Kiedy rodzice wtrącają się do związku...

Helen22 a czy Twój chłopak zdobył się kiedyś na odwagę, żeby samemu pogadać z Twoimi rodzicami?

Może to byłoby jakimś rozwiązaniem. Gdyby przyszedł do Ciebie do domu, poprosił o rozmowę z nimi, zapewnił ich o uczuciu jakim Cie darzy, przeprosił że może czasami zachowuje się jeszcze niedojrzale (w końcu jest bardzo młody) ale uczy się odpowiedzialności za wasz związek, żeby dali mu szansę a on udowodni im, że Cię nie skrzywdzi.

Widać, że bardzo zależy Ci na akceptacji rodziców, którzy są dla Ciebie bardzo ważni, dlatego może być tak, że nigdy nie zaznasz spokoju w waszych relacjach jeśli między Twoimi rodzicami a chłopakiem stosunki się nie poprawią.

Jeśli ten chłopak naprawdę bardzo Cie kocha to nie wierzę, że nie zrobi wszystkiego, żeby zmienić tą sytuacje z Twoimi rodzicami. Namów go na rozmowę z nimi, powiedz jak bardzo Ci zależy żeby zaakceptowali wasz związek. Jeśli on dojrzał do założenia z Tobą rodziny to teraz ma wspaniałą okazję żeby tą dojrzałością się wykazać.

Wydaje mi się jeszcze, że i Ty powinnaś być bardziej stanowcza. Udowodnij swoim rodzicom, że nie jesteś naiwną i ślepo zakochaną dziewczyną, dającą się krzywdzić. Powiedz im, że potrafisz kontrolować swoje życie i że nie dasz się nikomu skrzywdzić. Żeby Ci bardziej ufali i pozwolili być szczęśliwą.
I tego szczęścia Ci życzę!

Pozdrawiam Anetka

A ja stane po stronie Twojego Chlopaka. Moim zdaniem w sumie nie mial za co przepraszac, bo powiedzial co mysli? Ma ''stawac na rzesach' aby spelniac Twoje zachcianki? No nie przesadzaj. Jak chcesz czesciej wychodzic ''na miasto'' to plac sama za siebie. On charuje na 2 etatach, Ty (chyba ze nie doczytalam) nie robisz nic szczegolnego tylko szukasz problemow. O co sa te wasze klotnie? O pieniadze? Jak macie wspolne konto to wspolna kasa, jak nie to kazdy za siebie, albo ''wymiana'' - raz Ty stawiasz wyjascie raz on. Masz 23 lata a chowasz sie przed rodzicami? Dziewczyno dorosnij. Na moje oko to jestes przylepka mamusi, tatusia i sama boisz sie zaczac zyc wlasnym zyciem. Jakby Ci naprawde zalezalo na tym chlopaku to nie chowalabys sie po katach bo nie masz 16 lat tylko jasno postawila sprawe - moje zycie, moj zwiazek, jestem dorosla i wiem co robie. I koniec tematu. Chlopak potrzebowal porady bo nie wiedzial co robic, a kolega madrze mu podpowiedzial, ze czas i pora aby Ty wydoroslala i przestala stawiac same rzadania. Szkoda Ci chlopaka bo tak duzo pracuje... Ale zapomnialas ze w sumie sama to na nim wymusilas bo chcialas to czy tamto, a on MUSIAL Ci to zapewnic. A sama to juz nie mozesz za siebie placic? A te walentynki? Kobieto nie wiem jak u Ciebie, ale zazwyczaj kilka dni przed tym swietem ciezko jest cokolwiek zarezerwowac ''na miescie''. Poza tym chcialas w domu, on juz cos zaplanowal itd, a Ty hop i zmieniasz zdanie w ostatniej chwili. Nie dziwie sie ze sie wkurzyl. Jak Ci zalezalo na ''miescie'' to bylo cos samej zorganizowac a nie zwalac wszystko ponownie na niego. Wez sie ogarnij i zacznij zyc jak dorosla kobieta a nie robic z siebie biedna sierotke z dylematami niczym z opery mydlanej. Nie chce Cie urazic, poprostu takie wznioski wyciagnelam po przeczytaniu Twojego postu. Przeczytaj to co napisalas, ale postaraj sie spojrzec na to z boku, jak na sytuacje obcych osob a nie dotyczaca Ciebie i wyciagnij wnioski

