My tu - On tam

Może zobaczyć rzeczywistość? Uświadomić sobie, że żadna tragedia, na szczęście, nie spotkała Ciebie? Że masz kochanego, myślącego i zaradnego partnera?

Tak, to prawda i fakt nie do podważenia. Tylko ta tęsknota, długie samotne wieczory ... To jest męczące. Rano zawsze mam jakieś zajęcie, daje radę. Ale gdy przychodzi wieczór płakać mi się chce ;(

Rób coś, by zająć myśli.
Przecież nie wyjechał ani na misję go Afganistanu, ani na wojnę, z której nie wróci.
Spokojnie, a myślisz, że on nie tęskni?Że jemu nie jest przykro, gdy przez telefon słyszy Cię zapłakaną?
Potraktuj to, jako sprawdzian dla Waszego związku, co was nie zabije, to Was wzmocni.
I uszy do góry! Włącz jakąś dobrą muzykę, otwórz czekoladę, puść fajny film i bądź zadowolona z tego, jak fajnego masz męża.
Ciesz się, zamiast smucić!

Edi No nie płacz, jak to mawiał Ferdek Kiepski "Trzeba być twardym, a nie miętkim"
Ja bym te wieczory poświęciła na porządne wymęczenie owego kocura, osobiście uwielbiam te futrzaki.
Zwierzęta wyczuwają nastrój człowieka, no i część złej energii zabierają, sprawdziłam
A tak na poważnie, skoro już spać nie możesz, ja bym ten czas poświęciła na opis dnia codziennego i własnych uczuć do partnera, co teraz czujesz, kim dla ciebie jest itd. Tych kartek do jego powrotu powinno uzbierać się trochę. W chwili spotkania wręczyłabym mu to wszystko, jako dowód swojej miłości i tęsknoty....Jego mina po przeczytaniu bezcenna, no i podziękowania w wiadomej formie również
Ja tak robiłam, wylewanie swoich emocji w takiej postaci daje wiele, nie dusisz w sobie nic, a on będzie miał dowód kim dla ciebie jest.

Czytać.
Grać w gry komputerowe/na smartfonie.
Dokształcać się/zdobywać nowe umiejętności.
Rozmawiać ze znajomymi/nieznajomymi przez internet.
Upiec pyszne bułeczki na śniadanie/ciasteczka na podwieczorek.
Robić przetwory.
Sprzątać.

...

Jednym słowem, wszystko to, na co mamy ochotę, a w ciągu dnia nie mamy czasu/domownicy wymagają naszej uwagi. Twoim problemem nie jest zapewne to, że nie wiesz, CO robić, tylko to, że lubisz wszystko robić z mężem, a sama, z sobą i tylko dla siebie nie umiesz/nie widzisz potrzeby.

Gram w gry ale ostatnio jakoś nie. Ze znajomymi rozmawiam jak ktoś siedzi na czacie, z zawarciem nowym znajomości gorzej bo piszą sami mężczyźni, a już słysząc, że ja w związku itd rozmowa się urywa. Gdy partner był było inaczej. Szykowałam obiad prawie pod wieczór dla niego bo wracał 17-18 z pracy. Wcześniej się kładłam, zresztą razem z nim. Jako że wynajmujemy domek i mamy jeden duży pokój nie ma szans po siedzieć na kompie ani tez sprzątać w obecnej sytuacji bo bym córkę zbudziła. Tak to prawda nie widzę potrzeby robić coś dla siebie skoro go nie ma. Wieczorami z nim jeszcze piszę na gg zanim pójdzie spać.

Wystarczy wyjechać i wtedy okazuje się jak Kobiety są uzależnione od swoich partnerów

Uzależniona? Niby kto, ja??? Żyje, oddycham, radze sobie więc gdzie te ''uzależnienie??? Nie mylcie pojęcia TĘSKNOTA z UZALEŻNIEMIEM eh ...

