Matka ciągle gada o swojej śmierci.

Nie, to nie jest normalne.

Czy jest jakakolwiek szansa, że mama będzie się leczyć?

Jeżeli matka stosuje wobec ciebie przemoc (a piszesz, że cie uderzyła) możesz sprawę zgłosić na policją. Tylko czy jesteś na to gotowa?
Twoja matka nie zmieni sie tak ot, z tego ci piszesz ma ona poważne problemy. Ty sama porozmawiaj z psychologiem o tej sytuacji, bo na ciebie to wszystko też ma niestety bardzo negatywny wpływ.

Ja bym była ostrożna. Może faktycznie za frustracjami mamy kryje się jakaś poważna choroba? A może jakieś problemy, o których nie wiesz? Czy sprawdziłaś to dobrze?

To znaczy przez co jest biedna i znerwicowana?

WerkoDe bo ty już jesteś dorosła, a twoja mama się do tego jeszcze nie przyzwyczaiła.  Jeśli nie możesz się wyprowadzić, to może dobrym wyjściem byłoby pokazać mamie, że potrafisz być już samodzielna.  Zaznacz swoje "terytorium" i próbuj ustalić, co zrobisz sama w domu i podejmij jakieś obowiązki. To jest to, co przyszło mi do głowy w tej sytuacji.

Ile to prób udowodnienia matce, że jestem dorosła mam za sobą Nie zliczę. Zawsze kończy się awanturą, wyśmianiem mnie, powiedzeniem czegoś krzywdzącego. Domowe obowiązki to jej domena. Kiedyś chciałam poodkurzać swój pokój, wyrywała mi odkurzacz. Chciałam sie z nią podrażnić i nie chciałam puścić, bo widziałam jakiś obłęd w jej oczach. W końcu ryknęła na mnie głośno"DAJ MI TROCHĘ PRZYJEMNOŚCI W ŻYCIU CHOCIAŻ RAZ!!!!" To puściłam ten odkurzacz, wystraszyłam się wręcz jak można być w takim stanie. Od tamtej pory nie sprzątam w domu, bo wiadomo, że zrobi to najlepiej, nie mam właściwie obowiązkow. Wiadomo, że j je źle wykonam. Kiedys(to było 5 lat temu) jak pracowała za granicą to na jej powrót z ojcem tak chatę wysprzątaliśmy na błysk, nie było nigdzie okruszka, wszystko poukładane. Ona weszła do domu i z miejsca zaczęła piszczeć wręcz, że jest straszny burdel, jak można tak zapuścić mieszkanie i ona się wykończy. Nawet nie powiedziała"dobrze być wreszcie w domu" ani nic, słowa podzięki, że ją przywieźliśmy z dworca z Katowic do Lublina. Tylko wzięła szmatę i wielce teatralnie się użalając nad swym losem zaczęła sprzątać, potem oczywista śpiewka, że ma takie ciężkie życie i wszystko musi sama. Rozumiem, że matki tak sie zachowują czasami, ale chyba przesadza. Dlatego sprzątanie nie wchodzi w grę. Jak chcę porozmawiać na jakiś poważny temat, ona idzie na TV, albo krzyczy, że jej szumi w głowie, coś ją boli i żebym jej nie wykańczała już bo ma dosyć. I zaraz ta sama śpiewka, że"ja niedługo umre bedziesz miała spokój". A najgorsze, że wszystkie swoje problemy ze zdrowiem wygłasza tak jakby to była czyjaś wina.

Zawsze jest odwracanie kota ogonem. Jak zrobie coś dobrze, cos mi sie uda to jest niemy poklask. Jak coś spieprzę to od razu wrzuty"a widzisz, mówiłam, było posłuchać matki", "bo ty taka głupia i uparta jesteś jak ojciec". Jakby w życiu nie popełniła błędu. I wkurza mnie to, Was by nie wkurzało? Najbardziej się boję sytuacji, gdy będę chciała żyć niezależnie, a matka bd sie wtrącać ciągle w moje życie próbując mi udowodnić, że jestem bez jej pomocy jestem bezradna. I jak mam w takiej sytuacji perswadowac swoje prawa?
Mama ma 44 lata, jeszcze nie wkroczyła w meno. Zawsze miała takie chore masy, odkąd pamiętam