Po przeczytaniu twojego posta stwierdzam ze twoi rodzice zanadto wtrącają się do twojego związku (zupełnie jak moi) Całkowicie zgadzam się z postem anetqueen. Twój chłopak nie powinien ciągle płacić za Ciebie. Przecież rodzice dają Ci jakieś pieniądze.
Poza tym masz już 23 lata i czy do końca życia zamierzasz się słuchać rodziców??? Jeśli teraz ustąpisz to pokażesz m że to oni Tobą kierują i tak będzie za każdym razem. Ja miałam bardzo podobnie. Rozstałam się z chłopakiem na pół rok po czym on chciał wrócić ale mój kochany tatuś absolutnie się temu sprzeciwiał i co ??? Postawiłam na swoim i jestem z nim do dziś  i niedługo nawet bierzemy ślub. Pamiętaj każdy zasługuje na drugą szansę i zastanów się co byś zrobiła gdybyś była na miejscu swojego chłopaka.
Pozdrawiam i życzę powodzen

Nie o typowe "rozpieszczenie" mi chodziło. Bynajmniej nie jestem osobą, która ma wszystkiego pod dostatek, potrafi tylko brac i nie dawac niczego w zamian. Potrafię sobie odmawiac. Przyznaję, że widocznie byłam nazbyt wymagająca odnośnie mojego chłopaka, który ze względu na swój wiek nie jest "przy kasie". Ale nie o to mi chodziło! Zawsze spotykaliśmy się w domu albo w plenerze. No i "zamarzyło mi się", żeby CZASEM tak bez okazji gdzieś mnie zabrał. Wcale niczego nie wymuszałam. Owszem, przyznaję, mógł się wkurzyc moją zmiennością zdania, ale wydaje mi się, że facet, któremu naprawdę zależy, nigdy nie dałby swojej dziewczynie do zrozumienia, że jest rozpuszczona...
anetqueen - owszem, w pewnym sensie jestem uzależniona od moich rodziców, bo mają tylko mnie. Wychowali mnie w poczuciu posłuszeństwa wobec nich i dlatego panuje teraz taki "rozdźwięk" pomiędzy tym, co JA CHCĘ, a tym, CO ONI UWAŻAJĄ DLA MNIE ZA SŁUSZNE. Wierzę, że chcą dla mnie jak najlepiej i chcą mnie uchronic przed błędami. Twierdzą, że jeśli zwiążę się z tym chłopakiem na stałe, zmarnuję sobie żyję, bo nie jest mnie wart, skoro już teraz mnie nie szanuje...
asienka88 - a również uważam, że każdy zasługuje na drugą, trzecią, a nawet czwartą szansę, jeśli się kogoś naprawdę kocha. Ja jego strasznie mocno kocham i chcę wierzyc w jego szczerosc. W sumie, tak jak powiedział Kriss - większosc chłopaków w jego wieku ma co innego w głowie i jest to normą... a on - wtedy "pacholę 16-letnie" - już wiedział, czego chciał i chce tego do dziś... Więc uważam, że to właśnie jest TO. Jednak chciałabym też liczyc się ze zdaniem moich rodziców, a nie jasno postawic sprawę "mam 23 lata, jestem dorosła, robię co chcę, a wam nic do tego"... to też jest nie fair wobec rodziców, którzy całe swoje siły poświęcili mojemu wychowaniu... nie tędy droga tylko właśnie - którędy droga???

To, że jest ode mnie młodszy już jest dla nich wystarczającym powodem, by go skreślic. "Młody, głupi, chce się pochwalic przed kumplami, ze wyrwał starszą laskę, znudzi się, rzuci" - tak wygląda ogólny scenariusz. A na domiar złego doszły jeszcze te "plotki", które poniekąd się potwierdziły... i tak właśnie jest - postawili na nim krzyżyk. A skoro "ja nie mam rozumu", oni muszą go miec za mnie... "bo przecież nie będę marnowała sobie życia, przynosiła sobie i im wstydu"... ech...