Kobieta bluszcz to męskie utrapienie. Początkowo miła i kochająca, nie wiadomo kiedy zmienia się w kontrolującą, zaborczą, nadgorliwą fanatyczkę, która bez faceta nie potrafi funkcjonować. Jak zachowuje się kobieta bluszcz? Jak ją rozpoznać?

Sęk tkwi w tym, że kobieta bluszcz rzadko od samego początku stawia sprawę jasno i mówi o potrzebach i zasadach mających funkcjonować w związku: żadnych spotkań z kolegami, sms-owe meldowanie się co pół godziny, jak wyjazdy to tylko wspólne itp. W początkowych fazach związku to kobieta jak każda inna. Dba o swojego mężczyznę, nie protestuje, gdy chce się on spotkać z kolegami na piwo, nie kontroluje chorobliwie, nie ogranicza na tyle, aby było to widoczne i uciążliwe.

Jej niepokojące zachowanie objawia się zwykle po pewnym czasie, gdy już czuje się w związku pewnie. Te kobiece zachowania powinny zaniepokoić mężczyznę:

Ukradkiem przegląda twój telefon
Szpera w twoim komputerze, sprawdza pocztę bez pozwolenia, zagląda do archiwum w komunikatorze
Szantażuje, gdy coś jej się nie podoba (Albo zrezygnujesz ze spotkania z kolegami, albo z  nami koniec)
Obraża się, gdy wychodzisz na spotkania bez niej.
Nie pozwala ci na przyjaźń z kobietami. Nie lubi koleżanek, które już masz i nieustannie je krytykuje.
Chce spędzać jak najwięcej czasu z tylko z tobą. Najchętniej widywałaby się codziennie. Szybko proponuje wspólne mieszkanie.
Nie ma przyjaciółek, własnej pasji, nie potrafi spędzać czasu tylko we własnym towarzystwie.
Życie z kobietą bluszczem nie jest łatwe. W zasadzie tylko mężczyzna, mający naturę pantoflarza i lubiący, gdy ktoś ma nad nim kontrolę, odnajdzie się w takim związku. Każdy inny ucieknie gdzie pieprz rośnie. Te najbardziej nadgorliwe, potrafią zrezygnować z pracy, aby mieć więcej czasu dla ukochanego. Gotują mu, sprzątają, troszczą się, chcą nieba przychylić, ale tego samego oczekują od niego. Sprzeciwiają się, gdy ma obszary życia, z których jest wykluczona: pasje, wyjścia na siłownię, spotkania z kumplem. Chce być integralną częścią każdej sfery jego życia.

Kobieta bluszcz lubi szantażować. Nie zawaha się nawet zagrozić popełnieniem samobójstwa, gdy partner musi jechać w delegację albo na szkolenie. Argument, że to cześć jego pracy absolutnie to niej nie trafia. Żąda natychmiastowego odbierania telefonów i odpisywania na sms-y. Nie przyjmuje do świadomości, że może na to nie mieć czasu w pracy.

