Zagubiona w małżeństwie..

a jaką masz pewność że twój mąż pracuje przy kompie a nie przykładowo rozmawia z innymi kobietami na czatach?
albo
jest pracoholikiem
to nie jest normalne, ale żeby coś z tym zrobić on musi sam problem zauważyć
póki co go nie widzi,

najlepiej na spokojnie pogadać, powiedzieć że wieczorem chce się porozmawiać i powiedzieć mu że ci takie życie nie odpowiada, że musi coś z tym zrobić (i opiszesz to co tutaj napisałaś), bo inaczej tego małżeństwa nie widzisz

sytuacja twa od 2 lat
nic nie piszesz o dziecku, żeby się nim zajmował
dziecko ma 6 lat, czy wcześniej przed dwóch laty się nim zajmował?

Tu leży Twój problem, który będzie Ci baaardzo trudno odkręcić. Tryb "zosi- samosi" naprawdę nie służy rodzinie.

Twój mąż jest szczerze zdziwiony, czego Ty chcesz, skoro od 10 lat byłaś samowystarczalna i do niczego go nie potrzebowałaś. On to zaakceptował i przywykł. A teraz "jęczysz". Czemu jęczysz? Przecież do tej pory radziłaś sobie sama i jego nie potrzebowałaś.

Mąż lata do innych i im pomaga? Zapewne dlatego, ze jak każdy facet czuje potrzebe bycia potrzebnym. Ty go nie potrzebowałaś, bo wszystko "sama sama", to pomaga innym, a nie Tobie.

Dlaczego niektóre kobiety uważają, że ubrania w kostkę i obiad na stole, to jest coś, za co facet powinien być wdzięczny i walić pokłony? Obiad, to obiad, zwykle wszyscy go jedzą i jest to dość podstawowy posiłek, więc wykonanie go nie jest jakimś wielkim wyczynem i niesamowitością.
Teraz masz wielki brzuch i musisz go o wszystko prosić? No to co? Sam się nie domyśli? A wiesz czemu?, bo do tej pory wielkiego brzucha nie miałaś i wszystko robiłaś SAMA. I teraz ponosisz tego konsekwencje.

On się zachowuje jak nastolatek, ponieważ tak go nauczyłaś. Denerwuje się i czepia, bo on nie uczestniczył nigdy w życiu tej rodziny, bo wszystko robiłaś sama i teraz, nagle czegoś wymagasz. Czepiasz się jak matka, każesz coś jak matka, gadasz jak matka i się dziwisz, że on zwiewa? Od 5 lat nie musiał robić NIC, a teraz nagle czegoś chcesz.

I widzisz? Znowu TY, znowy SAMA, po co?! Do tego stopnia, że nawet Ci nic nie kupił, bo pewnie SAMA mu nie przypomniałaś i się nie upomniałaś i nie powiedziałaś co, więc uznał, że nic.

Twoja wina, moja droga, przykro mi to mówić. Ciężka robota przed Tobą, żeby to odkręcić, ale da się.

Wszyściutkiego nie zrobisz sama, bo jest to fizycznie nie możliwe

Co oznacza to zdanie: "Zresztą to nie o to chodzi, by mi sprzątał w domu". Co to znaczy "CI" w domu?! To on jest gościem? Nie jest u siebie? Jeśli faktycznie wychodzisz z takiego założenia i dajesz takie sygnały, ze to Twój dom, to logicznym jest, że on się w ogóle nie poczuwa do czegokolwiek.
Dom jest WASZ i oboje powinniście mieć w nim swój wkład i obowiązki.

No cóż, moja droga, ale to już jest zwykłe niedobranie/nie dogadanie. Tutaj tylko i wyłącznie jakaś rozmowa i kompromisy.

No bo Ty go nauczyłaś, ze Ty go NIE potrzebujesz i nagle mu mówisz. Wiesz, mówić to sobie można, ale jak tylko na słowach się kończy, to nie jest to do końca prawdziwe. Poza tym, Ty go potrzebujesz teraz, nagle, bo jesteś w ciąży. To go też wkurza, bo jako przyzwyczajony do nic nierobienia wkurza go nagle, że go potrzebujesz jak on ma swoje plany i swoje zajęcia.

Nie, nie każda i nie piszę tego z perspektywy jakiejś zatwardziałej feministki Sama lubie gotować i dbać o ludzi, ale robię to z własnej woli i w sumie dla siebie. Na pewno nie użyłabym tego jako argumentu, że sprzątam i gotuje, więc "robie tak wiele dla Ciebie". Jak chce, to gotuje, jak nie, to nie.
Dziękuję i wrzucenie talerza do zmywarki to już kwestia dobrego wychowania.