Czyli robic im wbrew i ukrywac przed nimi ten fakt? Poczekac aż sprawa "przycichnie", nabiorą do niej dystansu i dopiero po dłuższym czasie podjąc ciąg dalszy tematu? Po jakimś czasie postawic na swoim? Bo jakoś nie wyobrażam sobie stawiania na swoim w chwili teraźniejszej... Ojciec nawet po tym, jak mu powiedziałam, że zerwaliśmy z moim chłopcem, to w dalszym ciągu traktuje mnie jak powietrze... Pewnie czeka na "zdanie bilansu" i przeprosiny, że już przez 2 lata robiłam jemu wbrew, że mimo jego dezaprobaty spotykaliśmy się... Zdaję sobie sprawę, jak to wszystko brzmi dla osoby, która stoi z boku - że jestem "bolidupą" niezdolną do własnych decyzji. Nie. Tak nie jest. Po prostu chciałabym, bym i ja i moi rodzice zadowoleni byli z moich wyborów i decyzji...

No nie tak bez powodu... Bo w końcu "kiedyś" obgadał mnie ze swoim kumplem... ale twierdzi, że to było "w nerwach", że wymyślam bezpodstawne powody do kłótni, że to śmieszne... a dziś strasznie tego żałuje...

No właśnie... żałuję, że sama się z tym nie uporałam... że szukałam w nich zrozumienia i oparcia... z jednej strony to dobrze - z drugiej, jak widac - psuje to wszystko...

No ja jestem ciekawa, kto dłużej wytrzyma w tym swoim "uporze"... Ja, czy oni... I czy jest sens "walczyc" z własnymi rodzicami. Byc może to właśnie oni mają rację, a ja jestem ślepa...? Ale masz rację truskaweczka19 - będę żałowała, jeśli z niego teraz zrezygnuję. Czuję, że on warty jest tego "poświęcenia"

Ja rozumiem szacunek do Rodzicow, wiem, ze zawsze chca jak najlepiej itd. Ale Helen22 to jest TWOJE zycie, a nie ich - Rodzice nie sa nieomylni. Nie jestes juz dzieckiem, nastolatka, jestes dorosla. Czas abys wziela zycie w swoje rece. Znajdz prace, wyprowadz sie z domu, zacznij sama o sobie decydowac. Nie o to chodzi, abys sie z Nimi klocila. Poprostu pokaz im ze jestes juz dorosla odpowiedzialna osoba, ktora czas i pora aby zaczela zyc wlasnym zyciem. Kochasz swojego Chlopaka, chcesz z nim byc wiec? Rusz tylek, bo z siedzenia i takiego kombinowania, ukrywania nic dobrego nie wyniknie, nie te lata. Powtarzam jeste DOROSLA, MASZ 23 LATA, wiec zacznij dzialac i zrob cos z wlasnym zyciem. Zobaczysz, ze jak pokarzesz sie Rodzicom z nowej odpowiedzialnej strony, osoby dajacej sobie samej rade w zyciu, zaufaja Ci i nie beda robic w koncu problemow Twojemu zwiazkowi. Przeciez Oni Ci partnera zyciowego nie moga wybierac. To nie sredniowiecze, ze przyprowadza CI Kawalera do domu ktory ich zdaniem bedzie Ciebie godny, a Ty potulnie zaakceptujesz ich wybor A z tego co piszesz nadal twierdze, ze ten chlopak jest bardzo dojrzaly, zaradny i naprawde mu na Tobie zalezy. A o to, ze ''Cie obgadal'' przestan sie czepiac bo tak naprawde sama zawinilas i wiesz o tym. A on nie mial zlych intencji, szukal poprostu rozwiazania problemow. I prezestan sluch ''co ludzie gadaja''. Plotkuja i beda plotkowac a prawdy od nich sie nie dowiesz, zaufaj swojemu Chlopakowi i zacznij myslec o przyszlosci. Czas i pora wyfrunac z gniazda Rodzicow :)Pozdrawiam i mam nadzieje, ze wezmiesz swoje zycie w swoje rece

