Późne macierzyństwo

Ja znam kobietę,która urodziła w wieku prawie 42 lat.
Dziecko urodziło się zdrowe,dostało 10punktów

Zgodze się z Brysią,najpierw konsultacja z lekarzem i to nie tylko z ginekologiem ale i z internistą.
Kobiety w późniejszym wieku decydujące się na macierzyństwo mogą mieć problemy z nadciśnieniem,dużo częściej może wystąpić u nich cukrzyca ciążowa no i później regularne wizyty u ginekologa,który zapewne zleci dodatkowe badania ze względu na wiek.

Tak jak dziewczyny napisały powyżej przede wszystkim zacząć od rozmowy z lekarzem.Jeżeli kobieta jest zdrowa to nie widzę żadnych przeciwskazań.Moja mama urodzila mnie w wieku 42 lat. Jestem zdrową młodą kobietą wiec jestem żywym przykładem,że można.Nastepny przykład mojego męża szwagra mama dwa miesiące temu urodziła śliczną,zdrową dziewczynkę w wieku 45 lat.Twoja przyjaciółka ma prawo miec wątpliwości,ale myślę że jeżeli jest zdrowa to nie musi mieć obaw.

Tak, lekarz to podstawa, napewno przez cała ciążę będzie pod jego okiem, będzie musiała zrobić dodatkowe badania ale uważam że jeśli nie będzie przeciwskazań to jak najbardziej może być powtórnie mamą. Moja mama również urodziła mnie w wieku 42 lat, wcześniej miała problemy z utrzymaniem ciąży i za każdym razem konczyło sie poronieniem lub martwym noworodkiem, jednak wkońcu się udało, ostatni miesiąc przeleżała w szpitalu pod opieką lekarzy i jestem upragnionym dzieckiem tak długo wyczekiwanym urodziłam się zdrowa jak rydz mimo że mama miała cukrzycę a wtedy tego nie leczono tak jak teraz, a w zasadzie wcale nie leczono! W danej chwili medycyna jest tak daleko posunięta że myślę że jesli tylko tego pragnie i nie będzie przeciwskazań to śmiało może się zdecydować na następne dziecko.

Reszka fajnie, że Ci się tak ułożyło ale chciałam tylko powiedziec, ze z punktu widzenia dziecka takiego późnego rodzica może to też czasami (w zależności od przypadku) stanowic problem. Znam kogoś kto ma teraz 25 lat, a jego matka urodziła go w wieku czterdzietu paru lat. Obecnie jego rodzice są mniej więcej w wieku moich dziadków, a on sam narzeka na ogromną przepaść pokoleniową. Staromodne metody wychowawcze i niedziesiejszość jego rodziców odbiła mu się trochę czkawką. Co prawda teraz są inne czasy, ale kto wie co będzie za 20 lat w przypadku dzieci urodzonych teraz przez te późne mamy. Poza tym martwi się, że rodzice stosunkowo szybko odejdą (jacy by nie byli to ich kocha w końcu jako rodziców). Gdyby mama urodziła 10 lat wcześniej to miał by szansę cieszyć się rodzicami 10 lat dłużej, a teraz wiadomo, że w każdej chwili mogą odejść.

Spoko moja mama rodząc mnie miała 42 lata, dostałam 9 punktów tylko dlatego, że byłam malutka (co wynikało z bliźniaczej ciąży) dodam, że mama nic nie wiedziała o swojej ciąży i jedno dziecko poroniła, pomimo tego ja urodziłam się całkiem zdrowa

filetta, myślę, że w takich sytuacjach nastawienie również odgrywa dużą rolę. Nie wiem, jak to jest z pierwiastkami tuż przed 40, ale jestem przekonana, że Twoje myślenie wpływa na samopoczucie i byłoby tylko gorzej, gdybyś się stresowała.

