wszyscy wtrącają się w moje życie ;/

Powiem CI tak. Miałam podobną sytuację. NIe pozwól wejść sobie na głowę bo potem dziecko bedzie uważało babcię za matkę. wiem coś o tym.

widujemy się ale nie u Mnie w domu. u niego albo gdzieś idziemy razem na spacer czy coś.
mój mą ma 25 lat, i napisałam właśnie że niedługo wynajmiemy mieszkanie myślę że do końca roku już zamieszkamy razem. Ale póki co muszę wytrzymywać tutaj a tak Mnie drażnią wszyscy wokoło że szok ;/ każdy wszystko wie lepiej tylko nie ja

sunset, zgadzam się z voxi. Dodam tylko, że Twój mąż powinien "mieć jaja" i odwiedzać Cię z dzieckiem, bo jest to po pierwsze jego prawo, a po drugie obowiązek - bardzo wygodna jest jego postawa "Nie lubią mnie to nie przyjdę". Dziecko to nie tylko sporadyczne wizyty, powinien wziąć na siebie odpowiedzialność i przegryźć obecność teściów, w końcu nie za nich odpowiada.

napisałam że mieszkam z rodzicami bo taka jest chwilowo sytuacja nie robię tego z wielkiej przyjemności tylko dlatego że muszę. mieszkaliśmy razem z mężem i jakoś umiałam zająć się dzieckiem i domem i dawałam sobie radę bez problemu.

Jeśli kogoś nie proszę o radę to znaczy że jej nie potrzebuje, jeśli będę potrzebowała to sama zapytam. Wcześniej teściowa mi się wcinała w dziecko za moimi placami wciskając małemu smoczek - bo jak stwierdziła ona to robiła żeby mi pomóc.

Po to wzięłam ślub który nie był zaplanowany ze względu na dziecko tylko wcześniej, to po to aby być z moją rodziną którą stworzyliśmy i brak mi teraz tego

- to też ja uważam że powinien się kompletnie nie przejmować czy on ich lubi czy oni jego tylko przychodzić do nas. choć teraz praktycznie nie ma kiedy bo pracuje niemalże cały tydzień żebyśmy tylko mogli jak najszybciej zamieszkać razem

Sunset - jeśli faktycznie masz szansę na samodzielne mieszkanie w ciągu 2-3 miesięcy to myślę, że warto zagryźć zęby i poczekać. Jakoś wytrzymasz, a potem będziesz mogła wychowywać dziecko bez wtrącania się swojej rodziny.

Koma5 - nie mogę się z Tobą zgodzić. Nie można być na każde zawołanie dziecka, bo wychowamy małego szantażystę. Co szkodzi babci porozpieszczać wnuka? W dalszej perspektywie przecież rozbestwionym dzieckiem będzie i tak musiała zająć się jego mama i nie będzie to problem babci. O ile okazjonalne rozpieszczanie dziecka przez dziadków jest jak najbardziej normalne, a nawet wskazane - to takie codzienne ingerencje mogą być przyczyną nieporozumień.

Dziecko wywrzeszczy się i przestanie - owszem, prawda. Pod warunkiem, że nic go nie boli, nie jest głodne a jedyną przyczyną wrzasków jest fakt, że dziecko nauczyło się, że jak zacznie wrzeszczeć to NATYCHMIAST ktoś przybiegnie i weźmie je na ręce. Niestety, nie da się ciągle chodzić z dzieckiem na ręku a już na pewno nie da się wtedy nic w domu zrobić. Warto nauczyć dziecko, że jest czas na noszenie, przytulanie, ale jest też czas kiedy ma siedzieć w foteliku i spokojnie patrzeć jak mama robi coś innego.

Nie wstawać w nocy to oduczy się nocnego budzenia - jeśli dziecko jest głodne to się nie oduczy. Wtedy to wyższa filozofia. Ale jeśli ma w zwyczaju się po prostu budzić w nocy to można dziecko zignorować - wtedy nauczy się ponownie zasypiać. Można natychmiast do niego biec, brać na ręce i usypiać - wtedy ma się gwarancję, że maluch uzna nocne wrzaski za wielką atrakcję i szanse na dodatkowe chwile z mamą i będzie z tej opcji chciał korzystać jak najczęściej.