Chętnie bym to wszystko zrobiła, o czym wszyscy mówicie... Praca, wyprowadzka z domu, własne mieszkanie... Już tyle razy za to się brałam... Już raz powiedziałam, że chyba czas, bym stanęła na własne nogi i wyprowadziła się do własnego mieszkania. Z tymże moi rodzice nie chcą przyjąc do wiadomości tego, że "straciliby" jedyną córkę. Oni mają pewnosc, że ja nigdy ich nie "opuszczę", że nie zrobię głupstwa i nie wyprowadzę się od nich, bo przecież "masz gdzie mieszkac", "komu my damy ten dom?", "po co będziesz tułała się po świecie, skoro masz TU dom, on jest Twój"... Z pracą to samo... Chciałam się usamodzielnic, ale "po co ci praca? przecież my dajemy ci wszystko, co potrzebujesz, a ty zajmij się studiami. Jeszcze w swoim życiu wystarczająco się napracujesz. A tymczasem ciesz się jeszcze wolnością. My wszystko ci damy"... I tak to właśnie wygląda - ja chcę zacząc życ własnym życiem, ale z rodzicami łączy mnie specyficzna więź. Boję się ich zranic. A wiem, że jeśli się od nich wyprowadzę, poczują się opuszczeni, zdradzeni, oszukani i wystawieni przez własne dziecko... Wiem, jak to brzmi... Ale tak właśnie wygląda PRAWDA. Nie chodzi o to, że to JA jestem niedojdą, osobą nie potrafiącą poradzic z własnym życiem. Nie chcę ich po prostu skrzywdzic. Wiem, że oni chcą dla mnie jak najlepiej i poniekąd rozumiem ich strach / oburzenie, że zamierzam związac się z młodszym, ich zdaniem nieodpowiedzialnym młokosem. Tak nie jest. Jednak oni do wiadomości tego nie przyjmują. Nie chcę się im "stawiac". Nie tędy droga przecież, żeby po złości stawiac na swoim (chociaż oni nie mają oporów przed stawianiem na swoim po złości... ). Póki co, nie widzę z tej sytuacji bardziej racjonalnego wyjścia niż takie, że chwilowo będziemy się "ukrywac", aż opadną emocje i wszyscy nabiorą do tego dystansu. A kiedy "przyjdzie co do czego", podejmiemy dalszy ciąg tego tematu... Póki co liczy się jedno - jesteśmy razem szczęśliwi. Jak jeszcze nigdy. Bardzo zbliżyła nas ta "sytuacja", ta groźba rozstania i oboje coś zrozumieliśmy, obojgu coś się wyjaśniło - chcemy ze sobą byc, kochamy się i świata poza sobą nie widzimy. Nie wyobrażamy sobie życia bez siebie, z innymi partnerami. To dla nas obojga nie do przyjęcia. Czegóż chciec zatem więcej...?