Znajdź fajnego, kompetentnego lekarza i dbaj o siebie Medycyna zna wiele ciekawych przypadków

to trudny temat, kobiety coraz później decydują się na ciążę, a im jesteśmy starsze tym więcej chorób może nas dręczyć i powinno się jeszcze pamiętać, że to maleństwo trzeba wychować, dać mu wykształcenie i wsparcie, mocno mnie interesuje ten temat, napisałam o tym książkę, jeżeli ktoś ma ochotę, zapraszam Aleksandra Mak, Mogłaś być Anną

Mieszkam od kilku lat w Holandii i tutaj nie ma terminu późne macierzyństwo. Kobiety po 40 roku zycia nazywane są dojrzłymi do macierzyństwa.Ja mam 40 lat i rok temu ponownie wyszłam za mąż.Mój mąż bardzo chce mieć dziecko a ja sie cały czas bałam(wady chromosomalne itp.).Zasięgnęłam porady lekarza i.....jestem w 4 tyg. ciaży.Jedynie czego się boję to porodu bo to już nie ta siła mięśni.Ale postaram się podczas ciaży zachowac dobrą kondycję fizyczną, wzmocnić mięśnie ćwiczeniami i będzie dobrze.Chciałam jeszcze nadmienić że mam starsze dzieci 20lat i 16 lat które bardzo się ucieszyli kidy im pokazałam moj test ciążowy z dwiema kreseczkami:)

jednego sie boje, starsze dzieci ułożą sobie życie-a młodsze zostaną z balastem opieki nad 70letnimi rodzicami a wlasnym zyciem, wybiorą opiekę nad rodzicami zamiast szczescia.

Trudna decyzja z wielu względów. Przede wszystkim pod względem medycznym, bo tu chodzi też o Twoje zdrowie ale myślę, że temu byłabyś w stanie podołać, gorsza sprawa z facetem. Może to nie najlepsze rozwiązane ale ja bym spróbowała, bo może w trakcie chłopu się odmieni albo w najgorszym przypadku dopiero, gdy dziecko się urodzi. Jeśli jednak nic się nie zmieni i uznasz, że nie będziesz w stanie podołać zawsze możesz oddać dziecko do adopcji. Byłaby to ostateczność. Wiem, że nie jest to jakaś super rada ale ja bym tak zrobiła.

hejka wszystkim.ja mam 40 latek juz na karku chociaz nik by mi tyle nie dal w zyciu(hehe).I jestem w 15 tygodniu ciazy.moze jest tez ktos w podobnej sytuacji I chcialby sie podzielic swoimi doswiadczeniami?pogadac.poki co wszystko jest dobrze,pod koniec maja usg-kolejne juz.na razie to tyle,pozdrawiam I czekam na jakies wiesci.

Poruszyłaś bardzo ważną kwestie...
Z całym szacunkiem do kobiet w późnym macierzyństwie, ale trzeba też sie zastanowić nad tym dzieckiem...
Mogę podać swój przykład, moja Mamusia miała 39 lat jak mnie urodziła, Tatuś miał wówczas 45 lat.... dziś jestem 25 latenią kobietą nie mającą rodziców...odeszli niestety... wiadomo, że nigdy nie da sie przewidzieć kiedy się umrze. Ale dziecko ma większe szanse być poprowadzone do dorosłości jeśli rodzice są młodsi.

Ja nie mam żalu bo jestem wpadką, ale jest mi przykro że mój ślub odbył się bez mamy, że nie doczekała sie mojego dziecka, a mój tata nacieszył się moją córką tylko 9 dni.
Teraz czuję się osamotniona i zagubiona - teraz kiedy najbardziej na świecie potrzebuje ich wsparcia i dobrych rad.

Nie zdecydowałabym sie na macierzyństwo w takim wieku...nie mówię o osobach które z jakiś powodów sie długo starają i przechodzą przez różnego rodzaju terapię lub wpadki...chodzi mi o ludzi którzy już mają dzieci lub nie wiem wcześniej sie nie decydowali bo kariera była ważniejsza. W tym wypadku wydaje mi sie, że to egoizm.

PS: ja bardzo chciałabym się móc teraz opiekować moimi rodzicami, gdyby mieli jeszcze troche czasu....

Tak Aniu franiu rozumiem to..ale późne macierzyństwo to dla mnie wiek 40 i dalej....a nie 30. I tak jak zaznaczyłam wcześniej nie miałam na myśli osób które sie starały ale wczesniej nie wyszło. Bo wiadomo różnie bywa.