PRZYKRO MI ALE NIC SIĘ NIE ZGADZA

Już odpowiadam ... Tak po prostu i zwyczajnie muszę przywyknąć do nowej sytuacji i przez to wieczory są najgorsze. Był, a teraz go nie ma. Gdy był wszystko wyglądało inaczej, gdy go nie ma wieczorami tak po prostu i zwyczajnie tęsknie bo mi go brak. Żyjąc długie lata razem, mając wzloty w związku i upadki nagle wszystko  się zmienia. Jest okazja by wyjechał, jedź bo to szansa na lepsze życie dla nas. Człowiek się zapożycza żeby mógł pojechać, i aby na początek było za co przeżyć. Znasz kogoś kto po długim związku musi żyć nie wiadomo ile czasu w rozłące, na odległość i potrafi żyć jakby nic się nie stało? Wariuje bo mi tęskno. Wypełniał mi czas? Cóż, trudno powiedzieć ponieważ pracował od rana do prawie wieczora mając czasem soboty wolne i całe niedziele normalnie spędzaliśmy w 3. Wiedziałam kiedy spodziewać się jego powrotu z pracy bo się szykowało jak ja to mówiłam obiado-kolację, spaliśmy razem. A teraz cóż, żyjemy razem ale i oddzielnie. I to jest trudne, ta świadomość że nie wiemy kiedy się zobaczymy, że dopiero za rok będziemy znów razem, we troje. Ciężko jest przywyknąć. Ma koleżankę która jest sama z małym dzieckiem, bo mąż przyjeżdża raz na kilka mies i pociesza mnie myśl, że mam lepiej bo za jakiś czas my będziemy w jednym miejscu razem. A ludzie do których pojechał też lekko nie mieli. U nich trwało to dłużej bo 7l rozłąki. Mogę się cieszyć że nie mam gorzej, ale ... no właśnie to jedno ''ale'' to bycie oddzielnie. Przeżyję to, ale PROBLEM TO PRZYWKNĄĆ DO SYTUACJI.

Starać się przywyknąć do tego,że wieczory są bez męża,choć ciężkie chwile się zdarzą jeszcze nie raz.Dobry pomysł z tym zeszytem.Zapisuj w nim swe myśli,uczucia itp.

Cytuję mój pierwszy wpis ''...wróciłam do pustego domu to myślałam że zwariuje...'' ja nie wariuje co dzień chodziło o ta jedną chwile gdy już go odprowadziłam i wróciłam do pustego domu ... pękłam po prostu i pół nocy przepłakałam. Jeszcze jakieś wątpliwości?

Miło że trafiłam na kogoś w podobnej sytuacji. Właśnie, aby się przyzwyczaić. U mnie minie niebawem 2 tyg, u ciebie rozłąka trwa dłużej. Zastanawiam się czy nie pojechać wcześniej niż za rok jeśli będzie taka możliwość.

Co ty ja name mojego czasem sie dre ze masakra jak byl w maju na tydzien codziennie sie klucilismy ale to dobze ze nawet jak sie jest daleko nadal idzie sie poklucic. My rozmawiamy codzinnie na skaypie on oglada coreczke czasem potem jeszcze gadamy ale w sumie czesto milczymy bo o czym tu gadac:-)  moj pracoje na nocki ale to nie przeszkadza bo godzine i tak mamy inna i mozemy gadac do 22 nawet. A twoj gdzie pracuje? Przy czym? Kiedy planuje przyleciec? Powiem ci ze papiery duzo czasu zajmuja my juz dawno zlozylisy o rodzinne w anglii i ciagle cos dosylamy nie wiem kiedy przyznaja po drugie twoj musi wszytko poukladac, mieszkanie wynajac, a tam sa drogie kase trzeba miec odlozona na 3 miesiace w razie czego, szkole dla twojej no i jak tam bedziecie juz social szybko zalatwiac. Zobaczysz ze czas szybko leci  mi od marca to przelecialo teraz przyleci za 3 tygodnie i wiem ze bedzie sie ciaglo :-)  ja nie rycze jak leci tez wracam do pustego domu nawet ostanio tesciu do mnie ze powinnam rozpaczac jak go odwiezlismy odpowiedzialam a co wyjdzie z samolotu jak sie rozplacze? Nie. Jest cieszko niepowiem najgozej mi jak go widze na skaypie ale cieszy mnie ze kupil tam auto, przysyla pieniadze, stara sie ciagle szukac lepszej pracy. Twoj jechal orzez polska agencje?

Ale przeżywasz Jak mrówka okres Tutaj jest wątek "Mój chłopak wyjechał smutek i pustka" i tam jest pełno dziewczyn, które żyją w związkach na odległość. Mają się dobrze i nic im się nie dzieje.

Każdy innaczej przeżywa rozłąke,jeden bardziej drugi mniej.Życzę Tobie aby ta rozłąka z czasem coraz mniej ,,bolała,,.

