Czy to ma w ogóle sens?

- Czy to ma w ogóle sens?
- Nie, ale Ty przecież doskonale o tym wiesz, a jednak w tym tkwisz...

Wygląda na to, że facet jest psychicznie uzależniony od byłej, już nie wspomnę o nieodciętej pępowinie.
Nie powinnaś być opcją rezerwową, bo chyba stać Cię na więcej...?
PS On jest dzieciaty?

Tak się zastanawiam, po co to wszystko?! Po co za mną biegał, starał się rozkochiwać, mówił, że traktuje nie poważnie, że do związków podchodzi poważnie. Jak tej jego powagi absolutnie nie widzę!  Nie wiem, czy po prostu postarać się teraz myśleć o nim, by mu pomóc, bo może jest zagubiony do tego stopnia? Czy myśleć o sobie, o swoim komforcie psychicznym i odejść? W dodatku, on spotkania ze mną utrzymuje w tajemnicy ze strachu przed nią!!! Nie chce jej powiedzieć, że się z kimś spotyka, że kogoś poznał w obawie,że pokrzyżuje jej plany powrotu. A co do samego powrotu, to ona mu nigdy nie wspomniała, zę chce wrócić, jedynie powiedziała, że kiedyś może zamieszkają razem- KIEDYŚ MOŻE. Więc nie wiem, czy on ideologii sobie nie dorabia do jej zachowań...

Naprawdę to jest jedynie niepewna sytuacja, mój ciągły strach i ból... Nie wiem, czy warto czekać na jakiekolwiek rozwiązanie. Tak długo trzyma mnie w tym wszystkim fakt, że on naprawdę jest dla mnie dobrym facetem- w porównaniu z moimi byłymi, ale niestety- wszystko przekreśla jego sytuacja z ex, to, że on nie może się od niej odciąć- w sumie ode mnie też nie, a ja jak głupia dałam się w to bagno wkreić, w jakiś chory trójkąt. A on powtarza mi, że jest w o wiele gorszej sytuacji, bo to on będzie musiał dokonać kiedyś wyboru i skrzywdzić którąś z nas. On czasem mówi, jakby był w sklepie i wybierał nowy mebel! A może to nie jego ex była tak podła, może on sam jest gorszy, tylko się maskuje, by na mnie zrobić wrażenie ofiary i biedaka? Sama już nie wiem, co o nim myśleć, ale czasem, gdy mówi, to wydaje mi się, jakby był zimny uczuciowo, a po chwili swoim czułym zachowaniem temu zaprzecza... Boże , ja nie potrafię rozgryźć tego faceta i jego zachowań!

Pomyślałam o tym! Nie zamierzam go żałować, bo jakby na to z boku spojrzeć, to on biega szczęsliwy i jak mówi- niczym się nie przejmuje, bo na dzień dzisiejszy... nie ma czym!!! Że martwić to się zaczniemy, jak coś się będzie dziać w tej sytuacji, a na chwilę obecną jedynie pozostaje czekać, bo sytuacja jest niezależna od niego!!!! A jeśli czułabym się z tym lepiej, to możemy ograniczyć kontakt- dla mojego dobra, ale nie chce całkowicie zrywać kontaktu ze mną i nawet, gdy do ex wróciłby, to chce, bym była jego przyjaciółką, byśmy utrzymywali kontakt- już nie fizyczny, a tylko przyjacielskie rozmowy, bo on sobie nie wyobraża tracić całkowicie takiej kobiety jak ja- to jego słowa! Od dziś sobie wszystko układam powoli, zbieram się do podjęcia jakiejś konkretnej decyzji. Teraz mam na to czas, bo dziś wyjechał na tydzień ze swoją ex, dziećmi i jej rodziną całą nad morze... Ta jej rodzinka też go w samouwielbienie wprowadza, bo tak samo jak ta ex- oni wiecznie mają do niego jakieś sprawy, wiecznie mu "słodzą", wturują, że to rodzina jest najwazniejsza, że nie wyobrażają sobie, by córka mogła kogoś innego sobie znaleźć, że muszą do siebie wrócić. On mi o tym opowiadał. Natomiast jego rodzina się w ogóle nie wtrąca w jego życie i nie utrzymują z jego ex żadnych kontaktów od 10 lat.