Drogie Panie... Sytuacja sie zagęszcza.... Złość, obraza to mało... W ogóle nie ma dyskusji, tylko awantura, ze mam złe w głowie, koniecznie trzeba usunąć, nie ma co mieć w tym wieku dylematów itp.. Ze mnie zniszczy finansowo, grosza nie da, wyprze sie itp. Ze to niemoralne skazywać mężczyznę na niechciane dziecko i jak ja mogę zniszczyc małemu życie, wiedząc, ze ojciec go nie chce... I jaki to wstyd...
Jestem cała pogubiona.....

Odświeżam temat!

Czy są wśród nas dojrzałe Netbabeczki przyszłe mamy? Jak znosicie ciążę? Czy Wasza decyzja była zaplanowana? Jak rodzina i bliskie osoby zareagowały na Wasze późne macierzyństwo? Uważam, że ten wątek wart jest reaktywacji i może powstać z niego fajna grupa

Ja po porodzie będę już miała 40. Czekam na mojego synka z utęsknieniem. Mam nadzieję, że nie zazna przykrości z racji mego wieku. Ja zaznałam, choć mama urodziła mnie, gdy miała 34 lata. Gdy czytam, że późne macierzyństwo to egoizm, zastanawiam się, skąd ludzie biorą takie pomysły. My z mężem planowaliśmy adopcję, a jednak w czasie pandemii zdarzył się cud i czekam z utęsknieniem, aż zamieszka z nami na stałe. Postaram się zrobić wszystko, by móc być z maluchem jak najdłużej. A moją mamę zabrał rak, gdy byłam przed 30, podobnie jak znacznie młodszego od niej tatę. Nie ma reguły.

Dodam od siebie, że moja przyjaciółka urodziła swoje drugie dziecko w wieku 40 lat. Zarówno ona, jak i jej synek są zdrowi. Wiem też, że korzystała z badań i opieki specjalistów z InviMed.  Co do wspomnianego przez was strachu, czy przygnębienia, to powiem wam, że nie można tego lekceważyć. Tak w ogóle to jest coś takiego jak depresja w ciąży. Z tego, co miałam okazję czytać, to dotyka nawet 16% ciężarnych. Co więcej, nieleczona może wpływać także na dziecko oraz wiązać się z mniejszą masą urodzeniową.

Dzień dobry,

zwracam się z prośbą do Pań w wieku 15-49 lat o wypełnienie ankiety dotyczącej oceny wiedzy kobiet na temat diagnostyki i leczenia niepłodności kobiecej. Uzyskane wyniki posłużą do napisania pracy magisterskiej.

Z góry serdecznie dziękuję.

forms.gle/jm3hoa1Uk1AFrkf87

Wszystko zależy jak się dana kobieta czuje. Jeżeli czuje się na siłach, by urodzić i wychować dziecko, to ja nie widzę ku temu przeciwskazań Ważne by była zdrowa. Zazwyczaj osoby w tym wieku mają już po prostu poukładane życie, dom/mieszkanię, sytuację zawodową Więc patrząc od tej strony to jest dobry moment. Jeśli chodzi o naturę biologię? no to tutaj już różnie sprawa wygląda.

Fajnie to bylo Twoje pierwsze dziecko?

To fajnie a roznica wieku .miedzy najstarszym a najmlodszym jaka jest? Dogadywali sie dzieci mimo roznicy wieku?

To fajnie jak urodze drugie to ciekawa jestem jaka moja corka bedzie dla siostry

Prawie 12 no tak moze bunt nastolatki

Bede po kolei odnosic sie do twoich odczuc.

