Nie okazywanie uczuć

Tak, istnieją takie osoby... jedną widzę każdego dnia w lustrze. Nie przepadam za okazywaniem uczuć, nie to, że w ogóle, ale hm... może mam trochę tak, jak niektórzy faceci - że okazywanie uczuć/emocji to oznaka słabości. Oczywiście nie myślę tak, natomiast możliwe, że w podświadomości coś takiego mam. Zwłaszcza, że się np. nie zwierzam nigdy z jakichś przykrych rzeczy - tzn. mogę być wkurzona, zła, rozbawiona, wściekła itd., ale nigdy nie mówię o czymś, co powoduje, że jestem smutna, zaniepokojona, przestraszona. Trochę właśnie na zasadzie niepozwalania sobie na jakiekolwiek słabości. Nie wiem, może ona też tak ma? Ja zawsze w stosunku do swoich wybranków byłam np. lekko kpiąca czy coś. Żadne tam "misiu", "skarbeńku" - przez gardło by mi nie przeszło. Owszem, napisać ewentualnie mogę, ale  to też jest takie na siłę i wyłącznie "kochanie", ewentualnie "skarbie". Żadnej fauny. I chyba właśnie też bardziej jak facet okazuję zainteresowanie czynami, a nie słowami, misiami, rybkami i kotkami. ;p Nie wiem, co Ci poradzić - ja np. do tego nie mam problemu z dyskutowaniem na te tematy czy jakimiś "trudnymi rozmowami" w związku, więc może z nią po prostu porozmawiaj, spytaj? Tyle że no... ja bym mogła rozmawiać na ten temat, ale jakby mi mężczyzna powiedział, że chce, żebym go nazywała "tygryskiem", to mogłabym dostać zawału. ;p

Ja akurat z samym "kocham Cię" nie mam problemu. Normalne zdanie. Odrzucają mnie tylko te wszystkie zdrobnienia, misie-pysie i ogólnie takie no... nie wiem, kojarzy mi się to z jakimś ogłupieniem pod wpływem miłości.

Przyjacie_Piaska a ile Wy jesteście razem?? Bo wiesz wszystko przychodzi z czasem Lepiej okazywać uczucia, niż o nich mówić, bo jak w jakiejś piosence "kocham Cie - to tylko puste słowa".

Przyjaciel_Piaska, nie, nie przeszkadzają mi komplementy czy okazywanie uczuć, przecież ja jakby zdaję sobie sprawę, że to żadna słabość i nic złego, po prostu sama raczej się nie otwieram specjalnie. I to też nie tak, że w ogóle nie powiem nikomu komplementu czy okażę uczucia; tyle że u mnie to jest takie mniej no... emocjonalne. Powiem "o, zaje-ten-tego-ście/świetnie/dobrze wyglądasz w tej koszuli", a nie "misiu, cudownie Ci w tej koszuli, moje kochanie, bla bla bla". Czy właśnie powiem po prostu "kocham Cię" i się przytulę, a nie "skarbie, kocham Cię, nie wiem, co bym zrobiła bez Ciebie", "nie wyobrażam sobie życia bez mojego słoneczka". Po prostu... mówię, ale bardziej konkretnie/rzeczowo, zdecydowanie nie jestem typem, który by słodził.

I wiadomości mogę dla odmiany pisać dużo, ale to też są raczej normalne rozmowy, a nie "skarbieee, tak baaaardzo tęsknię", "nie mogę się doczekać spotkania, tyle się nie widzieliśmy, całe 15 min, och, ach". Mogę wpleść, że tęsknię czy coś, ale raczej nie prowadzę długaśnych wymian zdań na temat tego, jak bardzo umieram z miłości.

A co do bycia romantyczką - to dziwne, bo wydaje mi się, że do pewnego stopnia jestem, ale w wyobraźni. Wiadomo, o czymś tam sobie myślę/marzę i to są nieraz rzeczy rodem z taniego romansidła, natomiast w życiu rzeczywiście to raczej nie dla mnie, chociaż też zależy w jakim wydaniu. Romantycznie - okej, ale nie przesłodzenie i wręcz śmiesznie/żałośnie.