Może uznał, że skoro jesteś taka samodzielna to sama sobie kupisz? Ja tu ogólnie w Twoim mężu widzę jakiś głębszy uraz do Ciebie i ciężko powiedzieć, jaki to i czym spowodowany. Tak jak pisałam wcześnie, zachowuje się jak nastolatek, już w swoim świecie, ale mamusia jeszcze czegoś chce.

Przeczytaj sobie książkę "Nie zależy mu na Tobie".

A jak było wcześniej? Kiedy się to zaczęło? Jaka była/jest Twoja czułość i zainteresowanie co do niego? Czy zawsze była taka sama? Czy może potrzeba pojawiła się nagle jak jesteś w ciąży?

To jest stara metoda na nauczenie sprzątania dziecko - wszystko, co leży na podłodze, zmiata się do worka i wyrzuca do śmieci Proste jak budowa cepa i czasem po jednym wyrzuceniu NAGLE i CUDOWNIE okazuje się, że dziecko/mąż wie, co to szafka, kosz na pranie, kosz na śmieci i inne takie tajemnicze ustrojstwa domowe

zagubionazosiu, w Twych postach stereotyp na stereotypie i stereotypem pogania.

Nie każda kobieta marzy o tym, by mężowi wszystko podetkać pod nos. Nie każda kobieta podejmuje się obowiązków służącej, kucharki, praczki, sprzątaczki. Nie każda kobieta czyni relacje z mężem opiekuńczo-wychowawczymi. Nie każda kobieta czuje się spełniona, jak gotuje rodzinie.

Za to co robisz, oczekujesz podziękowania od męża. Czy dziękujesz mu za każdym razem, gdy ma wypłatę? Czy może ten fakt uznajesz za normalny? Okazujesz mu wdzięczność?

Mężczyźni są niedomyślni? Hm... Nikt w niczyjej głowie, niezależnie od płci, nie siedzi.

Nie musisz sprzątać jego porozrzucanych rzeczy, nie musisz sprzątać tak, by kurz stał na baczność. Chcesz być perfekcyjna (znów zasłoniłaś się słowem 'człowiek'), nie zauważając przy tym, że oboje płacicie za Twą perfekcję olbrzymie koszty.

Proponuję, byś przejrzała na oczy i zobaczyła, co w życiu naprawdę jest ważne. I czy ten perfekcyjne posprzątany dom wart jest ceny.

Bardzo Ci współczuje, ale może Teo ma rację że go tak przyzwyczaiłaś..sama nie wiem..kurcze..jak Ci pomóc..może poszukaj opiekunki do dziecka.

Cieżko wieloletnie przyzwyczajenia zmienić w tydzień , mojemu to zajęło 3mc. choć czasem zdarzy mu sie coś rzucić gdzie popadnie ale wie ze ja tego nie sprzątnę .
Wstyd Ci było przy gościach ?? Naprawdę uważasz ze w każdym domu jest wszystko na błysk i na swoim miejscu.

On jest oschły??
A powiedz jak sie zachowujesz on przychodzi z pracy ?? Podajesz mu kolacyjke , herbate z usmiechem na twarzy , dajesz buziaka czy raczej on widzi twoja smętną , smutna zmęczona minę do tego jeszcze slyszy monolog jak ty jesteś zmęczona bo cały dom na głowie a i jeszcze tyle rzeczy musisz zrobić i dnia Ci braknie .Nie twierdze ze tak jest po prostu przeanalizuj to. Czy takie zachowanie nie sprawia ze on woli uciekać w prace.

Nie odbierz tego ze ja jego wybielam a ciebie atakuje . Nie , znam to z autopsji .
Tylko mój mi kiedyś zadał pytanie po takim moim monologu - Czy ja od Ciebie tego oczekiwałem abyś była Perfekcyjna Marudna Panią Domu . ??

Chyba wszyscy macie rację.. Długa noc przede mną.. Chyba tego trzeba mi było..

z jednym wyjątkiem Rybka, raczej właśnie dostaje obiadek i miły uśmiech..

Faktycznie za wszelką cenę chce być dla Niego Perfekcyjną Panią Domu..
Zaczęłam nawet dostrzegać, że wymagania mojej mamy z dzieciństwa  jako grzecznej, ułożonej, idealnej przyszłej Pani domu dopomogły mi tej sytuacji .. Od zawsze byłam taka wybiegająca przed szereg

On zacznie zwracać na Ciebie uwagę i Tobie pomagać, jak Ty to w końcu zrobisz. Czyli od dziś nie wykonuj czynności, które chciałabyś by on robił, znajdź więcej czasu dla siebie (zostaw mu w tygodniu dziecko i idź na fitness), itd. itp.