Z tego, co wiem, to po rozwodzie był z jakąś kobietą i mieszkał, ale go zdradziła, ale jeszcze przed tym, nim go zdradziła, to nie mięli spokoju z jego ex żoną, która wydzwaniała do tej kobiety z wyzwiskami, próbowała na rózne sposoby odzyskać go po rozwodzie. On opowiadał mi, że po rozwodzie był gotowy na związek nowy, że chciał związać się z kim innym. Sytuacja zmieniła się własnie wtedy, gdy ta ex rozpoczęła walki o niego, gdy "po trupach" próbowała mu zniszczyć związek , szargała opinię tamtej kobiecie. W sumie jej się to udało, bo tamta kobieta znalazła innego, a ex całkowicie owinęła sobie wtedy wokół palca  Mariusza, chciała z nim spedzać każdą chwilę, zmieniła swoje zachowanie nie do poznania. To czyli on kiedyś rozwodził się z założeniem, że chce rozpocząć nowe życie, ponoć wtedy też był inny- opowiadał mi jego kolega, że wtedy Mariusz był facetem z jajami, a teraz od kilku lat zamienił się w jakieś ciepłe kluchy na usługach swojej ex, która nawet go nie przytuli. Jego kumple nawet nie wiedząc o sytuacji, ze między nami jest coś więcej niż przyjaźń namawali go, by był ze mną, bo świetnie się razem dopełniamy, ale on cały czas tylko szansa i ex- jak katarynka, wszystko się obraca wokół tej ex- jakby była jego wyrocznią. Jakby jego życie zależało od jej zachowań i od jej decyzji. Nie raz już go ponoć mimo swej dobroci po rozwodzie zmieszała z błotem, ale nie wiem- może on to lubi, skoro go to nie zraża. Jeszcze jedna sprawa, to to, że mimo, że jestesmy blisko fizycznie, on absolutnie nie dopuszcza mnie do siebie, nie ma żadnego seksu, żadnego bliższego dotyku, bo on nie chce, tłumacząc że nie dotyka jej i też nie będzie dotykał mnie, że chciałby być ze mną blisko, ale nie może, bo to go do mnie jeszcze bardziej zbliży!

Ciężko mi z tym bardzo, bo do najmłodszych kobiet już nie należę i po prostu myślałam, ze wreszcie uda mi się ułożyć sobie życie... Może jeszcze ktos się wypowie na ten temat, potrzebuję dużo motywacji teraz i nie ukrywam- po prostu rozmowy, bo samej ciężko mi się z tym uporać.

Życie można ułożyć sobie na wiele sposobów. Powtarzaj to sobie jak ja i uwierz. "Układanie życia" z takim STWOREM to nie układanie, a totalna demolka własnej wartości, pewności siebie, człowieczeństwa. NIC DOBREGO CIEBIE OD NIEGO NIE SPOTKA!!! ON NA WAKACJACH Z EX I JEJ RODZINKĄ A TY SIĘ ZASTANAWIASZ???!!!