Jeżeli jesteś uczuciowy a dziewczyna nie, to niczego nie zrobisz. Uczuciowości nie da się nauczyć nawet w kilkadziesiąt lat. Jedyne co możesz zrobić to powiedzieć jej że zrywasz z nią bo ona nie jest uczuciowa. Z pewnością spłynie to po niej jak po maśle.

Różni są ludzie, zarówno kobiety jak i mężczyźni. Nie ma jednego schematu. Ja np jestem właśnie uczuciowa. Nie piszę smsów co 5 minut, ale też 3 smsy w ciągu 3 dni i jedna rozmowa to byłoby dla mnie za mało. Pomijam sytuacje, że naprawdę nie ma kompletnie czasu, bo wtedy bym zrozumiała, czyli tak incydentalnie, ale tak ciągle to nie. Ja okazuję dużo uczuć, czyli podobnie jak Ty autorze, nie ma dla mnie problemu powiedzieć "kotku", "misiu", aczkolwiek częściej wybieram "kochanie", "skarbie", bo bardziej mi się podobają. No ale "kotku" też czasem piszę. Przy czym my już jesteśmy razem ponad 6 lat, dążymy do wspólnej przyszłości. No i oczywiście słodkie słowa też dawkuję z umiarem No, ale lubię je lubię. Komplementy też sobie mówimy itp. Oprócz nich oczywiście są też u mnie czyny, są dla mnie bardzo ważne. Z kimś, kto tych uczuć tak praktycznie nie okazuje byłoby mi ciężko być. Teraz Ty sam musisz sobie odpowiedzieć na pytanie czy to do Ciebie nie do przejścia czy nie. Jesteście krótko ze sobą, moim zdaniem jest to czas, by wszystko tym bardziej dobrze między sobą wyjaśnić. Podejście do takich spraw dobrze jak jest zbliżone. Oczywiście nie ma nic złego w jej podejściu też, ale może właśnie tu się rozmijacie. Nie mówię, że to nie do przeskoczenia, ale trzeba się temu przyjrzeć.

Jak często się widujecie? Jak jest na spotkaniach? Czy ogólnie poświęca Ci wtedy uwagę, dogadujecie się dobrze? Komunikacja jest bardzo ważna i nie powinieneś bać się porozmawiać o tym z dziewczyną. W ogóle jak mówisz jej, że Ci się bardzo podoba czy tam jakoś komplementujesz, to jak reaguje? Na poważniejsze wyznania rozumiem, że to może nie być moment, ale porozmawiać warto Tzn powiedz jej jak to widzisz, że czujesz się czasem "niedopieszczony" Nie chodzi o nic wielkiego, ale doskonale rozumiem, że chociaż czasem komplement usłyszeć miło. Czy ogólnie macie Twoim zdaniem tematy do rozmów? Może to nie ona zbywa Cię jak piszecie, ale nie macie o czym rozmawiać? No i tak może być. A może faktycznie tutaj nie lubi tak pisać, a na spotkaniu nadrabia? Napisz też więcej

Cześć wszystkim - lekko odświeżę temat bo jestem prawie w identycznej sytuacji jak "Przyjaciel_Piaska" - jestem z dziewczyną kilka miesięcy i każde powyższe zdanie odzwierciedla moją sytuację ...

Rożnica jest tutaj - niestety w moim przypadku dziewczyna sama się nie przytuli, nie pocałuje - nic - zero ...

Gdy zwróciłem na to uwagę (przez neta) to odpisała i przepraszała, obiecała poprawę i powiedziała że bardzo jej na mnie zależy.

No ale gdy się spotkaliśmy i chciałem na żywo o tym porozmawiać to od razu ona zamyka się w sobie a że ja od razu jak to widzę to się zniechęcam i nie potrafię jej zmusić do rozmowy to temat od razu jest zmieniony i siedzimy i rozmawiamy o wszystkim tylko nie o naszych uczuciach ...
A dziewczyna jest gadatliwa, wręcz przebojowa, potrafi nawiązywać z obcymi osobami kontakt bardzo szybko - nie wstydzi się i w ogóle jest bardzo komunikatywna, rozgadana, wesoła, zaradna itp
Ale jeśli chodzi o uczucia to jest całkowicie przeciwnie ...