Tak właśnie, rozmyślam cały czas i poniekąd macie duzo racji, myślałam, że "szczęśliwy" dom to taki idealny, zadbany, czyściutki, dzieci chodzące jak w zegarku itd.. Strasznie się pomyliłam..
Owszem lubię mieć czysto, ale od teraz będę robić TO dla siebie, spokojnie, a nie po to by mu pokazać jaką jestem świetną perfekcyjną, radzącą sobie ze wszystkim na czas! ..żoną

Z moim mężem też wiąże się dziwna historia dzieciństwa. On nigdy nie miał żadnych obowiązków w domu, wszystko robili za niego i jego rodzeństwo rodzice, dziadkowie. On jedynie jak stał się pełnoletni zaczął pracować. Wszystko miał podstawiane pod nos, nawet łóżko miał ścielone nim się pobraliśmy.. Nie jest nauczony żadnych obowiązków wobec rodziny, bo nikt niczego nigdy wcześniej nie wymagał. Po ślubie - nie powiem- bardziej się w coś angażował i chciał coś robić, pomagać, no ale jak już wiemy, skrupulatnie go od tego odsuwałam, twierdząc że ja umiem lepiej  ..
Wyobrażacie sobie, że jeszcze do niedawna nie umiał zapalić w piecu? .. Nie wiedział, że trzeba popielnik wyczyścić przed załadowaniem pieca.. To tylko taki przykład tego że jego rodzice w nic go nie angażowało. Wtedy chyba po raz pierwszy zrobiło mu się poważnie głupio..

Sluu jak tylko urodzę mam taki plan

Mąż chyba widzi już moją zmianę, ale prawie nie rozmawiamy. Zależy mi na rozmowie, on jakby nie widzi problemu??? Zostawić to wszystko jak jest, czy może pogadać o tym co leży Nam na sercu? ..

Mnie nadal gryzie jego oschłość, czemu facet nie podejdzie do kobiety, nie przytuli i nie poczuje potrzeby wyjaśnienia problemów? Jestem gotowa przyznać się do błędów, przyjąć krytykę, potrzebuje tej rozmowy.. Ale widzę, że on nie..
Jak go poproszę o rozmowę, pewnie znów odbierze to jako moje "matkowanie" albo monolog..
Jak myślicie zostawić TO czy pogadać?

Ciężko Ci coś konkretnego doradzić .Faktem jest ze Twoje zmiany są dopiero od 2 dni i może on jeszcze tego sobie w głowie nie poukładał a odbiera to jako twoja chwilowa niedyspozycje i za 3 dni znowu będziesz taka sama. Jeśli on jest rzeczywiście takim pracoholikiem to wydaje mi sie ze potrzebujecie więcej czasu aby on zauważył zmiany .
Rozumiem ze chcesz z nim pogadać tylko na to potrzebny jest chyba ten dobry moment. Jak nie będzie zalatany wyrywany telefonami. Jeśli czujesz ze on nie jest gotowy na rozmowę to może wstrzymaj sie jeszcze aby znowu nie odebrał tego jako kolejny Twój  monolog.

Jak sie do niego przytulasz on Cie nie odtrąca ale chciałabyś aby on to również inicjował sam z siebie .
Nie robisz tego za często  ??
Przestań sie przytulać sama.Moze jego potrzeba przytulania jest poprzez Twoje przytulanie zaspokajana i on już więcej nie potrzebuje i dlatego tego nie robi . Cały czas to dostaje od Ciebie wiec za tym nie tęskni .

Co ty porabiasz jak on jest zajety praca przy komputerze w domu ??

Ryba, ja przestałam się przytulać już jakiś czas temu, bo ileż można się dopraszać o odrobinę czułości? Jeśli ja się nie przytulę, on tego nie zrobi. Chyba, że ma ochotę na coś więcej, wtedy mnie zaczepia..
Co ja porabiam jak on siedzi w domu na kompie? Zazwyczaj to już jest wieczorem, leże w łóżku, dziecko śpi, czekam, że może przyjdzie.. Od tych kilku dni myślę, że może jemu też się należy chwila dla siebie po całym dniu pracy.. Tylko boli, że tak wygląda każdy wieczór..