No i w końcu się odezwał Ale ... wnerwił jak diabli. Ja wiedziałam, że tak będzie prędzej czy później ale nie spodziewałam się że tak szybko ... Już mi zarzuca, że mam kogoś, że nie wytrzymam, itd BO on to czuje. I żadne moje słowa do niego NIE DOCIERAJĄ. MA TO SZCZĘŚCIE, ŻE NIE MOŻE MI TEGO POWIEDZIEĆ WPROST BO DOSTAŁBY Z LIŚCIA. Ręce mi odpadają eh

Dziś się odezwał i przeprosił. Wypił za dużo i nawet nie pamięta co pisał. Boi się że mnie straci. Tak, kasę przesyła, a ja poszukuje pracy. LEKKO NIE JEST ALE DAJEMY RADĘ. Może szybciej uda mu się nas ściągnąć.

Jeszcze nie zaczełam ale zeszyt już mam więc niebawem zaccznę

Ja wiem ze bylas w zwiasku na odleglosc pamietam to ja wtedy tez bylam. Mi np jest gozej bo wiem ze moja corka nie zna ojca przez ostanie pol roku spedzila z nim niecaly tydzien dla mnie to przykre. Ja nie rozpaczam jak autorka bo mi nic to nie da a niechce aby corka to widziala ie dosc ze ojca nie ma to jeszcza matka ryczy. Ale rozumiem ze moze jej byc cieszko mi jest ciagle to ze nie rycze i nie tupie nie oznacza ze mi lepiej. Nie uwazam aby rozstanie z facetem bylo malym problemem na dzien dzisiejszy widzi jak sie oddalamy z mezem od siebie ostatnio nie chce mi sie z nim gadac nawet. No ale za 3 tygodnie bedzie na cale 6 dni:-)

A czemu Ty do niego nie pojedziesz?

Joasiu wiesz że mój m jest prawie rok w Anglii i że nasze córki mają: 8 lat i 10 miesięcy. Moim zdaniem lepiej jak dziecko jest małe i nie widzi taty niż jakby miało powiedzmy 3 latka i zadaje multum pytań. Wiadomo moja starsza córka rozumie czemu tata wyjechał, a malutka jeszcze nie kapuje he he. M był u nas 3 razy a następny przylot w listopadzie a potem dopiero maj. Szczerze już przywykliśmy do takiego życia i nie ma żadnych lamentów.Codzienne rozmowy na skaypie i pisanie wiadomości przez taki fajny darmowy program viber(trzeba mieć tylko dostęp do neta). Także wydaje mi się że z czasem i Wy przywykniecie.
Zgodzę się z Tobą że wspólne zamieszkanie zagranicą nie jest łatwe. Samo wynajęcie domu w tej miejscowości co jest m wynosi:
kaucja plus czynsz 1600 funtów, dodać do tego opłaty itp. A wypłata nie duża.
A propo benefitów dostaliście już jakąś odpowiedź?????? My czekamy od stycznia i cisza więc już na ich szybkie przyznanie się nawet nie nastawiamy.

Kobietki nie załamujcie się jakoś to będzie a czas szybko leci i na pewno wasze rodzinki będą szybko razem :-)

Teraz czeka aż kolega który zna bardzo dobrze język wróci z urlopu i tam do nich zadzwoni. No mogły się zawieruszyć bo m zmieniał kilka razy miejsce zamieszkania i w sumie teraz też musi im podać nowy adres. My zostajemy tu bo Martynka będzie miała teraz komunię a i Lenka też jeszcze nie ma wszystkich szczepień. M w Polsce miał firmę, która mu nie poszła i w sumie teraz przez ten cały rok się spłaca z długów, więc za bardzo nie ma co odłożyć. Szczerze to ja się nie nastawiam na wyjazd tam. Bardziej obstawiam że on tu zjedzie tylko do czego, jak z pracą ciężko a nie mam nikogo kto by mi z dziećmi w domu siedział. Zresztą pożyjemy, zobaczymy.
Znaleźć pracę w Anglii też nie łatwo mój w cały listopad nie miał roboty, dopiero jakiś znajomy kolegi mu dał cynk o robocie. On jest w turystycznym miasteczku, tam nie ma zakładów produkcyjnych czy jakiś budowy.
Oby się Wam ułożyło wszystko szybciutko.

