Wyrzuty sumienia po rozstaniu z chłopakiem

Niedawno rozstałam się z chłopakiem po kilkuletnim związku, wyszło to z mojej inicjatywy ponieważ od dawna nam się nie układało, ciągłe kłótnie ostatnich miesięcy zniszczyły to coś co było na początku i co powinno być zawsze, najczęściej kłótnie prowokowałam ja przyznaje, ponieważ przez większość czasu trwania tego związku czułam się jak powietrze, zawsze wszystko było ważniejsze ode mnie, każda sytuacja , osoba stawała na piedestale. Nigdy nie robiliśmy nic wspólnie bo właściwie nie było na nic czasu a jak już był to chłopak nie miał chęci albo pomysłu na cokolwiek, właściwie wszystko wynikało z mojej inicjatywy, walentynki , rocznice, on nigdy nie pokazał mi czymkolwiek że jestem ważna że myśli o mnie. Oczywiście często powtarzał że mnie kocha ale wiadomo że to lepiej czuć a nie słyszeć.
Od jakiegoś roku sytuacja stała się dla mnie nie do zniesienia, chciałam mieć kogoś dla siebie kto będzie dla mnie a nie kogoś kto przyjedzie w wolnym czasie.
Chciałam jak każda kobieta w moim wieku zacząć móc chodź marzyć o wspólnej przyszłości, on na to nie miał ciśnienia w zasadzie wcale, mieszkanie z rodzicami go satysfakcjonowało bo wybudował wraz z nimi dom wprowadzając się beze mnie, i w przyszłości chciał żebyśmy zamieszkali z nimi , co dla mnie nie wchodzilo w gre ponieważ jego mama jest specyficzną osobą która nie dogaduje się w zasadzie z nikim, każdego ma za wroga i konkurencje. On wybrał jednak życie z nimi i miał nadzieje że jednak ja ustąpie i mimo tego jak od początku traktowała mnie jego mama będe chciała tam zyć i podporządkować się nie mając nigdy w życiu nic do powiedzenia i własnego konta.
Rozstałam się z nim kilka miesięcy temu, a mimo to on wciąż do mnie dzwonił pisał i przyjezdzał , nie mógł zrozumieć że nie jestem z nim szczęśliwa, i nie da się tak żyć, było kilka prób powrotu bo go kochałam bardzo , ale za każdym razem kończyło się tak samo, i za każdą kolejną próbą coraz szybciej zderzałam się z rzeczywistością chodz przed każda zarzekał że będzie inaczej że w końcu zrobi coś dla mnie, dla nas że kocha że mu zależy że żyć nie może.
Jakiś czas temu powiedziałam koniec, i przyrzekłam sobie że na prawdę odetnę się od tego, ale facet który przez kilka lat taktował mnie jak kogoś bez znaczenia, tylko do spędzania wolnego czasu zaczął obsypywać mnie smsami , telefonami, przyjezdzał, długo to trwało, i nadal trwa a ja mam taką straszną świadomość że robię mu krzywdę bo on mnie kocha. Wydaje mi się że może tak być , że może kocha, tylko nie umie tego pokazać, wybiera często coś innego bo uwaza ze to ważne. Ja nie wrócę, zbyt wiele mnie to kosztowało ale ostatnio mam okropne wyrzuty sumienia że jeśli on mnie kocha tak jak mówi i mu zalezy jednak chodz nie okazywał to strasznie go ranię zostawiając go, będąc ze mną nie okazywał, nie kupował kwiatów, nie robił niespodzianek, nie jezdziliśmy nigdzie, nie obchodziły go walentynki rocznica itp, podczas kiedy ja często myslałam i produkowałam się co zrobić żeby poczuł się ważny co dla niego przygotować itp.
A teraz, mijają kolejne miesiące, a ja dostaje dziennie kilka, kilkanaście smsów, telefonów, czasami się pojawia sprawdzić czy nadal nic, a mnie dręczą okropne wyrzuty sumienia, że ranie, że może on mnie na prawdę kocha tylko taki juz z niego typ, no bo przecież długo nie daje o sobie zapomnieć, chodz proszę go żeby pozwolił mi zacząć normalnie żyć.
Wiem że niektóre z was pomyślą że to śmieszne czy głupie, ale czasami zastanawiałam się czy nie wrócić i żyć po prostu po to że może jakoś się przyzwyczaję, może nie będe miała życia jakie chce ale przynajmniej go nie zranię. Wiem że to byłoby bardzo trudne żyć przy kimś z poczucia obowiązku i bojąc się go zranić ale nie mam na razie pomysłu co mogłabym zrobić żeby nikogo nie skrzywdzić a i sobie dać szanse na szczęście.