Rozmawiałam z nim przez telefon przez 2 godziny. On szczęsliwy na wyjeździe z ex zonką, ja załamana. Powiedziałam, że chcę to zakończyć, bo już nie mam siły, że to ostatnia szansa dla niego, żeby wybrał, z którą w końcu chce być. On odparł, że nie może dokonać wyboru, bo nie wie! Ze mną mu wspaniale, bo nigdy nie czuł się tak kochany i szanowany przez kobietę, ale z ex przeżył lata (lata w kłótniach) i nie potrafi tego tak przekreślić, tym bardziej, że ona się stara od rozwodu jak może i on nie może ot tak dokonać wyboru! Ze jak ex mu powie, że chce być tylko na stopie przyjacielskiej, to on wtedy będzie ze mną i także będzie szczęśliwy, bo do ex chce wrócić nie z powodu miłości, a tego, że rodzina to największa wartość i ją przestał ponoć kochać po rozwodzie, a mnie darzy uczuciem, ale nie może mi powiedzieć słów, że kocha, bo czułby się podle, gdyby musiał mnie zostawić dla ex- tak to tłumaczy! Powiedziałam, że odchodzę, stwierdził, że jeżeli mnie to uszczęsliwi to mam odejść, ale on chce jeszcze po powrocie ze mną porozmawiać. Matko, najgorsze, że mieszkamy w sąsiedztwie i każdego dnia będę go widywała! Wiecie, to okropne, co się dzieje z facetami! Już któryś raz z kolei spotykam się z tym, że facet gnojony, poniewierany byłby gotowy nawet stopy ex lizać, by go z powrotem przyjęła, a po drodze taki delikwent odtrąca kobiety wartościowe, z którymi mógłby stworzyć normalny, nietoksyczny związek. Moja koleżanka kiedyś tak sponiewierała narzeczonego, zdradziła, biła, a on kilka lat po porzuceniu, gdy ma już żonę, ona ma męża i dziecko, a on w dalszym ciągu do niej pisze, proponuje, że weźmie ją nawet z tym dzieckiem, a żonę ma tak dobrą, uczciwą, kochającą, która oczywiście nic nie wie o korespondencjach i prośbach swojego męża. Nie mogę tego pojąć. Czytałam Twój wątek Karola i myślę, że Twoja sytuacja jest właśnie o tyle boleśniejsza od mojej, że usłyszałaś od swojego chłopaka, że kocha byłą, a to naprawdę potrafi w jednej chwili "złamać" kochającą kobietę. Mój powtarza usilnie, że nie kocha ex, ale ja nie wiem, czy nie jest to bujda. Ale gdybym usłyszała, że kocha ex, to bolałoby o wiele bardziej. Kobieta w takiej sytuacji zastanawia się, jak to jest, że skoro ma udany związek z danym mężczyzną, skoro dogadują się, rozumieją, szanują (czyli są podstawy do tworzenia tego dalej), to dlaczego facet ma wciąż w głowie i w sercu coś, co nie miało racji bytu, co go skrzywdziło, czy oni nie kochają wspomnień i swojego idealizowanego obrazu ex?! Bo skoro coś trzeba było zakończyć, bo nie dało się wspólnie żyć, to jaki jest sens, by w tym emocjonalnie trwać?!  Nie chcę nic mówić, ale zapewne, gdyby ex tego Twojego chłopaka powiedziała słowo, to poleciałby jak głupi do niej- tak jak ten mój, który to zarzekał się na początkach, że absolutnie z dystansem do ex się będzie odnosił, a dystans obecnie wygląda tak, że on lata na każde skinienie palcem, robi jej zakupy, jest o każdej porze dnia i nocy do dyspozycji i cieszy się jak głupi, gdy ona go pochwali, gdy powie o nim do kogoś "Mariuszek", bo nigdy jego imienia nie zdrabniała tak miło, a ja nazywałam go io wiele bardziej pieszczotliwie, okazywałam uczucia jak mogłam i podchodził do tego normalnie, a tu ceszy się z każdego miłego słowa od ex, jakby szukał w niej aprobaty, której nie dała mu przez lata małżeństwa, bo go wtedy tylko gnoiła, choć on się starał i w tyłek jej właził... Szkoda słów na takich facetów!

Właśnie! Jakby nie było, to ja postąpiłam podobnie do niego. Może ma to związek z tym, że zarówno on, jak i ja byliśmy poprzednio w toksycznych związkach, stąd nasze obecne problemy. Wiem, że tego mojego również bolała ta sytuacja ze mną, że bo jakby nie było, on chciał miec normalny związek, cieszyło go to, że jest szanowany (po raz pierwszy w życiu przez kobietę- jak mówił), ale widmo jego ex nie opuszczało go. Podczas rozmów również ciągle wywleka sprawy z ex, wciąż jakby przeżywał wszystko, przypominają mu się jej złe słowa, jej złe traktowanie. Czsem miał takie dni, że wręcz nazywał ją koszmarem swojego życia, mógł ciągle z bólem opowiadać o tym, jak czuł się zeptany przez lata. Ja choć też przeżyłam swoje, to jednak nie wracałam do tego- bo nie mam potrzeby by wspominać złe rzeczy ze związku, ale u niego te rany jakby ciągle są, bo on się z nią spotyka i nawet, gdy jest dobrze od rozwodu, to on ciągle wspomina, jak było mu kiedyś źle z nią. Facet ma chyba zniszczoną psychikę i szuka aprobaty u kogoś, kto przez lata był jego oprawcą... Ja natomiast powiedziałam mu, że chcę to skończyć, bo siły nie ma, po tych słowach jest mi jeszcze gorzej, bo ciąż nadzieja mi się tli w sercu, że kiedyś będziemy razem, że to wszystko może czas wyprostuje...