Toksyczny, ale jednak rodzic i nie zmienię jej. Tylko jak mam żyć z tym, boję się jak cholera czasami. Jak ma jakąś poważną chorobę z tym uchem i to będzie wyrok np. stwardnienie rozsiane, ew. guz mózgu to będzie istny koszmar. Dla niej owszem, dla całej rodziny też. Bo to my jesteśmy wszystkiemu winni, winni jej nerwicy

Oby nic poważnego. Szumy uszne są dokuczliwym zjawiskiem. Często oznaczają początki miażdżycy, nadciśnienie, nadczynność tarczycy, problemy z krzepliwością krwi. Na jednym z portali przeczytałam, że mogą prowadzić do ogromnego rozdrażnienia osobę, która na nie cierpi. Coś w tym może być, skoro tam napisali o rujnowaniu życia wszystkim, bo dolegliwość jest tak denerwująca. Co nie zmienia faktu, że są osoby potrafiące okiełznać swoje emocje.

Mama może być zarówno z tych delikatnych i niecierpliwych osób, jak i toksycznych. Choroba była tym bodźcem, który uruchomił całą lawinę zjawisk w zachowaniu. Nie zmienisz nic, ona sama musi zdać sobie sprawę jak jest postrzegana. To ty będziesz musiała jakieś kroki przedsięwziąć: wytrzymać, wyprowadzić się, nakłonić do wizyty u psychologa.

Ja nie gotuję w domu. Nic nie robię, bo nic nie muszę robić. Jak tamtego dnia wyrwała mi odkurzacz to widziałam czysty OBŁĘD w jej oczach więc odpuściłam, bo uznałam, że z wariatami się nie dyskutuje.Zakładając taką sytuację, że zrobiłabym jej herbate w podzięce za trud to nie doceniłaby tego ;p Oni nigdy nie widzi dobrych uczynków, zawsze roztrząsa te złe. W kwestii gotowania to robię sobie sama własne żarcie bo nie jem tłustego ani smażonego.

Generalnie wpadłam na taki pomysł, żeby ja ignorować. Ona drze się, w emocjach wypowiada słowa, które bardzo mnie ranią i potrafi tak gadać przez godzinę stojąc w kuchni nad zlewem(jakby mówiła to sama do siebie). Nie ma absolutnie żadnej możliwości, żeby przestała. Nie powiem jej"przestań, bo mnie bolą twoje słowa", bo zawsze powie"ALE", "ALE JA MUSZĘ CI TRUĆ, BO WIDZISZ JAKA DURNA JESTEŚ, ŹLE ROBISZ, NIE PORADZISZ SOBIE W ŻYCIU JAK NIE BĘDZIE CI MATKA TRUŁA". Zawsze zrobi ze mnie debila. Ale gdy to robi ja siedzę cicho, bo odzew prowadzi do awantury. Jasne, kosztuje mnie to mnóstwo nerwów, czasami mam ochotę jej dać po twarzy, ale nie rovie tego. Dziwne, bo ona nie raz mnie chciała uderzyć(broniłam się). Na szczęście zdarza sie to rzadko, jak ma poważny napad szału.

Co ważne też jeszcze zauważyłam ostatnio, że moja matka odnosi się z wielką pogardą do rodziny mojego ojca, do niego samego, oraz faworyzuje swoją stronę rodziny. Ja jestem bardziej podobna do ojca z charakteru, więc automatycznie stara się mnie"ratować", zmienić coś w moim charakterze. Często słyszę teksty w stylu"ZMIEŃ SIĘ, BO JAK TY SIĘ NIE ZMIENISZ TO OTOCZENIE CIĘ ZWERYFIKUJE". Jak do domu przychodzi jej siostra to tylko siedzą i gderają o swoich problemach, ja już wtedy staje sie kompletnym śmieciem do pomiatania. Matka mówi ciotce rzeczy w stylu"patrz jaka ona gruba się zrobiła", albo"patrz, Aga, ciągle nie ma chłopaka ta dziewczyna ja nie wiem co będzie z tego!". I tak specjalnie tonem męczennicy, żeby mnie wkurzyć. Potem obie się śmieja ze mnie, że im zwracam uwagę, że nie życzę sobie takich komentarzy. A one obie od razu"Ee, ale sie obraziła". Jak dzieci w podstawówce. A są naaajmądrzejsze, nie przegadasz tych kwok.. Matka też się śmieje z rodziny mojeg ojca, wyszydza, szczyci się własną rodziną i zawsze mi mowi, że ona ma lepiej, bo nie ma takiej bezndziejnej matki jak mój ojciec. W kwestii mojego np. stylu, ubierania się też jest fatalnie. Mam zawsze mi robi awantury o to, że nie mam gustu. A ona sama często ubiera się jakby uciekła z psychiatryka, ale oczywiśce jej nic nie można powiedzieć. Ubiorę się tak jak mi się podoba załóżmy, ale jej sie to nie podoba. I skoro dany zestaw nie leży w jej guście to od razu świadczy, że całkiem wyglądam do d*** zaraz lawina kazań o treści "nie umiesz się ubrać, dlatego żaden chłopak cie nie zechce nigdy, takiej flei..", "zmień się, ja ci dobrze radzę". To ja mam się zmienić, serio?????