Zależy mi na niej ale długo tak nie pociągnę ...
Będę próbował o tym z nią porozmawiać ale póki co to nie wiem jak się do tej rozmowy zabrać...

Skoro znacie się krótko, daj jej czas, może się otworzy. Możliwe, że ona nie jest typem romantyczki i tu się różnicie. Ja jestem zdania, że wazniejsze są czyny, niż słowa. Każdy z nas jest inny, może być oziebła, nie dowiesz się póki się lepiej nie poznacie.

Moja skierowana była do Pana Z 1 wątku

Moze nie umie okazywać uczuć? Może jej rodzina jest oziębła, nie okazują sobie uczuć.  Podziwiam Cię, że nie ma podstaw takich jak przytulenie, dotyk, chyba nie umiałabym być w takim związku.
TRZEBA ROZMAWIAĆ:)

Skoro z rodzicami rozmawia o wszystkim to coś jest nie tak ewidentnie między wami.
Jak ludziom na sobie zależy to ufają sobie i z czasem przełamują - to dzieje się naturalnie.

Tez kiedyś byłam w relacji, gdzie z partnerem mogłam rozmawiać o wszystkim byle nie o uczuciach (z rodzina też bez problemów się dogadywał, więc nie tu tkwił problem), po czasie okazało się, że po prostu przestał czuć cokolwiek, więc i nie było o czym gadać
Na logikę w sumie racja Tylko trzeba było o tym powiedzieć, zamiast ciągnąć martwy związek z wygody.

Kazdy inny jest i najwyrazniej i pod tym wzgledem ludzie powini sie dobrac czyli dwie osoby okazujace i mowiace o uczuciach i dwoe osoby nie okazujace tego bo mieszanka na krzyz nie bedzie nigdy idealna bo jednej ztronie bedzie brakowalo okazywania ucuc i bedzie odnosila wrazenie ze ta osoba jej nie kocha lub w druga strone ktos moze nei wytzrymywac ciaglego mowienia i za duzgeo okazywania uczuc. Wiec lepeij i pod tym wzgledemsi edobrac bo pozniej z czasem moze byc ciezko. I nie rozumiem ze okazywanie uczuc to oznaka slabosci czy co tam czemu by skad dana osoba ma wiedziec ze ktos ja kocha jak nic nie powie i nie okaze tego, moze ta osoba  jets z nami dl akasy albo wygody albo innego powodu albo nie kocha naprawde roznie bywa. W kazda strone przesada jets zla i w zbyt ciaglbym mowiniu ale i w nie mowieniu najlepiej takie usrednienie jest.
Osobiscie bylem kiedys z dziewczyna ktora i nie mowila i nieokazywala uczuc taki zimny men jak by z niej byl. Co dla mnie jak na kobiete troche nie pasuje  bo wszystko wygadalo jak bysmy byli tylko znajomymi, ani nie mowila ze kocha anie nie przytulila nie calowala nawet na powitanie nigdy nie powiedziala zadnej drobnej pochwaly no nic wogole nawet ze teskni czy co kolwiek a jak roznawialem o tym z nia to mowila ze nie lubi. Dla mnie bylo to troche dziwne zeby nic wogole nie lubiec to skad mialem wiedziec czy mnie kocha jak ani slowami ani czynami tego nie okazywala. A po niektorych powazniejszych rozmiwach to nawet jak by nasz zwiazek sie mial rozpasc to tez nie staraala sie ratowac pytac dla czego tylko taki stan olewczy jak by.Dziwna osoba byla wiec i zapwne autor poznal taka dziwna i bedzie sie meczyl jak mu to nie odpowiada.

nikt nie zranił - jednak jest to problem z okazywaniem uczuć - więc trzeba ten problem powoli eliminować i cierpliwie czekać ...

oczywiście w nieskończoność czekać nie będę ale jestem dobrej myśli - mam nadzieję że po rozmowie i większym zgraniu sytuacja się poprawi
nie bardzo wiem jak ale będę próbował delikatnie "uczyć" ją jak okazywać uczucia wobec mnie - może się uda ;-)