Wielokropku ja wiem, że rozmowa to nie monologi, nie wiesz jak wyglądają nasze rozmowy.. Ja proszę bo by coś do mnie mówił, powiedział co myśli, żeby rozmawiał ze mną, on zazwyczaj spuści głowę, przyzna mi rację.. czasem przeprosi.. Zawsze tak jest. Ja nie chce snuć monologów, pragnę by mówił co myśli i to nie od tych 2-3 dni, tylko każda nasza wcześniejsza rozmowa tak wyglądała. On twierdzi, że nie umie tak rozmawiać, że nie potrafi być taki wylewny uczuciowo (a przecież dziecko przytula..) ..
Wielokropku absolutnie nie wyobrażam sobie zostawienia go, rozstania itd. Nie wyobrażam. Kocham go i choć czasem nienawidzę ( ) nie wyobrażam sobie byśmy nie byli razem. Jesteśmy zupełnie różni, mamy burzliwe temperamenty, ale kochamy się.

Magda, tylko, że w tej sytuacji trochę dziwne będzie jak przejdziemy do takich "zabaw" Problemy się zatrą, nie znikną. Owszem mamy podobne wspólne "sposoby" na rozładowanie emocji, małych spięć, ale teraz zależy mi najpierw na dogadaniu.

Zaraz, zaraz. Na pytania "Czego we mnie nie lubisz?", "Co Cię we mnie denerwuje?", też odpowie stwierdzaniem, że nie potrafi tak mówić? Przypomnij sobie swoje pytania i swoje odpowiedzi na jego teksty. Myślę, że najpierw były Twe oskarżenia, później zaś (jeśli się odezwał) negowanie jego punktu widzenia sytuacji.

Ty oczekujesz wylewności, deklaracji, ujawniania uczuć. Z Twych postów wynika, że Twój mąż - podobnie jak Ty - wypełniony jest złością i niechęcią. Może o tym nie chce mówić? Będąc złym na drugą osobę, przytulanie jest ostatnią rzeczą, o której się marzy. Szybciej o zaciśnięciu rąk na jej szyi.

Przeczytaj zdania z mej sygnatury i zastanów się, czemu szukasz powodów, nie zaś sposobów.

Ja nie widzę tylko u Ciebie winy . Razem do tego doprowadziliście. To zbyt długo trwa .

Porozmawiaj z nim poważnie, powiedz co cie boli, wyjaśnij jak byś sobie to wyobrażała, jesli nie pomoże wybierzcie sie do specjalisty ))

boisz się ,że problem się zatrze a nie rozwiąże masz prawo ale jeśli jesteś pewna,że nie ma nikogo na boku to działaj rozmowa sama przyjdzie przecież twój mąż ma troche na głowie sama pisałaś,dom dzieci to może za wiele dla niego samego i się zamknął w swojej skorupie tak jak ty w swojej i dopiero teraz się obudziłaś ...rozmowa jest potrzebna w związku ale bez bliskości i wsparcia daleko nie zajedziecie pobecz się cokolwiek ale tak żeby nim wstrząsnąć i uświadomić mu że jest Ci potrzebny przecież niebawem urodzisz i co w tedy.....rozwód  czy dalsza samotność

Ryba śledzę sobie ten wątek Zastanawiam się skąd ta rutyna bierze się w związkach? Ze zmęczenia? Dzisiejszego, szybkiego trybu życia, zapracowania? .. hmm..

Magda, zgodzę się z tym, że zamknęliśmy się w swoich skorupach i zamiast "działać" razem, żyjemy osobno. Od dłuższego czasu i na wielu "polach".

Wielokropku, naprawdę otworzyłaś mi oczy na pewne sprawy i za to ci będę wdzięczna, bo faktycznie od tych kilku dni, jest mi jakoś lżej na duszy! jak zrozumiałam swoje błędy, jednak wciąż kąśliwie mnie atakujesz i to ja czuje jakąś twoją taką złość w stosunku do mnie.. (jeśli się mylę, przepraszam).
"Egzekwowanie" czegoś wcale nie jest przecież zbrodnią,  od dziecka także egzekwuje się np szacunek do starszych, składanie po sobie zabawek, czy posłuszeństwo. Może po prostu -słowo EGZEKWOWANIE ci się nie podoba? Jeśli "egzekwuje" od męża by zjadł z nami w weekend wspólnie śniadanie (a nie by sam siedział przy kompie, a my z synkiem przy stole.. ) to chyba strasznej krzywdy mu tym nie robię prawda?
(u nich w domu wszyscy jedli jak chcieli, każdy zamknięty w swoich pokojach, mamusia donosiła talerze, u mnie rodzice starali się przynajmniej w niedziele zjeść wspólnie razem posiłek i pobyć ze sobą przy stole..Uwielbiałam to i chciałabym w ten sposób także umacniać więci w mojej małej rodzince, tym bardziej, że synek już sam czasem sie niecierpliwi i woła tatę do nas..  Osobiście bardzo mi na tym zależy, bo jak pisałam rzadko mamy możliwość spędzenia wspólnie czasu)>> to znów tylko przykład.

