Depresja a spotkanie z psychologiem...

No nie. Mozna sie odciac jeszcze od aktualnego towarzystwa i pojechać w nieznane. Zmienic myslenie, ze ktos powinien sie Tobą interesować, bo pewnie kazdy Ci powie - dzieckiem nie jesteś. Jak towarzystwo jest dla Ciebie jakoś toksyczne to trzeba sie od niego odciąć - oczywiscie jak Ci wadzi. Jesli nie, to po co masz zwracać kogoś uwage na siebie? Umiesz liczyc licz na siebie... dalej konczyc nie muszę chyba.

Tak jak napisal net facet ze moge sie odciac,ale czy to dobre rozwiazanie? Raczej nie za bardzo,ja nie chce zwracac na siebie uwagi tylko po prostu poczuc ze nie jestem z tym wszystkim sama,przeciez kuzwa mieszkamy pod jednym dachem to nie zauwazaja ze cos jest nie tak? Sprobowac moge i chce bo wiem ze jedyna osoba ktora wyslucha i pomoze to psycholog.

No z tego wychodzi ze radza sobie swietnie,jak by bylo cos nie tak to by wspomnieli cos o ciazy a od 8 miesiecy nic,nawet zapomnieli ze niedawno bylby termin porodu... Oni nie czuja tego co kobieta po stracie,oni nie mieli w sobie drugiego zycia itp. Byloby inaczej gdyby miedzy nami bylo chociaz kilkanascie minut rozmowy... I nie krytykuj tego co pisze bo to forum chyba nie nalezy do tego...

I co to da ze wykrzycze? Nic. Po prostu napisalam ten watek bo myslalam ze ktos jest albo byl w podobnej sytuacji,a jezeli nie wiesz ze pomoc psychologa w takich sytuacjach jest potrzebna to ja nie ogarniam...

Jak sie wstydzisz problemów to jak chcesz by ktoś Ci pomógł? Ktokolwiek.

Nie wstydze sie swoich problemow,bo tak jak bym sie wstydzila to w ogole by nie bylo slowa psycholog.

Hej :-) dzieki za dobra rade, a sprobuje na pewno.

Psycholog troche sie naslucha bo sporo bede miala do powiedzenia ale wiem ze poczuje sie napewno lepiej. A Ty mialas juz rozmowe z taka osoba?

To fajne ze taki kierunek wybrałas

Niewykluczone, że zauważają. Mogą jednak myśleć, że nie zdołają Ci pomóc i wybierają bierność.
Zamiatanie problemu pod dywan to zjawisko, które zdarza się i w najlepszych rodzinach.

a czego ty od psychologa oczekujesz?
bo tak zaczyna się spotkanie ...
bo jak oczekujesz uaktywnienia swoich bliskich ... to porażka może być

Witaj Piotrusiowa..
częściowo wiem, co masz na myśli. Jesteś sama ze swoim problemem, a bliscy wydają się go nie dostrzegać.
Koniecznie musisz o tym z kimś porozmawiać, zaufać. Nie duś tego w sobie, bo to urośnie do bardzo dużych rozmiarów. Myślę, że sama też mam depresję.. Nawet nie wiem dokładnie co ją spowodowało. Nawarstwiło się bardzo wiele czynników. I mnie przerosło. Każdy reaguje inaczej na sytuacje, które wystawiają nas na próbę. Twoje powody są zrozumiałe. Może rodzina myśli, że w ten sposób Ci pomaga. Może nie wiedzą, że dla Ciebie pomoc, to rozmowa. Powiedz im o tym. Najlepiej zacząć takie rozmowy z najbliższymi, bo problem dotyczy Was. Psycholog wysłucha, ale nie załatwi tego za Was. Jeśli napotkasz wyraźną niechęć i blokadę z ich strony, to szukaj pomocy dla siebie. Szukaj tam, gdzie uważasz, że ją znajdziesz. Czujesz, że tego potrzebujesz. Nie działaj wbrew sobie. Dobrze, że tu o tym powiedziałaś. To już krok w dobrym kierunku. Wołasz o pomoc..
Pozdrawiam Cię serdecznie i trzymam kciuki...

mam dosyć mąż traktuje mnie gorzej od psa pracuje cały tydzien po za domem ja wraca za wszystko obrywam boje sie jak wraca nie wiem czy moge sie odezwać czy sidzieć w kącie jestem w ciąży troche słabo sie czuje moja psychika już siada jeszcze najlepsze zdenerwował sie strasznie wyłączył tel jak zadzwoni od kolegi to z pretensjami cały czas wyje na lepiej było by żebym zasneła i nie wstała i nikomu nie będe przeszkadzać nikogo denerwować