truskaweczka19, jest dokładnie tak jak mówisz - moi rodzice pewni są tego, że będę ZAWSZE z nimi mieszkała, bo ze względu na to, że jestem ich jedynym dzieckiem, to mnie chcą przepisac dom... Nie wyobrażają sobie mojej wyprowadzki. Traktują to jako fanaberię i jest to dla nich jednoznaczne ze zdradą, niewdzięcznością i nie liczeniem się z nimi. Mama jeszcze mnie jakoś rozumie, ale tata... tata czeka na "przeprosiny" za te całe 2 lata związku z moim chłopakiem, z którym spotykałam się pomimo jego kategorycznego sprzeciwu... I jeszcze za to mam przeprosic, że jestem tak bardzo głupia, że mimo widocznych kwestii w zachowaniu mojego chłopaka, które świadczą o jego nieuczciwości i braku należytych uczuc wobec mnie, ja chcę mu wybaczyc i nadal z nim byc, a przez to wystawiac siebie i moich rodziców na pośmiewisko całej wsi... czasem czuję się, jakbym miała 15 lat... Z jednej strony potrafię zrozumiec moich rodziców, że martwią się o mnie i moje życie, chcą dla mnie jak najlepiej, chcą przestrzec mnie przed błędami, których mogę żałowac potem całe życie. Chcą mnie uchronic przede wszystkim przed zdradą przez mojego młodszego chłopaka, który ich zdaniem w końcu kiedyś się mną znudzi i zostawi mnie dla młodszej, a poza tym chcą uchronic mnie przed spędzeniem życia z człowiekiem, który już teraz mnie nie szanuje, "wyrzuca mi" od jedynaczek, mówi o moich prywatnych sprawach kumplowi, wyśmiewa się z nim ze mnie tak, że już osoby trzecie o tym donoszą... Ja wiem, że dla niejednej dziewczyny to by były wystarczające powody, by zakończyc tę "znajomosc"... Ja jednak wciąż wierzę, że on mnie już nigdy nie okłamie - tak jak mi teraz przyrzeka...
Jednak rodzice, ich zdanie i nastawienie do mojej osoby są dla mnie niezwykle ważne. Nie chcę im robic przykrości, ani też przynosic wstydu. Chciałabym, by wszystko co zrobię przynosiło im dumę. Gryzie mnie to, że jestem wobec nich nieuczciwa, że ich okłamuję mimo wszystko spotykając się z moim chłopakiem, że poniekąd zdradziłam ich wybierając jego, a nie licząc się z ich zdaniem. Pochodzę z rodziny wierzącej i kolejnym problemem jest też to, że "nie zastosowałam się" do ogólnych zasad życia chrześcijańskiego i współżyję przed ślubem... Rodzice bardzo przykładają wagę do TYCH właśnie rzeczy. I strasznie gryzie mnie sumienie, że AŻ TAK odstąpiłam od ich wychowania i robię po swojemu. Najgorsze jest to, że oni nigdy by się tego nie domyślili, a ja łżę im w żywe oczy... Żyję jakby w dwóch światach i nie umiem ich ujednolicic... Wolałabym stworzyc sobie jeden stały świat, ale teraz jest to dla mnie wręcz niemożliwe. Nie mogę teraz przyznac, że ten związek nadal istnieje, nie mogę szczerze z nimi porozmawiac, bo ojciec nadal się do mnie nie odzywa, a kiedy okaże się, że kłamałam, że zerwaliśmy, będzie jeszcze gorzej... Już sama się w tym wszystkim gubię

Dokladnie Maren7, sama bym tego lepiej nie ujela, Helen uzaleznilas sie od nich, musisz teraz przeciac pepowine, bo inaczej nigdy nie bedziesz z zadnym chlopakiem, tylko z nimi, samotna.

Wiesz, ja tez nie lubie niczego tak nazywac, ale wiesz. Po prostu najzdrowsza relacja, to gdy rodzice akceptuja wybory dzieci, nawet jesli z nimi nie zgadzaja sie i rozumieja pewne sprawy, a dzieci zaczynaja zyc na wlasny rachunek. A Ty po prostu z tego, ze boisz sie ich zranic w pewien sposob uzaleznilas sie od nich, poniewaz potrafisz nawet dla nich zrezygnowac ze swojego szczescia i zyc z nimi, podczas, gdybys nie byla, to probowalabys sie uniezaleznic, walczylabys o swoje szczescie, bo wiedzialabys, ze rodzice nie maja prawa tak Cie traktowac, bo nie maja. Ja czuje, ze z moimi rodzicami moglabym zyc dlugo i nawet na ich utrzymaniu gbdyby bardzo chcieli, ale i tak w koncu chcialbym wyprowadzic sie i zrobilabym to, mimo ze lenistwo moje mogloby to opoznic ;O

Dobrze Heln, ciesze sie, ze bedziesz walczyc o swoje szczescie i ciesze sie, ze na swojej drodze spotkalas kogos na kim Ci zalezy.
Powiedz mi tylko, gdy bylas z tym starszym chlopakiem, to czy rodzice mieli prawo byc niemu przeciwni czy w ogole ?