Nie widzę też wielkiego przestępstwa we włączeniu TV. Sunset nie napisała przecież, że siedzi murem przed telewizorem i ogląda seriale.

Nie jestem w stanie pojąć, dlaczego niektóre matki mają tak wielką potrzebę udowadniania swoim córkom, że one są złymi matkami. Wystarczy drobne odstępstwo od wizji wychowawczej babci i już wychodzi na to, że matka jest zła. Z kolei takie wtrącanie się we wszystko ma niezwykłą moc zniechęcającą - po co się starać, skoro zaraz przybiegnie babcia, skrytykuje i zrobi po swojemu? Mam wrażenie, że matki niepotrzebnie próbują wmówić córkom, że macierzyństwo to ciążka harówa. Nie mogą się pogodzić z faktem, że córka chce też znaleźć czas na odpoczynek. Przecież kobieta powinna czerpać radość z tworzenia rodziny a nie grać rolę męczennicy...

Ja w podejściu sunset widzę zdrowy rozsądek, więc wierzę, że potrafi o swoje dziecko zadbać. Nie sądzę, żeby zaniedbywała dziecko. A, że opiekuje się nim inaczej niż wyobraża to sobie jej matka zbrodnią nie jest.
Każda młoda mama pragnie wychowywać dziecko wg własnych wzorców i pomysłów. Jeśli różnią się one od wzorców i pomysłów jej matki to wcale nie oznacza automatycznie, że jest ona złą matką.

Winnga, masz dzieci??

Czasem może trzeba zobaczyć drugie dno??

Sunset jest bardzo młoda matką - to po pierwsze.
Po drugie - sama pisze, że WSZYSCY wtrącają się, jak ma opiekować się dzieckiem. Może coś jest na rzeczy?
Gdyby dziecko było na spacerze, myślę, że matka nie radziłaby wyjść ponownie.
Dziecko jest bardzo małe - u takiego trzeba raczej usunąć przyczynę płaczu, zwłaszcza nocnego, gdy dziecko leży samo w ciemnym pokoju - zamiast posądzać je o wykorzystywanie innych.

Myślę też, że matka nie marudziłaby, gdyby sunset siedziała przez telewizorem wtedy, gdy dziecko nie potrzebuje opieki czy zabawy. Skoro jednak marudzi, widocznie szkoda jej malucha matki - telewidzki. Nota bene promieniowanie ekranu telewizora nie jest dla dziecka obojętne.

Weź też pod uwagę, że dziewczyna mieszka u rodziców, którzy - mimo że ma męża - dają jej mieszkanie i opiekę. Sama pisze, że ojciec mówi, że bez nich nie da sobie rady. U teściów tez mieszkała - nie pisze, dlaczego odeszła do swoich. Ojciec dziecka tu nie przychodzi - czy to normalne? Nie chce brać udziału w wychowywaniu dziecka?

Weź to wszystko pod uwagę i spójrz z drugiej strony...
My wiemy tylko to, co sunset chciała nam napisać.

Właśnie nie - dlatego zwróciłam uwagę również na tę drugą stronę medalu.

czytając te wypowiedzi przypomniały mi się pierwsze miesiąc po ur dziecka. Mieszkałam u teściów. Teść nigdy do niczego się nie wtranżalał a teściowa czasami ale ja i jak mój mąż daliśmy jej do zrozumienia że jesteśmy wdzięczni że możemy mieszkać u nich że nam pomagają ale to nasze dziecko i chcemy je wychować po swojemu, tym bardziej że mnie wychowywała babcia i mając teraz 26 lat i dwójkę dzieci jak spotykam się z moją mamą to w awanturze że ja robię złe (względem dzieci) wypominam jej fakt że jej nie było. Po pół roku wszyscy się nauczyli że chcemy uczyć się na własnych błędach a jak potrzebujemy pomocy to o nią poprosimy. Teraz nasze dzieci mają 3.5 i 2 latka. Teściowa się nauczyła sugerować mi że może tak bym spróbowała wysycham przemyślę i jest albo albo.|

Powiem Ci tak nie pozwól na to by rodzice ci na głowę wchodzili podziękuj im za to że was przyjęli i że wspierają ale bardzo prosisz by pozwolili ci wychować po swojemu dziecko. Jeśli nie potrafisz rozmawiać (lub się nie da) ze swoimi rodzicami napisz do nich list zostaw w widocznym miejscu zabierz dziecko i idź na spacer.