Powiedział mi, że gdyby ona mu tylko słowo powiedziała, że nie chce z nim być, to by mu ulżyło i wtedy mógłby zostać ze mną i byłby bardzo szczęsliwy, ale żo on sam nie potrafi się odciąć od niej, że boi się.... że ją by zranił nie dając jej szansy. I że jest pewien, że gdyby ona go teraz zostawiła, to odetchnąłby pełną piersią i mógł żyć nowym życiem! Ja sama nie wiem, skoro jego też to uwiera ( a wiem, ze go uwiera), to po co w tym przez tak wiele lat od rozwody trwa, bo jak wspominał, cierpi od czasu, gdy ona sobie o nim po rozwodzie przypomniała, bo on rozwoidząc się miał nadzieję, że będzie już wolny, że został uwolniony przez nią. To zupełnie tak, jakby był bezwładną marionetką, którą ona pociąga za sznurki. To zapewne psychiczne uzależnienie, bo skoro on się do miłości nie przyznaje, a wręcz wybucha gniewem, gdy mu zarzucam, ze pewnie ją kocha. Krzyczy wtedy, ze po takim czymś nie da się kochać, że ona zabiła w nim już przed rozwodem całą miłość. Rozumiem, gdy ktoś faktycznie kocha, ale skoro nie kocha, to pewnie jest uzalezniony. Ja swoją drogą także stałam się przy nim uzalezniona, bo przecież przez cały okres trwania tego "związku" byłam jakby wkręcona w tę jego sytuację i także od niej uzalezniłam swoje życie i od niego- pierwszy raz w życiu spotkało mnie coś takiego, bo zawsze, gdy widziałam, ze jest coś toksycznego, odchodziłam, a tutaj stało się przeciwnie- on uzalezniony uzaleznił także mnie...

On powiedział, że do bycia razem brakuje nam tylko jej decyzji o tym, jakie ma wobec niego plany. Przyznał, że gdyby to się wyjaśniło natychmiast bylibyśmy razem, a on definitywnie zakończyłby rozdział zwany "ex żona", bo wtedy nic by go nie blokowało. Po jego powrocie będziemy rozmawiać o tym, że wyznałam mu, że odchodzę. Nie wiem, jak się zachowam, czy mnie nie złamie, nie zamówi, bym jeszcze poczekała, aż się sytuacja z jego ex wyjaśni. Przyznał mi się także kilka miesięcy temu, że złe traktowanie go w małżeństwie przez nią nie da mu spokoju, dopóki ona mu nie wyjaśni, dlaczego taka była i nie porozmawia z nim, nie powie, że żałuje, że go krzywdziła. On powiedział, że tylko to dałoby mu ukojenie, bo od czasu rozwodu ona nie chce rozmawiać o przeszłości. On twierdzi, ze przyznał się jej kiedyś, ze za swoje przewinienia żałuje, ale ona ze swojej strony nie wyraziła skruchy, a to przecież on był ofiarą, był pomiatany. On się domyśla, ze ona żałuje, skoro teraz jest dla niego miła i serdeczna, ale nie powie mu tego w oczy, bo jest zbyt dumna- a to go boli. Przez to właśnie on nie potrafi zamknąć starego rozdziału w życiu i iść do przodu, wciąż rozpamiętuje i analizuje jej słowa, zachowania i to, jak czuł się poniżony i niedowartościowany. Przyznam, że jest mi go żal i też chciałabym mu pomóc, ale ja nie jestem w stanie, bo tylko ona może zwykłym słowem "przepraszam" mu w jakiś sposób pomóc, a wiem, że on się męczy już tyle lat, że walczy o nią, walczy o szacunek i aprobatę w jej oczach, bo o moje uczucia i szacunek walczyć nie musi, ja mu to daję ot tak- po prostu, bo to dla mnie normalne, ze szanuje się drugiego człowieka.

Nie, on mi to powiedział wprost, że dążył do tego, by mnie w sobie rozkochać, dążył do tego, by się do mnie zbliżyć, bo coś go strasznie do mnie ciągnęło, myslał o mnie cały czas, akurat nasze początki wyglądały tak, że to ja się broniłam, nie byłam pewna, czy chcę bliższej znajomosci, a on powiedział, że mnie "wyleczy" ze wszystkich wątpliwości, że pokaże, jaki mężczyzna może być dobry dla kobiety, a ja na takiego zasłużyłam (jego zdaniem), więc nie jest to moja nadinterpretacja, a po prostu z jego ust padły te słowa, że on dążył do tego, by mnie rozkochać. On to zrobił z premedytacją, bo tak można jego słowa odebrać, choć- jak twierdził wiedział, że może mnie boleć, gdyby powrócił do ex. Mówił też, że chciał mi pokazać, że mogę być choć przez chwilę szczęsliwa i KOCHANA przez mężczyznę. Akurat z tą jego miłością to bywało różnie, bo raz gdzieś tam między wierszami padało, że czuje do mnie To uczucie, ale nie może go wyznać, choć bardzo by chciał, bo ma niepewną sytuację. Mięliśmy też na poczatkach kilka tygodni przerwy- to on chciał zerwać, ale wrócił po kilku tygodniach, bo twierdził, że nie mógł sobie miejsca znaleźć, bo tak bolało, a były to nasze początki dopiero, więc on coś zapewne czuje, ale to tak cholernie skomplikowane, łącznie z jego tłumaczeniami, że ja sama jestem zdezorientowana w tych jego zachowaniach i słowach. Poczatkowo to on za mną latał jak szalony, robił wszystko, by się ze mną spotkać, porozmawiać, mawiał mi, że przy mnie się odradza psychicznie po tylu latach, że wreszcie czuje się wartościowy, wysłuchany, zrozumiany i kochany. Czyli ja chyba byłam dla niego jak jakaś osobista terapia psychologiczna!!! Tylko, że to ja teraz zapewne potrzebuję terapii przez niego, bo w ciągu tak krótkiego czasu trwania tego wszystkiego, uczynił mnie kłębkiem nerwów, odebrał mi wszelkie życiodajne siły, spokój, który miałam będąc sama i komfort psychiczny. Cholera, może to jakis wampir emocjonalny z niego także jest, bo on odżył, a ja czuję się jak wrak psychiczny przez niego :-(