No czyli jednym slowem pewnie bali sie plotek.. jak to na wsi. Heh. Najlepiej to chyba jak bys w miescie mieszkala Wiesz co, nie dziw sie, jesli zaczal sie wycofywac, jesli np widzial, ze Twoi rodzice nie ustapia, a zauwazyl, ze Ty jestes im tak posluszna, ze pewnie nic by z tego nie bylo. Tak naprawde Twoi rodzice nie mieli prawa go oceniac, martwic sie tak, ale jak dla mnie w ogole w wiekszosci zakazy rodzicielskie to glupota, a w wiekszosci przypadkow jeszcze bardziej nakrecaja by cos zrobic Lepsza jest delikatna rozmowa i odpowiednie argumenty.
Wiem, ze rodzicow masz jednych, ale chyba nie chcesz mieszkac z nimi wiecznie , bez meza, bo akurat np odrzuca kazdego Twojego adoratora ? No wlasnie. Moim zdaniem rodzice powinni byc najwazniejsi, ale to gdy jest sie dzieckiem nastolatkiem, potem w Twoim doroslym wieku, owszem powinni nadal byc wazni, ale najwazniejszy powinien byc Twoj przyszly maz, ten ktorego pokochasz calym sercem. No bo odwroc role i pomysl jakbys sie czula, gdyby Twoj chlopak zawsze sluchal sie zdania rodzicow, a Twoje byloby drugoplanowe ? Chyba nie czulabys sie najwazniejsza ? No wlasnie.. Dajmy na to, nawet doszloby do slubu, on bylby Twoim mezem, ale ciagle radzisz sie rodzicow, zamiast meza. Czy tak powinno byc w malzenstwie ? Chyba nie. Dlatego powinnas wlasnie przeciac te pepowine i zaczac zyc swoim zyciem, zrozumiec, ze masz do tego pelne prawo. Dopiero wtedy stworzysz szczesliwy zwiazek, a potem malzenstwo i bedziesz szczesliwa. A teraz tylko caly czas przejmujesz sie czy czyms ich nie urazilasi jestes niczym w prozni.

Wiem, że taka rozmowa z nimi jest nieunikniona... ale sądzę, że to jeszcze nie teraz. To musi ucichnąc...
Nie chcę, żebyście teraz myśleli, że mam rodziców - tyranów! Nic z tych rzeczy! Zawsze miałam z nimi znakomity kontakt, ale zawsze kiedy chodziło o moje wybory partnerów - kończyło się to co najmniej kłótnią. Doskonale wiem, że oni to robią wszystko dla mnie. Żebym była szczęśliwa i nie pakowała się w problemy. A oni czują, że jeśli ich nie posłucham i nie zerwę z moim G., to tak właśnie będzie - nie będę przez niego szanowana, a kiedyś również mnie porzuci dla młodszej. I wtedy do kogo przyjdę? Oczywiście do moich rodziców. Tak wygląda ich scenariusz.

Tak właśnie myślałam, żeby w ten sposób to rozegrac... Przecież jeśli on przyjdzie i szczerze się przed nimi "zdeklaruje" co do mnie, to przecież musi ich to ruszyc... Z innej strony myślałam, czy nie lepiej byłoby poprzedzic jego wizytę u mnie w domu jego listem do rodziców, gdzie wszystko by wyjaśnił...? Chociaż rozmowa 'face to face' powinna przyniesc konkretniejsze rezultaty... tylko pytanie - czy ja powinnam byc obecna przy ich rozmowie, czy wybyc gdzieś, że niby nic nie wiedziałam o zamiarach mojego faceta? <mysli>

Też mi się tak wydaje, żeby nie było, że to ja go na to namówiłam. Może wtedy docenią, że zdobył się na odwagę, by poważnie z nimi porozmawiac i byc może uwierzą, że naprawdę mu na mnie zależy, a tamtych złych rzeczy ze szczerego serca żałuje. Może to i dobry pomysł. Choc jemu bardzo zależy, żebym przy nim była, bo twierdzi, że beze mnie sobie przed nimi nie poradzi, że będzie mnie wtedy potrzebował bardzo... Ale tak jak mówisz - lepiej by było, gdyby pogadał sam. Nie wiem, jak go do tego przekonac. Już teraz mi go szkoda...