Nie wiem jak otoczenie ma mnie zerwyfikować, jak do tej pory funkcjonuję normalnie w społeczeństwie i nikt mi nie powiedział"idź do domu sie przebież, bo wyglądasz jak pomyleniec". Zmienienie się polega na absolutnej uległości, mam robić wszystko co każe mama, bo kady kto ma inne zdanie od niej jest w straszliwym błędzie. Ale wiesz jak to jest, matka to matka, ona uczy życia. I czasami się zastanawiam"kuffa, może faktycznie JA mam coś ze łbem, może serio wyglądam jakbym ocipiała". Oczywiście nie tyczy się to tylko wyglądu, ale też mojego postępowania. Jestem zakompleksiona, niepewna siebie, nieśmiała. Ona pragnie, żebym się wszędzie pchała, jakby to było takie proste. Jestem cichą osobą. Często słyszałam od mamy przez to epitety w stylu"ciota jesteś". A NAJLEPSZE OSTATNIO BYŁO, AŻ SIE POPŁAKAŁAM ZE ŚMIECHU - Matka zaczęła krzyczeć na ojca, że to jego wina, że nie mam chłopaka, bo on w moim wieku nie miał powodzenia u płci przeciwnej i to po nim odziedziczyłam xD Nie chcę robić sobie wroga z własnej matki. Czasami z nią rozmawiam jak mama z córką i cieszę się tymi chwilami, ale ona uwielbia mnie mieszać z błotem. Ja już serio ocipiałam, bo raz po mnie jedzie i krytykuje równo, a innym razem mówi, że jestem super, wspaniała i cudowna. No, cudowna jestem wtedy gdy sie z nią zgadzam, w innym przypadku już BE. I żyję w niepewności, teraz włąśnie przed chwilą mnie obsmarowała bo kupiłam sobie buty na wysokim obcasie, a jestem wysoka i też jej sie to nie podoba, bo sama sięga mi do ramion zaledwie. Ojciec sie dystansuje do tego, wie, że jej nie zmieni i sam już się poddał dawno ;p I nienawidzi jej z całego serca, jedyne co łączy moich rodziców to 300 000 PLN kredytu

Summer, możesz mieć rację. Nie chcę tak ciągnąć do 30-stki!!! Nie, rozmowy nie dają efektów, zawsze je bagatelizuje albo wyśmiewa mnie. Prace domowe wykonuje sama, tata czasami zmywa naczynia, ale ona go czasem ochrzania, że źle to robi. W sobote sprząta cały dom łącznie z odkurzaniem. Wiadomo, że człowiek nie robot i sam wszystkiego nie jest w stanie zrobić, ale jak już ją ktoś wyręczy to nie jest zadowolona na 100%(nigdy nie dziekuje).

No cóż, wyprowadzka za 2 lata dopiero. Wytrzymałam z nią 20 lat, wytrzymam i 2 Zastanawia mni jednak jak ona bd się zachowywać jak już się wyprowadzę, czy np. bedzie mnie odwiedzać co kilka dni żeby kontrolować jak żyję, dzwonic do mnie co chwila. Prawdopodobnie będę mieszkać z jej siostrą, a ona swoją sis też potrafi zmieszać z błotem(ogólnie każdego, wszyscy zawszeni oprócz niej) i pewnie będzie gadanie, że"dobrały sie dwie fleje bez faceta"

Niestety. Była taka możliwość, żebym się wyprowadziła do akademika, ale z jednego miasta do drugiego mam tylko 6 km i jade autobanem 20 mint, więc by mnie nie przyjęli. Zaproponowałam mamie to, ale oczywiście była awantura, że się rzadze i oczywiście klasyczny argument już, że ją wykańczam Poza tym jak zwykle "nie poradzę sobie". Moje znajome z akademika jakoś sobie radzą, ale oczywiście stwierdziła, że one są lepsze, a ja to nieporadna ciota i nie dałabym rady jak one.

