Jak przestać żyć przeszłością

Moja historia na dłuższą metę nadaje się jako inspiracja do mody na sukces.
Jestem z mężczyzną pięć lat.
Świadomie wybrałam sobie trudnego mężczyznę, ale nie sądziłam, że aż tak trudno będzie się dotrzeć.
Nigdy mnie nie zdradził, nie uderzył, ani nie zwyzywał.
On mnie po prostu dwukrotnie zostawił...
Raz zostawił mnie po pierwszym roku związku. Wróciliśmy do siebie jak durni po miesiącu. Od razu ślub, dziecko, mieszkanie!
Szał był po prostu, ale mi się to podobało. Jednak jego to wystraszyło. On dawno temu został przed ślubem zdradzony. Ja ciągle byłam zazdrosna, że ta dziewczyna dalej jest w jego sercu. Nie dawało mi to żyć....co prawda ona nie mieszkała w Polsce, ale bałam się, że jak tylko wróci to rozwali mi życie.
On nagle zaczął mnie ignorować, męczyć się mną. Temat ślubu i dziecka prawdopodobnie go przygniótł, bo nie był gotów, a ja wierciłam dziurę w brzuchu.
Zostawił mnie znowu.... Tym razem jednak kategorycznie powiedziałam, że powrotu nie będzie. Po kilku miesiącach ta dziewczyna wróciła do Polski, zaczęli się spotykać i zostali parą. Minęło pół roku od naszego rozstania, ale zabolało mnie to bardzo, bo miałam rację.
Jak się okazało będą z nią myślał o mnie. Dotarło, że do tej dziewczyny nic już nie czuje, a pozwalając mi odejść popełnił naprawdę wielki błąd.
Kilka sytuacji sprawiło, że zaczęliśmy się widywać. W tajemnicy przed światem. Wbrew moim koleżankom. Zaczęliśmy po prostu randkować. Po pół roku takiego spotykania uznaliśmy, że naprawdę się kochamy i chcemy być razem. On zmienił wiele w swoim charakterze. Wyeliminował sytuacje, które sprawiały, że głupiał (np. wychodzenie z kumplami do klubu i upijanie się). Zrobił to wszystko sam. Teraz minęły dwa lata i wszyscy z ogromnym uśmiechem patrzą jak nasza miłość dojrzała i jak planujemy życie. Kupiliśmy mieszkanie, on rozpływa się patrzac na malutkie dzieci i z radością rozmawia ze mną o ślubie.
Skończyło się jak w bajce....ale!
Jest ale, w mojej psychice.
Ja się boję, że mu po prostu odbije. Podejrzewam nawet zdrady, chociaż nie mam żadnych podstaw naprawdę. On wychodzi z domu i zostawia komórkę i komputer. Pozwala mi korzystać. Nigdy nie wychodzi z pokoju jak dzwoni telefon. Po pracy wraca do domu, a jak wychodzi z kolegami do ogródka piwnego to wraca lekko wstawiony i zawsze tak jak obiecał.
estem głupia, bo jest dobrze, a ja szukam dziury w całym. On mnie prosi, żebym poszła na terapię, bo on cały czas nad sobą pracuje, a ja ciągle coś mam w głowie i on nie wie jak już mi pomóc.
Do tego od pół roku mieszkamy u mojej mamy i seks troszkę podupadł. Ja mu mówię, że się boję, że będzie tego szukał na boku, a on się wścieka, że mam go za takiego faceta. Mówi, że za miesiąc będziemy na swoim i znowu będzie cudownie.
Wiem jak bardzo mnie kocha, a ja psychicznie wykańczam nas oboje.
Dzisiaj wychodzi z kolegami na piwko (wychodzi zresztą raz na ruski rok), a ja się boję, że idzie tam na łowy. Ostatnio też w celach zawodowych kupił sobie starter z innym numerem i ja sobie wkręciłam, że to dla kochanki, pomijam już fakt, że nahpierw chciał pożyczyć moją starą karte sim!, a teraz ja znam ten numer i mogłam zobaczyć nawet do telefonu...
Jestem psychiczna, naprawdę. Bo jestem strasznie szczęśliwa, a przez to, że moi rodzice się rozstali ja też szukam jakiegoś problemu, żeby nie uwierzyć w swoje szczęście. Na szczęście takie załamania zdarzają się juz coraz rzadziej
Czemu Wam piszę? Żeby usłyszeć chociaż jedno słowo wsparcia. Ja bardzo nad sobą pracuje, zmieniłam się już bardzo, bo było dużo gorzej!
Może ktoś z Was chodził na terapię aby wyzbyć się zazdrości i podejrzeń o nic?