A jak myślicie, czy jeszcze są jakieś szanse, by ten facet się zdecydował na normalne życie, na normalny związek? Czy on już ma zupełnie "wyprany" mózg przez to byłe małżeństwo?

Wiem, że to aż dziwne, naprawdę, bardzo dałam się wkręcić. Gdy to się zaczęło między nami, on nie miał kontaktu z ex- ona była obrażona, papiery rozwodowe widziałam, aż mi się włos zjeżył na głowie, gdy sobie to poczytałam, myślałam, że to niemożliwością byłoby, by po takim traktowaniu wracać. Minęlło kilka miesięcy, ja już byłam zaangażowana uczuciowo, a ona się odezwała i wtedy koszmar się zaczął, bo ja mimo, że powinnambyła wtedy to zerwać, gdy ona się odezwała, to nie zrobiłam tego, cholerne uczucie mnie trzymało, on płakał, narzekał, jaki to jest zagubiony, nie wie, którą wybrać, ex się zmieniła, ja go kocham, on jest rozerwany pomiędzy nas dwie i nie wie, którą wybrać. Nie tak to miało wyglądać, rozpoczynałam to z zamiarem stworzenia normalnego związku, a wdepnęłam w okropne bagno, z którego teraz wychodzę, ale czuję się okropnie skrzywdzona i wykorzystana. Czuję się, jakby mnie po prostu wziął na zastępstwo, jak się pojawiła ex z powrotem, to zamiast powiedzieć jej wprost, że ma kogoś, to on zaczął grać na dwa fronty! Bo ona oczywiście nie da mu wszytskiego- nie da mu żadnych uczuć, bliskości, ani tym bardziej seksu, bo go odtrącała przez lata, nawet, gdy ją przytulić chciał- jest niedotykalska, u mnie to miał wszystko- miał, bo już nie ma i mieć nie będzie!

Że jest niedotykalska to wiem od rodziny jego, cała rodzina tam się po prostu z tego smieje, że on siada obok niej przy stole i delikatnie, przypadkowo jej dotknie, aona natychmiast odskakuje, jak poparzona. Gdy nie byliśmy jeszcze razem, to także opowiadał mi o tych ich relacjach i na to się skarżył, że ona traktuje go, jakby był czymś zarażony i on podle się z tym czuje, bo jedynie mu rekę poda, a ze wszystkimi z rodziny wita się całusem, więc wnioskuję, że akurat seksu między nimi nie ma, skoro ona tak alergicznie reaguje na jego ciało i dotyk. A wiem, ze więcej nas nie ma, bo... mieszkam w sąsiedztwie i dokładnie wiem, o której kończy pracę, o której zaczyna, znam jego koleżanki z pracy, więc też doinformowana jestem. A on sam nie jest typem przystojniaka, zeby na niego tak kobiety leciały. Przez lata nie leciał wcale- był tylko on i ta jego dziwna relacja z ex, po jej fochu pojawiłam się ja, ona wróciła i zrobił się chory trójkąt. Ale to już zakończone, ja nie mam zamiaru w tym tkwić, bo to mnie po prostu zniszczyło! A on jest nawet pośmiewiskiem we własnej rodzinie, bracia się z niego nabijają, że ex traktuje go jak trędowatego, a on lata na każde jej skinienie, bo jest miła, bo już nim nie pomiata.