Teraz mama zmusiła mnie do rozmowy i przyznałam, że go kocham... że wart jest jeszcze jednej szansy... że mam 23 lata i przecież muszę zacząc sama decydowac o własnym życiu... Że nie mogą oczekiwac ode mnie, że będę zawsze robiła, co oni uznają dla mnie za słuszne i właściwe... A mama, że jak ja mogę byc z kimś, kto tak bardzo mnie obraził, wyzwał od rozpieszczonych jedynaczek, gadał o mnie z kumplem i wyśmiał mnie... że jestem ślepa i niemądra, jeśli mu wybaczyłam i nadal myślę o przyszłości z nim... Że oni się o mnie boją, bo ja jestem ślepo w niego zapatrzona i wybaczę mu każde świństwo, że nie mam godności i jestem niebezpieczna sama dla siebie... ;( ;( ;( a jutro mam pogadac z ojcem, bo on czeka aż przyjdę do niego "wyjaśnic sprawę"!!! Przecież to on przestał się do mnie odzywac!!! To on mnie odrzucił i traktuje mnie jak powietrze!!! A teraz jeszcze ja mam na kolanach do niego podchodzic!!! Bo co?! Bo jestem młodsza?! To on się do mnie nie odzywa!!! Ja nic nikomu nie zrobiłam! Ja tylko chcę wybaczyc mojemu chłopakowi, bo wierzę w jego zmianę. Bo go kocham... Tylko że wszyscy wszystko lepiej ode mnie wiedzą, co ja powinnam a czego nie powinnam robic! OK, pogadam jutro z ojcem, jeśli zechce mnie wysłuchac i powiem mu wszystko jak jest. Ale cokolwiek nie powie, to i tak nie zerwę z moim chłopakiem.
Boję się ;(

Cóż. Postawiłam na swoim. Rozmawiałam (a raczej prowadziłam monolog) z tatą i jest jeszcze gorzej niż przedtem. "Chcesz mi powiedziec, że wszystko jest po staremu?! Nie mamy już wspólnych tematów. Nie mamy o czym gadac. Daj mi spokój". Tak właśnie skończyło się moje "postawienie na swoim". I nie wiem, czy mam szukac mieszkania już teraz, czy dopiero jutro
Mama powiedziała, jak taki ktoś, kto mnie tak bardzo zranił, może zasługiwac na jakąś drugą szansę! I żeby wart był nawet skłócenia z rodziną! Nie... ja nie chcę kłócic się z rodziną ale moja rodzina nie rozumie, że ja tylko z tym chłopakiem mogę byc szczęśliwa i to właśnie jemu chcę dac szansę ojciec odrzucił mnie już całkowicie... nie wiem, co mam zrobic, jak sobie poradzic z tym wszystkim, z tym całym ciężarem, ale wiem, że nie mogę zerwac. Za bardzo go kocham... Jestem już naprawdę na skraju wyczerpania nerwowego...

Nie unormowało. Ojciec wyrzucił mnie z domu.

Mam możliwosc. Mama wkroczyła w akcję i powiedziała, że to jej dom i nigdzie się stąd nie ruszę, że ona mi zabrania się wynosic. A jeśli tak bardzo chcę byc z tym chłopakiem, to dopiero wtedy mogę się wyprowadzic, jak będziemy chcieli się pobrac, bo oni nie chcą go widziec w swoim domu. Póki co - mam gdzie spac dzięki mamie. Strasznie płakała i rozpaczała, mówiła, że chyba zaraz jej się coś stanie. Bardzo się wystraszyłam i tylko i wyłącznie dla niej zostałam, choc chłopak już po mnie jechał, żeby mnie zabrac z tobołami do siebie. Nie wiem, co przyniesie jutro, czy ojciec, który "już nie ma córki", nie będzie próbował jutro znowu mnie wyganiac, dlatego nawet nie rozpakowuję toreb.
Tak właśnie skończyło się "branie życia we własne ręce" i "stawianie na swoim", bo jestem dorosła. "Wyp...alaj z domu".

