet o pierdołach, może dzięki temu uda się to jakoś przyspieszyć. Jestem o nią cholernie zazdrosny, ale pozostaje mi wierzyć, że przez ten czas nie znajdzie nikogo na moje miejsce po prostu. Jeszcze raz dzięki, bardzo mi pomogłeś i podniosłeś na duchu.

Problem wygląda w ten sposób, że Ty sie przywiązałeś, ona nie. To determinuje już atrakcyjność. U niej może być blokada bo czuje że musi odwzajemnić i czekasz, nie masz innych opcji, nie ma luzu, nie moze nawet zobaczyć tych lepszych cech. Tak samo jest w sytuacji gdy sie ktos zakocha - specjalnie nie widzi wad, byleby tylko być zakochaną. Dlatego to częściej wygląda jak taka relacja z braku laku, a nawet litości, a i tak koniec koncow bedzie poczucie winy, skrzywdzenie i nikomu na dobre to nie wyjdzie. Moze byc milion powodów tego, że czegoś nie poczuła. Może żyje przeszłością i tak naprawde nikt w tym stanie nie moglby jej "zakrecic". Musisz sie przestawić na traktowanie ją tak samo jak ona Ciebie, bo inaczej i tak poczujesz sie oszukany, kiedy ona nagle pryśnie do kogos kogo poznała 3 minuty wcześniej i od razu bedzie po uszy zakochana. Jedna zasada - nie mozesz robic ciagle tego samego i oczekiwać innego efektu. Zatem najpierw popatrz co sam robisz, co mozesz zmienic, a od niej nie wymagaj. Staraj sie byc luzny i miec opcje. Bo tak naprawde w kazdym związku najgorsze jest uzaleznienie. Nie mozesz sie bac że coś stracisz i pozniej siedzisz jak kołek bez tego. I spytaj sam siebie czy warto robić z tego cel życiowy, czy masz jakiekolwiek korzyści z tego, czy raczej jesteś tylko wykorzystywany.

Nigdy nie mozesz byc pewny ze ktos sie zakocha - ale tez jak juz "to" masz to jednak moze sie odkochać i to w najmniej spodziewanym momencie. Nigdy nie wiesz. Najwazniejszy i tak jest ten luz, a nie dobijanie się. Nie jest to łatwe, dlatego pytanie czy warto, gdy nie ma zainteresowania takiego z jakim radzisz sobie na tym etapie dobrze.

Na Twoim miejscu czym prędzej bym się ewakuował z tego układu. Trzymasz się strasznie niepewnego układu, który Ci nic nie daje i jeszcze robisz to wbrew sobie. Sa dwie mozliwosci. Albo ona w nieskonczonosc bedzie Cie trzymac jako przyjaciela albo zwolni ze sluzby jak trafi sie ktos kto ja zauroczy.

Dokładnie.

Tak, przystaw jej rewolwer do skroni

ZERO szans.
Ona wie doskonale, że ma cię na wyciągnięcie ręki -gorzej! , podałeś się jej na tacy i jeszcze trzymasz w rączkach nóż i widelczyk, ale ona nie chce cię schrupać ..
Jeszcze walnęła tekstem, że się w tobie nie zakochała i nie wie czy się zakocha.
Chłopie! Na co ty liczysz?
Za dużo filmów stanowczo.

Tu nie chodzi o to, że TRZEBA się zakochać od pierwszego czy 10-go spotkania, chodzi o to, że akurat ona tego chce i potrzebuje i..let it be.
Choćbyś stawał na rzęsach nie przebijesz kolesia, który w krótkim czasie wywoła u niej motyle. Dlatego, że ona własnie tego chce i oczekuje.
A inne oczekiwania już na wstępie = katastrofa.

Nic nie musi, nic nie musi, tylko CHCE.
Sam wybierasz sobie takie a nie inne doświadczenie, widocznie do czegoś Ci to potrzebne.

Najwidoczniej w okręgu kilku mil z każdej strony nie ma kobiety, która odwzajemniłaby Twoje zainteresowanie, dlatego musisz poświęcać czas, energię i emocje tym, które mają cię w tyłku i "niczego nie mogą obiecać".
Każdy ma to na co się godzi

Poprzednia dziewczyna po dwóch latach przyszła do mnie i powiedziała mi wprost, że znalazła sobie bogatszego faceta. Gdyby mnie kochała, zapewne by tak nie było, więc całkiem możliwe, że sytuacja się po prostu powtórzyła. Ale ona nie dawała nam żadnej przerwy, nie mówiła, że zaczynamy od nowa za miesiąc czy dwa, tylko rozmowa trwała 3 minuty - przyszła i poszła. Tu jest trochę inaczej i tej myśli się trzymałem, ale widzę, że jednak chyba bezskutecznie - nie ma sensu oczekiwać, że ktoś, kto chce się zakochać, będzie ze mną bez tego. Mogę się tylko jeszcze bardziej przejechać...

Nie no, mam co prawda ledwo 20 lat, ale nie pozwolę sobie zagrać na nosie po raz drugi. Oddałem jej wszystko co mogłem, może nawet zbyt wiele, a w zamian usłyszałem, że nie możemy być teraz razem, bo ona nie czuła "motyli w brzuchu" i nie wie, czy to na pewno ja. Jakby od tego tylko zależało istnienie związków, to przyrost naturalny mielibyśmy na poziomie jeszcze niższym, niż dzisiejszy...
Poraża mnie czasami taki brak empatii, a wręcz bezduszność (i to u naprawdę inteligentnej osoby). Nie wiem po co się tak bawić, brać przez 8 miesięcy, a potem mówić, że teraz jednak nie, ale za 2 miesiące możemy zacząć od nowa i może się wtedy uda. Jak pies oddany do schroniska na czas wakacji z obietnicą "będziesz grzeczny, to weźmiemy Cię znowu". Teksty w stylu "Byłeś świetny, było nam naprawdę bardzo dobrze, dawałeś mi wszystko, ale nie zakochałam się. Zaczniemy od nowa za jakiś czas i zobaczymy, może jednak nie muszę...". Żenujące.
Macie rację, nie będę za nią biegał, szukał kontaktu. Jeśli ktoś nie umie docenić tego, co ma, musi dostać po tyłku i wtedy może przejrzy na oczy. Jeszcze raz dzięki za wszystkie rady w czasie miesiąca tego wątku. Naprawdę bardzo mi pomogliście.

Nie oceniałabym jej źle. Może potrzebuje pobyć bardziej sama ze sobą, ludzie mają takie momenty w zyciu. Jesteście młodzi, macie czas po co pospiech.