*Tak to prawda, kiedy starsze rodzenstwo sie wyprowadzi, to to najmniejsze jakby nie bylo wychodzi, ze jest jedynakiem - niejedna rodzina ma jedno dziecko - wiec nie widze tutaj problemu. Czyz wtedy nie bylo fajnie miec wszystko dla siebie i rodzicow prawie na wylacznosc? Trzeba bylo poprosic mame o kolejna siostre albo brata
*Moje starsze corki sa dla niej siostrami, brat - bratem, fakt, ze troszcza sie o nia, ale nie matkuja jej - daja rady, nawet sugerujac sie swoimy wczesniejszymy wybrykami, podpowiadaja jej, jak powinna postapic, daja dobre przyklady - jak na razie u nas nie ma zgrzytow czy pretensji. Kazdy rozumie doskolane swoje polozenie. Jedna siostra jest nawet jej matka chrzestna, ta co mieszka w Kandzie, teraz zrobi jej niespodzianke i specjalnie przyleci na jej urodziny w grudniu.
* zacytuje ciebie  "Zostałam sama z rodzicami. Potem koniec szkoły, studia i sama wyszłam za mąż i się wyprowadziłam. Widując się z rodzicami i rodzeństwem raz na jakiś czas uderzyło mnie, że wciąż czuję się tym najmłodszym dzieckiem" - Ja mam bardzo dobry kontakt ze starszymi dziecmi  - jestesmy na stopie przyjacielskiej, od zawsze i tak na pewno bedzie z mala, kiedy dorosnie. To wszystko zalezy od podejscia i rodzicow i dziecka. To, ze ty jestes na uboczu, to na pewno nie jest wina, tego, ze masz duzo starsze rodzenstwo, bo jesli bys byla jedynaczka, jak twierdzisz, ze tak czujesz, to wtedy tez bylabys niedostrzegana przez rodzicow? Wiek matki nie ma z tym nic wspolnego.
* Co ma do tego ginekolog??

Moim zdaniem to trolling (mozliwe, ze kierowany bezposrednio do mnie, pozdrawiam kolezanki-forumowiczki )- jesli nie - to szkoda mi ciebie.

Tak, prosić o rodzeństwo gdy jeden rodzic jest na emeryturze a drugi kilka lat przed. A po drugie - siostra przywoziła swoje pierwsze dziecko do opieki gdy szła na zajęcia, więc z siostrzenicą miałam przez pierwsze kilka lat jej życia bardziej siostrzaną relację niż z moją własną siostrą.

Wiek matki ma tu bardzo dużo wspólnego. Napisałam, że widzę jak całkowicie inną relację ma moja matka i siostra i tak było od zawsze. Ciągle słyszałam, że one to jak psiapsiółki pożyczały sobie ciuchy, bo nosiły ten sam rozmiar, plotki i ploteczki jeszcze przed ślubem siostry. Mi jest bardzo ciężko rozmawiać obecnie z rodzicami, różnica między pokoleniami tworzy barierę i rozmawiam z nimi tylko na bezpieczne tematy, bo zwyczajnie nie rozumiemy się.

Sytuację z ginekologiem przywołałam aby zobrazować różnicę w podejściu do tak podstawowej sprawy.

Żaden trolling. Takie jest moje osobiste doświadczenie.

Nie no, kiedy maja wiecej lat niz 13 to tak, my z corkami tez sobie pozyczalysmy albo wymianilysmy sie.

Nawoja, to ile masz w koncu lat? W jednym poscie wychodzi na to ze mniej niz 40, a rodzenstwo okolo 50tki, cos tu nie gra. Jesli masz teraz 40, tak jak twoja mama ciebie urodzila, to jestes jakies 10 lat mlodsza, to jednak inaczej niz 18 czy 17, dzieci w wieku 10 lat moga byc niezadowolone z mlodszego, bo sa zazdrosne (nie wszystkie), ale w pozniejszych latach - ty dorosla, to dziwi mnie troche takie ich zachowanie i matki. Brzmi jak niechciane i niekochane dziecko, sorry.

Wreszcie widze mądrą odpowiedź. Co ja się nasłuchałam od moich szwagierek ( mają po 33 lata ) baa, nawet moja teściowa tak mówi. Że czas na ciążę zawsze się znajdzie, że to już nie są te czasy co kiedyś, że śmiało można zajść w ciążę w wieku 44 lat..... Z mojej strony wygląda to tak, że ja mam dwoje dzieci, mam 36 lat. Pierwsze urodziłam w wieku 24 lat, drugie w wieku 26 i powiem tyle... nie żałuję. Uważam, że to było bardzo dobre i fakt nieplanowane, tzn planowane ale przyszło jakoś szybciej ale serio nie żałuję. Co do tej relacji kiedy kobieta urodzi w wieku 40 lat i jest jeszcze starsze rodzeństwo, to jest dokładnie to samo u mojej cioci. Ta sama sytuacja.