Mam, co chciałam - zyskałam chłopaka, straciłam ojca.

Rozumiem Twoj lek, boisz sie, ze zostawi i zostaniesz sama. Pewnie wiele osob na Twoim miejscu wlasnie z tego powodu zdecydowaloby sie "postawic" rodzicom dopiero, gdyby czuli pewnosc, ze chlopak nie zawiedzie, bo inaczej baliby sie ryzyka, ze straca wszystko, gdy zbuntuja sie. Chociaz przeciez tak naprawde to nigdy nie ma gwarancji. Owszem, moglas czekac na te pewnosc, ze chlopak Cie nie zawiedzie, na cos z jego strony co by Ci to udowodnilo, ale i tak uwazam, ze dobrze zrobilas. Kazdy zasluguje na druga szanse i mam nadzieje, ze z czasem wszystko sie ulozy. Nie wolno tracic nadziei.

Minęły 3 dni, a ja się czuję jakby minęły lata... Cały czas tylko słyszę teksty typu "przebijasz głową mur", "stawiasz na swoim", "to niedorzeczna, głupia miłosc", "jesteś zaślepiona", "nie myślisz realnie", "jesteś omotana", "wszyscy się z ciebie i z nas śmieją", "wzięłaś sobie dziecko na wychowanie", "zostaw go, zerwij z nim i wszystko wróci do normy", "chcesz prowadzic z ojcem całe życie tą wojnę?! on wam nie da żadnego błogosławieństwa i na ślubie też się nie pojawi", "robisz wbrew rodzicom, a może to właśnie oni mają rację, a nie ty?" ... mam tego dosyc... Kocham go bardzo, ale widzę, że nasz związek cierpi na tym wszystkim... wprawdzie wspieramy się wzajemnie, ale ja czuję, że moja płaczliwosc i podły nastrój w końcu kiedyś znudzą mojego chłopaka, choc zarzeka się, że to nigdy nie nastąpi, że on mnie nigdy nie zostawi, zawsze będzie przy mnie i zawsze będzie mnie kochał, do końca życia... Ale to wszystko jest taaaaaakie truuudne... ;( jestem bliska szaleństwa i zrobienia sobie czegoś głupiego... ;( może wtedy ktoś zwróciłby uwagę na to, czego tak naprawdę JA pragnę... ;(

No co Ty. Nie robisz nic zlego. No i moze nawet lepiej jak nic sie nie zmieni wkrotce, bys zamieszkala z chlopakeim w miare mozliwosci czy nawet gdzies indziej jesli masz mozliwosc - by rodzice nie wykonczyli Cie psychicznie. Mysle, ze tak bym na Twoi miejscu zrobila, choc osobiscie tak nie mam ,czasem rodzice cos palna glupiego, ale nie ograniczaja mnie, a i nie mam jak jeszcze od nich jak sie wyprowadzic, nie stac mnie na to ; P
To straszne co robia Twoi rodzice, sama nie wiem co powiedziec, chyba musisz po prostu przez to przejsc, a wierze, ze bedziesz z chlopakiem szczesliwa, widac, ze wspiera Cie.

To bedzie nadal subiektywna opinia, lecz nadal sadze, ze na Twoim miejscu wybralabym swojego faceta, choc oczywiscie nie mam pewnosci, bo nie bylam w takiej sytuacji. Jednak jestem osoba, ktora wlasnie raczej w takich kwestiach slucha glosu swego serca, a nie tego co mowia rodzice, bo chce podejmowac samodzielne decyzje. A Ty sama to przemysl, cos wybrac trzeba, Twoi rodzice strasznie postepuja, tyle moge powiedziec, nie daja Ci zyc, rania Cie, moze nieswiadomie, ale rania.