Terapię jakąś tam próbowałam podjać, poszłam raz do psychologa. To też była ostra faza, bo jak wróciłam do domu i mam spytała mnie gdzie byłam, a ja się przyznałam, że u psycho to myślałam, że mnie zabije. To była jedna z najgorszych awantur, darła sie na mnie jak opętana. Nie mam pojęcia jak ja wtedy zachowałam spokój, myślałam, że mnie rozniesie..Ale się wtedy nasłuchałam, że jestem CIOTĄ i MAMEJĄ i że sama sobie muszę z tym poradzić, bo żadne baby psycholożki mi nie pomogą w tym, że jestem naiwna i tylko kase wydaje, że sie ośmieszam i nic w życiu nie osiągnę. Ryczałam wtedy jak dziecko, zamknęłam sie w pokoju. A po dwóch dniach do mnie przyszła i powiedziała, że to może nie jest taki zły pomysł ten psycholog, nawet, że mi da pieniądze.. Ale nie chciałam już tego słuchać, czułam się zniszczona od środka, jakby w głowie wybuchła mi bomba.

To mnie właśnie najbardziej irytuje(już nawet nie boli, bo nauczyłam się puszczać te obelgi mimo uszu), że mam nigdy nie myśli, że kogos może zranic tylko wrzeszczy pod wpływem emocji, obraża, a później jak ochłonie to idzie i zmienia temat. Ale nigdy, przenigdy nie usłyszałam"przepraszam".

Ehh, to nie brzmi zbyt optymistycznie.. Nieporadną partnerką pewnie będę, ale matką nie zamierzam być nigdy. Strach pomyśleć co by było, może traktowałabym swoje dziecko tak, jak moja matka mnie. A w domu nie zobaczyłam nigdy żeby rodzice sie pocałowali, albo przytulili to już wgl

No taka już jestem, zawsze byłam na uboczu. Z moją ciotką byłoby OK, bo ona tylko w towarzystwie mojej mamy jest wredna, prywatnie jest spoko Tak, mama pracuje na 3 zmiany w takim zakładzie(praca trochę umysłowa trochę fizyczna). W 2015 planuję wyjechać do pracy do USA na wakacje.

Nie, ona jest właśnie super miła w kontaktach z sąsiadami i kolegami z pracy i opowiada jak sobie w pracy żartują, dopiero w domu potrafi pokazać prawdziwą twarz. W pracy dobrze daje sobie radę, przedłużyli jej ostatnio umowę na stałe.

NIe ma takiej opcji raczej xD Ona nigdy nikogo nie kochała, przed ojcem miała jakiegoś faceta, ale go rzuciła, bo ciagnął ją do ołtarza. Tym czasem ona zauroczyła sie moim tatą, wymusiła na nim ślub i chciała mieć dziecko, on się na to wszystko biernie zgodził. Po jakimś czasie wyszło szydło z worka, miłość zgasła(jeśli kiedykolwiek jakaś była w co wątpię), zastąpiły ją awantury o bałagan w domu. I od tamtej pory tak jedziemy na tym złamanym wózku zwanym"rodziną". Nie ma ratunku dla nich, ja sie staram jakoś sama się teraz wychować, wyprostować pogląd na niektóre sprawy. Bo niby studiuję, sporo zarabiam na pół etatu w biurze tłumaczeniowym i udzielając korepetycji co daje mi kasę na własne potrzeby. Moja mam się tym szczyci wielce, ale odkąd mam te wszystkie rzeczy to też potrafi na mnie ryknąć, gdy mam gorszy dzień, że wyrzucą mnie z pracy i strace uczniów.

Dziękuję, niektóre rzeczy nie przychodzą mi łatwo, ale staram się nie załamywać, bo głos rozsądku każe mi ignorować wszystkie matczyne obelgi, bo wypowiada je pod wpływem emocji bez użycia rozumu. Postaram się jakoś wytrwać do wyprowadzki