Problemy z rodzicami, wtrącają się w mój związek.

Szczerze.... wiem że to głupie co napiszę, ale czasami zazdroszczę znajomemu który nie ma już ojca, ma więcej obowiązków ale mniej problemów i kłótni i nerwów.

Dawniej jak siedziałem z dziewczyną i dzwonił któryś z moich rodziców odchodziłem na bok żeby odebrać bo bałem się że ona coś usłyszy i będzie jej przykro, teraz jeśli ktoś zaczyna mówić głupoty po prostu się rozłączam.
Rozumiem że jak nie ma mnie do północy to mogą się martwić, ale po północy to chyba dwa razy w życiu wróciłem.
Masakra jakaś po prostu wiecznie problem z tym że mnie nie ma że spotykam się np 3 razy w tygodniu po kilka godzin, planowanie mojego czasu bo oni chcą coś porobić itp.

Opisałem to jak umiałem, najgorsze to że nie mam z kim pogadać, przecież dziewczynie nie powiem że mam takie problemy w domu bo jak....

Nie wiem co robić jak np wrócę do domu a tutaj tworzy się wojna i teksty że znowu byłem u tego grubasa itp... wulgaryzmy itp. Muszę się wygadać bo skończy się na bijatyce z własnym ojcem...

Jeśli ktoś miał do czynienia z podobna sytuacją proszę o jakieś rady. Dziękuje.

Przyznam że od dłuższego czasu żyje w wielkiej presji, wiem że sam za moją pensję wynajmując mieszkanie będę żył na niskim poziomie, może za jakiś czas to się poprawi. Czuje też przywiązanie do domu rodzinnego do tego że chcą mi go przekazać jako jedynemu synowi, ale to co się dzieje to jest jakaś masakra. Wczoraj miałem totalną wojnę że trzy dni pod rząd po pracy jechałem do mojej dziewczyny i wracałem około 21.

Ten domek mam gdzieś szczerze mówiąc bo jak to tak ma wyglądać całe życie to wolę mieszkać w mieszkaniu 30m2 a sam... A jak mają mi go zapisać i ciągle mnie potem z tego powodu wzywać po byle co to wolę żeby go oddali komuś innemu.

To nie jest konflikt pokoleń bo inni rodzice też się martwią a u mnie to wygląda tak że mają problem o to że np trzy dni pod rząd jechałem do niej, że jest "za brzydka" dla mnie, że znajdę sobie lepszą, że wróciłem późno, że mnie jeszcze nie ma i głupie telefony gdzie jesteś?, kiedy będziesz? znowu tam jesteś? przyjedź już, załatw po drodze to i to itp.
Nie wyobrażam sobie żeby oni ją obrazili w mojej obecności chyba wtedy naprawdę bym się rzucił na własnego ojca i kazał mu przeprosić.
Po ostrej kłótni kilka dni jest spokojnie i wszystko wraca.
Myślę że dobrze postępuje ostro się stawiając, bo zauważyłem że rozmowa nie pomaga, uznaje się za osobę dorosłą gdyż zarabiam, dokładam się do rachunków, robię zakupy itp, utrzymuje część domu, ale oni nie rozumieją że nie wszędzie tak dobrze jest i że nie powinni się wtrącać bo przez nich rozstałem się z dwiema poprzednimi dziewczynami. (Wale się nie dziwie że miały dość pewnie też z tego powodu gdyż zbyt dużo sytuacji było w których jechałem na zawołanie, zmieniałem plany itp). Nie widziały że są najważniejsze.

Zastanawiam się nad wyprowadzką lub nad zrobieniem ostrej awantury i postawieniem sytuacji jasno ale to drugie pewnie nic nie da.
Najgorsze jest to że nie mam z kim pogadać, mojej dziewczynie nie powiem że moi mają do niej ale itp bo na pewno jej będzie przykro.

Dziękuje za odpowiedź.
Ja tak właśnie robię że mówię wcześniej że nie będzie mnie cały weekend że wrócę np w niedziele wieczorem, porobię wszystko wcześniej żeby mieć spokój, ale i tak  w niedziele mam telefony kiedy będę, albo awanturę po powrocie.

Postanowiłem po ostatniej wojnie że będę miał gdzieś to co mówią, będę zapowiadał się wcześniej, po powrocie nie będę wdawał się w kłótnie tylko spróbuje delikatnie powiedzieć że to nie ich sprawa i że się przecież zapowiadałem że mnie nie będę itp,  będąc u niej normalnie odbiorę telefon ale jeśli któreś z rodziców zacznie nie miło się odnosić zakończę rozmowę, lub nie będę odbierał wcale. 
Zobaczymy czy to przyniesie jakieś efekty. Nie chce przez takie rzeczy stracić kolejnej dziewczyny, nie moja sprawa że im się ona nie podoba, najważniejsze że dla mnie jest kimś ważnym.

HG18, ważne jest byś siebie widział jako osobę dorosłą i odpowiedzialną za swoje życie, Bo tak: możesz się buntować, nie odbierać telefonów (szczerze, również radzę to robić) i odnosić sukcesy, ale będziesz miał poczucie winy.
Konsekwentnie i z mądrością.

ps. żal mi ludzi, którzy twierdzą, że ktoś jest dla nich "za brzydki". Poruszyłabym chyba z nimi ten temat.

Myślę, że nie w tym tkwi powód
Może zapytaj przekornie jaką kandydatkę na żonę mają dla Ciebie, skoro im obecna nie odpowiada

Jeśli to będzie takie piekło i nic się nie zmieni to na pewno z nimi nie zamieszkam, ja chce mieć normalne życie bez awantur i sprzeczek o byle co...
A do rodziców umiem się postawić, bo oni nie są najważniejsi, fakt są rodzicami ale na swoje czyny też powinni zważać, nie pozwolę sobie bezkarnie obrażać mojej dziewczyny tylko dlatego że im się nie podoba. A jeśli bym ją kiedyś tutaj sprowadził to wiadome że natychmiast była by rozmowa z rodzicami, że albo żyjemy na naszych warunkach albo będziemy sobie czegoś szukać jeśli się nie dostosują, rady ok, ale wtrącanie się na siłę nie.
Przez długi czas pozwalałem sobie wchodzić na głowę, ale w końcu trzeba dorosnąć i głośno i wyraźnie wytyczyć granice, bo jak się tego nie zrobi to za jakiś czas będzie jeszcze gorzej.
Dziękuje za rady i za możliwość wygadania się.

Taki ideał kobiety jak oni by chcieli nie istnieje, ciężko im dogodzić :-)
A najważniejsze żeby dziewczyna podoba się mi a nie mojemu otoczeniu, żeby mi się z nią dobrze rozmawiało i żebyśmy miło spędzali czas, mając wspólne plany.

Postanowiłem stawiać sprawy jasno i po prostu nie dać się w żaden sposób rządzić.

Próbuje ich wychować, jak się nie uda i wyprowadzę się.

Spokojnie, zawsze będę po stronie swojej dziewczyny i nie odpuszczę w tych kwestiach na 100% nie pozwolę na takie coś.