Przepraszam ale moje dziecko nie widzi że mi źle, że płacze itd. Że sobie wieczorem po płacze to już nie normalna znaczy się jestem???

Teo jeszcze jedno. Nigdzie nie pisałam że moje problemu są WIELKIE. Bo życie nauczyło mnie i pokazało że są ludzie co mają o wiele, wiele gorzej niż ja. Swojego ''kopa w dupe'' od życia dostałam. I nie przeżywam tego jak ty sądzisz do potęgi entej, po prostu jest mi smutno i źle. A ty z tego wielkie hallo robisz. Żebym napisała ''mam dość, wole się zabić'' czy coś to takie teksty mogę zrozumieć z twej strony. Ale nie w tym przypadku.

Widać BARDZO ci się nudzi

Asiu czyli wy tez mieliscie te 30 kartek do wypelnienia i po tym jest taka cisza od nich? Wiesz maz ma dzwonic jak cos w przyszlym tygodniu to moze sie dowiem mniej wiecej ile sie czeka na kase czy cos. Ja bede jutro dzwonic do opieki w opolu o ile znajde numer w tej stercie papierow i sie dowiem czy dostali cos z anglii. Jejku maze o tej kasie bo my dotaniemy od marca czyli za 5 miesiecy nam sie nalezy w koncu moglabym odlozyc z tysiaczka albo dwa:-)  oby u was wszystko sie wyjasnilo podobno to zalezy od szczesnia jedni dostaja w miesiac a inni za pol roki:-)  a pozatym moze sie juz nie klucmy:-)  mi tez czasami jest ciezko i to normalne zadna z nas nie chce przeciesz byc daleko od mezczyzny:-)

Eduardito. Przeczytałam wszystkie wypowiedzi uczestniczek/ków i zauważyłam, że te osoby z kilkoma wyjątkami weszły do dyskusji tylko po to, aby Cię atakować. W większości tych wypowiedzi brakuje zrozumienia i empatii, która powinna charakteryzować osoby biorące udział w tej bądź, co bądź Twojej osobistej sytuacji. Podzielę się z Tobą moim doświadczeniem w byciu w związku na odległość. Do tego nie można się przyzwyczaić, z taką sytuacją można jedynie się pogodzić na zasadzie, tak musi być, rozumiem Twoją tęsknotę, bo tak długo jak długo będziesz kochać, tak długo będziesz tęsknić. Nie można przyzwyczaić się do bycia samą. Ten szok, który przeżyłaś po powrocie do pustego domu minie, ale nie minie tęsknota i to powinnaś zrozumieć. Jeżeli to zrozumiesz, że Twoje życie w związku na odległość skazane jest na tęsknotę łatwiej będzie Ci to zaakceptować. Wiem z czym się borykasz. Rozumiem co przeżywasz, jak trudno jest Ci pogodzić się z faktem, że minie x czasu, zanim będziesz blisko osoby,która była do tej pory codziennie. Rozumiem dlaczego odezwałaś się w tej sprawie na Forum. Myślałaś, że znajdziesz tu wsparcie i zrozumienie, które pozwoliłoby Tobie oderwać myśli od samotności. No cóż wyszło jak wyszło. Temat się urwał i nie dziwię się Tobie, że przestałaś odpisywać na te ataki, sama zrobiłabym to samo. Mam jednak nadzieję, że zaglądasz czasem i niebawem przeczytasz moje słowa, Jeżeli nadal chcesz pogadać na ten temat, chętnie ci odpiszę. Pozdrawiam Ciebie i Twoją córeczkę.