No nic na razie sprawy wyglądają tak, że nie jest źle. Jak pisałam wyżej- przede wszystkim ja jestem jakaś uspokojona, łagodniejsza. I dobrze mi z tym. Mąż jakiś też łagodniejszy. Zagaduje. Nawet kilka razy zdarzyło mu się dotknąć brzucha..
Przez to swoje łagodniejsze samopoczucie, nie czuje żadnej presji na sobie, nie wywieram jej też na Nim. Oby ten stan trwał. A myślę, że będzie coraz lepiej między nami.
Co jeszcze zauważyłam? Mąż zaczął mi się przyglądać. Patrzeć na mnie. Chyba nie daje mu spokoju ta moja wyciszona i spokojna postawa

Nie wiem zupełnie co jest grane ..

Rano obudził mnie masażem stóp..
Kosze wyniesione... ( Bez mojego proszenia? )
Blaty kuchenne czyste...
Zero porozrzucanych ciuchów? brudnych skarpet itd? 
Pożegnał się przed pracą...

Przecież ja o nic nie prosiłam, nic nie sugerowałam by zrobił Nie zrzędziłam Nadal jestem spokojna, wyciszona i łagodna Nie czepiam się, że zostaje dłużej w pracy, czy łapie inne fuchy.. Chyba jakaś łaska spokoju i zrozumienia na mnie spłynęła.. Chwilo trwaj ..

ryba to nie tak jak myślisz, mój mąż tam gdzie stoi to rzuca, jest bałaganiarzem, w pracy sprzata i czysci narzedzia, lokatorom nie zostawi syf, w domu wszedzie jego rzeczy, nie tylko odziez, ale i narzedzia, rzeczy do remontu, gwoździe, itp, na ogrodzie jak przywozi kamienie, drzewo, wszystko co mu sie przyda, nawet złom zbiera i wali jak stoi, wywalczyłam to i sprzatał po 15 latach, bo miałam dość ze po domu było sprzatanie garazu, potem wiata na dzialce, piwnica, potem darłam se juz był taki okres, to sie złoscił, ze o co tam sie krece, a jak mam isc po warzywa, weki? itp, sprzatalismy razem, w ogrodzie sam, posadzilismy iglaki, dostał miejsce na bałagan z tyłu za garazem, gdzies musi to sobie składowac, lezy traz na srodku ogodu stray płot bo wiosna, którego roku? bedzie to ciał, z tyłu zrobiłam porzadek, przełozyłam kafle, płyty, inne do tyłu, pomagał, bo widziła ze ciezko, ogarnęłam sobie ten srodek za tm drewnem, bo chiałm tam zasadzic rosliny, kupiłam je na drogi dzien, wchodze do ogrodu, zonk, nowe graty? k...a skad?
ten typ tak ma, nie ogarniesz tego, jest balaganiarzem i stale cos wali gdzie stoi, w domu mowie spokonie zeby sprzatnal, bo zrobilam bunt,nie ogarniam tego, nie bede zakrecac tubek pasty, szamponow i odstawic na miejsce, porobilismy połki na to zeby było pod rekka, stawia na wanne, to spada i wylewa sie, ale ogarnia, w kuchni robi kanapki, chowa jedzenie, ale nie włozy talerza do zlewu, nie wymagam do zmywarki, mamy ja kotko, zostawia resztki na talerzu, papierki po wszystkim, stale spokojnie mu mowie, albo pokazuje palcem, bez awantur, i tez w domu nic nie musi robic,
tez tylko pracuje, potem jeszcze gdzies lata bo kasa, bo sie cos dzieje,

zagubionazosia
sprobuj nie robic tyle to fakt i nieco odpuscic sobie, choc podejrzewam, ze on a problem z odpoczynkiem i nie chce sie zajmowac innymi rzeczam, moze go martwi koszt kolejnego dziecka, zacznij go doceniac, chwalic za cos co zrobił, powinno nieco pomoc, ale na poczatek nie oczekuj zbyt wiele, nie mow co nie robi, lub co spaprał, staraj sie go motywoac jak matka dziecko, ale tylko pozytywnie, nie bądż taka doskonała i taka na kazde zawołanie, pozwol sobie pomoc, wiem, ze jest trudno, on czuje sie samotny, pewno ma problem z bliskoscia, moze sprobuj w materi łózka cos  zadziałac, zaskocz go i nie gadaj o co chodzi, oni nie lubia tego