Myślę Kama5, że ostro przesadziłaś... Fakt, że Sunset mieszka u swoich rodziców nie daje im kompletnie żadnego prawa do wtrącania się w jej życie- to po pierwsze. po drugie-Cytuję Twoją wypowiedź  "Nota bene promieniowanie ekranu telewizora nie jest dla dziecka obojętne. " -Nie dajmy się zwariować ,dziewczyna ma teraz nie oglądać telewizji , bo to szkodzi dziecku, a bynajmniej nie jest mu obojętne? Ma żyć przy lampie naftowej, żeby dziecku nie szkodziło? Czy nafta też nie będzie dla dziecka obojetna?
Sunset bardzo Ci współczuje , bo widocznie Twoi rodzice jak i teściowie obrali sobie jedną chora zasadę- mieszka u nas to możemy się wtrącać , krytykować itd. Kwestia mieszkania Cię w pewnym sensie blokuje do jakichkolwiek działań...Bo zaraz padną słowa " Jak się od Ciebie odczepimy to zdechniesz z głodu"
Może spróbuj spokojnym, opanowanym ale bardzo stanowczym głosem powiedzieć , że mieli swoje pięć minut na wychowanie własnych dzieci , a teraz jest Twój czas i Twoje dziecko ,które chcesz wychować według swoich zasad. I nie życzysz sobie, aby ktoś Cię notorycznie krytykował lub dyrygował co i jak masz robić!  A tupanie nóżką, krzyki albo tekst "odczepcie się" na pewno nie pomoże   Najważniejsze , abyś nie pozwoliła ,żeby Twoje dziecko przerobili na szantażystę! Znam taki przypadek i patrząc na to z boku sytuacja dla mnie jest przykra! Moja teściowa opiekuje się mojej szwagierki córką. Szwagierka dużo pracuje. Aż któregoś dnia miała wolne. Godzina 7 rano córka mówi że chce cukierka - matka , że nie bo śniadanie najpierw... mała w płacz... góra minutę trwało jak teściowa przybiegła z piwnicy i wyrwała dziecko matce krzycząc że robi mu krzywdę! Matka mówi że nie ma dawać jej córce cukierka a teściowa jakby nie słysząc zapodała wnuczce upragnioną rzecz! Matka dziecka pyta czy jest tu w ogóle do czegoś potrzebna to odpowiedź padła taka : tak... do zarabiania pieniędzy a po za tym to do niczego!!! Po prostu mnie wmurowało!!! W życiu bym na taką sytuację nie pozwoliła! A początek był dosłownie taki jak u Ciebie!
Życzę Ci z całego serca żeby nie był taki koniec jak u Mojej szwagierki Daj znać gdy podejmiesz jakieś kroki Trzymam kciuki

Nie pomyślałaś, że to WY siedzicie matce na głowie?? I jeszcze masz pretensję, że nie masz prywatności? Raczej to ona nie ma z Wami...

To może najpierw należało jakieś mieszkanie...pokój choćby...a dopiero potem mąż i dziecko??

no niestety, w Polsce ciezko o mieszkanie, szczegolnie dla nas- mlodych ..

Ja mam 19 lat, w tym marcu tego roku skocze 20, mam synka ktory w maju bedzie mial dwa latka, i drugiego maluszka ktory jutro skonczy miesiac..
Rodzicow mam wspanialych, tesciowa tez- fakt, faktem, czesto slysze ze jej dzieci do wieku przeczkolnego, pily cale butelki mleka z krupczatka, a moj Adas (2l.) nie chce pic, no halo? ja go zmuszac nie bede, nie to nie, nadrabiamy jogurtami, a na przed spaniem je normalna kolacje, zamiast flachy mleka,mi to nie przeszkadza..
Marco(1m), wiecie co kupilismy hustawke taka hmm, ktora boja dziecko,  jakies wibracje, meldyjka, no ale maly nie chce w niej siedziec, mielismy  problemy (maly glodomorek) i musialam go przetrzymywac z jedzeniem (karmie mlekiem zastepczym), dodam, zeby ktos sie nie zaczal czepiac, zasugerowala mi przetrzymanie i polozna i pediatra dzieciecy, poprpstu zeby malemu sie zoladek nie rozepchal, no ale do sedna, i chcialam go przetrzymac, aze w hustawce nie chcial siedziec, to nosilam go na rekach (mimo ze poplakiwal) no i przyjechala w miedzyczasie tesciowa i do mnie, czemu on placze, a ja na to ze chce butle, ale mu nie dam bo kazano mi go trzymac, na to uslyszalam ze jej dzieci jadly co 3h cale butle krupczatki, ale przemilczalam, i pyta sie czemu nie dam go do hustawki, a ja ze nie chce w niej siedziec, no to uslyszalam- jak to nie chce? takie dziecko niewie co chce a czego nie chce.. zamurowalo mnie..

Ale wiecie co.. mam z mezem swoje mieszkanie, 3 pokojowe, wyjechalismy do Niemiec, tutaj latwiej jest dla takich mlodych jak my, maz ma prace, ja zajmuje sie dzieciakami i domem, i mamy swiety spokoj, no.... od czasu do czasu tesciowa wpadnie z wizyta (ale chyba nauczyla sie juz nie wtracac) bo przy pierwszym synku, mieszkalismy 2tyg u niej, zeby dokonczyc remont, ale jak cos mowila, to zacisnelam zeby, wysluchalam, a i tak po swojemu robilam
Wiec czasem lepiej wysluchac, przebolec glupie uwagi, wyjsc na ten dwor, nawet na 30 min, a swiety spokoj bedziemy mialy..
Naprawde
Pozdrawiam Was, sunset, i napisz co tam u ciebie

Mi też tak suszyli wszyscy łeb. Do pewnego stopnia to było ok bo gówniara wtedy byłam to sie uczyłam... ale pozniej juz blyo przegiecie zreszta do dzis potrafia mnie moi dziakdowie z rownowagi wyprowadzic ale na szczescie mieszkam sama a teraz juz 80 km od nich i jest troche spokoj. Walcz o swoje i nie daj sie... a najlepiej jaknajszybciej uciekajcie z mezem na swoje.

Najprostsze rozwiazanie -wyprowadz sie z domu i zamieszkaj z chlopakiem a ojcem dziecka.Wtedy bedziesz w koncu spokojna o siebie ,swoje zycie i dziecko.W koncu to Twoje marzenie ,wiec spelniaj marzenia.....

I kto tu widzi tylko jedną stronę medalu???
Jakby Ci rodzice nie byli ludźmi i nie mieli prawa do własnego zdania w swoim własnym domu! A róbcie sobie co chcecie - ale u siebie w domu
Prawo do korzystania z pomocy rodziców TAK  - obowiązki (tenże spacer z dzieckiem) to już niekoniecznie? A położenie tychże rodziców w domu z wrzeszczącym dzieckiem takie niby do pozazdroszczenia? MY home is my castle - niech więc każdy ma swój najlepiej Powodzenia

Może to niektórych dziwi, ale ja TEŻ byłam w młodym wieku, a były to czasy, że o mieszkanie było znacznie trudniej! I jakoś tę sprawę rozwiązaliśmy jak należy. Nie mieszkałam z rodzicami ani teściami.  Byłam szczęśliwa, że nikt mi sie nie wtrąca.
Mam córkę w Waszym wieku. Ona TEŻ mieszka oddzielnie, ze swoim mężem i córeczką. Ma głowę na karku...i nie siedzi na głowie rodziców.

Na szczęście to przewidziałyśmy, z synową również. Zamiast sie kłócić, nie mogę doczekać sie, kiedy przyjdą. Bardzo dużo również opiekuje się wnuczką, bo dzieci pracują, także popołudniami.
Ja rządzę u siebie - oni u siebie. I tego Wam równiez zyczę.

To tyle w kwestii - czy widzę tylko jedna strone medalu.

A konkretnie w czym widzisz te "brednie"??
W tym, że napisałam, ze najlepiej mieszkać oddzielnie? W tym, że drazni mnie sposób, w jaki mówicie o rodzicach? Kto Wam każe siedzieć u nich na głowie, skoro oni tacy wredni?? I przez nich jeszcze "prywatnosci" nie macie?! Mówienie w taki sposób jest po prostu obrzydliwe.
Droga wolna - ojca dziecka pod pachę, mamusi podziekować za dach nad głową, przeprosić za wszystko, co było niewłaściwe - i na swoje.
Nikt Wam nie będzie skrzeczał, kazał wychodzić, brał płaczącego maluszka na ręce, wyłączał TV. U siebie nie będziecie pozbawione prywatności. Tylko trzeba sobie to jasno powiedzieć, a nie tylko widzieć na odległość własnego nosa.

Każdy ma swoje racje i rodzice i Sunset. Ja wychodze z założenia ze jeżeli rodzice sie zgodzili na mieszkanie córki z wnukiem pod ich dachem to znaczy ze obie strony muszą iśc na jakieś kompromisy a nie ze rodzice zgadzaja sie na mieszkanie i w zwiazku z tym mogą wprowadzać jakąś chora dyktature. jak tak mocno im przeszkadza to ze maja 'na głowie' własne dziecko to niech powiedzą zeby sie pakowała i szukała mieszkania i wtedy będa mogli sobie zyc spokojnie. A teraz dają dach nad głowa i sa na pewno strasznie dumni jacy to oni pomocni i sie pusza przed znajomymi i rodziną, a to że ich własne dziecko nie moze na nich nawet patrzec to juz pominą.
Nie rozumiem takiego postepowania.
Tak, wiem ze to ich mieszkanie i moga sobie robic co chcą i jak chcą ale badzmy ludzmi.
Ja z moimi rodzicami zyje dobrze, tak jak moja siostra i nigdy nie ingerowali w moja czy jej prywatnosc. Byli i są dla Nas wsparciem a nie terrorystą.
Jasne ze najlepiej jest miec dziecko w odpowiednim memencie jak ma sie juz gdzie mieszkac i mozna sie samemu utrzymac i mysle ze conajmniej 80% młodych mam tego sobie nie zaplanowało, a nie ma co płakac nad rozlanym juz mlekiem.

koma5-oj nie chciała bym żebyś to Ty była moją teściową. Była by jazda. 
A TY dziewczyno nie pozwól by ktoś próbował  sterować Twoim życiem! To Ty jesteś mamą dla swojego dziecka i na pewno wiesz co jest dla niego dobre. A jeśli nie wiesz to zawsze możesz zapytać rodziców i wtedy to dopiero powinni udzielić wskazówek.

Wszystko będzie dobrze,

Ja osobiście "wtrąciłam" się dwa razy.

Pierwszy raz, gdy rodzice "wychodowali" na główce swojego synka....ciemieniuchę.
Drugi raz, gdy zobaczyłam jak synowa potrząsa półrocznym małym, aż mu główka podskakuje. Nie, nie ze złości, taka to była zabawa. Niebezpieczna.

No wiesz, niektórym dzieciom "to" się robi na główce, trzeba myć codziennie i natłuszczać. Moim dzieciom też się to robiło (choć to nieprawda) i poradziłam sobie tak i tak. Skorzystali z porady.

Wiesz, rodzice o tym często nie wiedzą, ale jest coś takiego jak "zespół potrząsanego dziecka".
Młody mózg dziecka obija się o kości czaszki i jest to dla niego bardzo szkodliwe. Lepiej się tak nie bawić z maluchem, bo bezwiednie możemy mu zaszkodzić.

W tych sytuacjach musiałam jakoś zareagować, tak uważam.

W całą resztę się nie wtrącam. Jak ubierają, czym karmią, jak wychowują. To ICH dziecko.