Jak to studia skończyłam...

@zaklopotana123451
Tylko zmotywował? Czasami to jest nie osiągalne bez tej drugiej osoby. Zgadzam się że to Ona odwaliła największą pracę jednak gdyby nie czyjaś motywacja to nic by nie zrobiła.

@Kyla
Ciesz się swoim sukcesem.

Opowiem Wam moją historię
Od dłuższego czasu nękają mnie wzloty i upadki nastroju. W ubiegłym roku uwolniłam się od studiów. Użyłam słowa uwolniłam, gdyż moja ambicja skryła się i powędrowała nie wiadomo dokąd. W związku z tym studia stały się niekończącą historią. Wieczne poprawki, wieczna niechęć do nauki, awersja do wszelkich zajęć, aspołeczność i unikanie  kontaktu ze współstudiującymi. Moja historia zaczęła się znacznie wcześniej, była i jest związana z osobą niezwykle bliską memu sercu.
Było to 9 lat temu, ja jeszcze w szkole średniej, On na studiach. Miłość od pierwszego wejrzenia. Weekendy tylko dla nas, okraszone pocałunkami i radością płynącą ze spotkań. Wspólne snucie planów. Wreszcie naszedł moment decyzji, mojej przyszłości- naszej przyszłości. Wybrałam już kierunek studiów. On na co dzień studiował w mieście X i chciał abym i ja z Xem związała swoją przyszłość. Jednak serce rwało się do Alma Mater w Y. Niestety rozum wziął górę nad sercem i przybyłam do Niego, do miasta X. Z początku bywałam tam tylko w weekendy, bo wybrałam studia zaoczne- kolejne ustępstwo w stosunku do moich rodzicieli. Z czasem dojazdy na zajęcia zaczęły być coraz bardziej męczące i przeprowadziłam się do X. Zanim to nastąpiło On już skończył studia i oświadczył mi się. Zaczęły się plany co do Naszego Wielkiego Wydarzenia. Zaniedbałam naukę, skoncentrowałam się na snuciu planów. Zamieszkaliśmy razem, znalazłam pracę. Często brakowało mi sił na naukę. Zrezygnowałam z niej. Nadszedł Nasz dzień, który zamiast cieszyć przyniósł kłótnie i zmęczenie. Później bywało różnie. Znalazłam inną pracę, nie tak męczącą jak poprzednia. Długo w niej miejsca nie zagrzałam. Zaczęły się moje problemy zdrowotne od których już nigdy się nie uwolnię.
On pracował już od ostatniego roku studiów. Po Ślubie wynajmowaliśmy mieszkanie, mieliśmy dostatnie życie, na nic nie brakowało. Do momentu, gdy kupiliśmy mieszkanie. Nie pracowałam. On jedynym Żywicielem rodziny. Po moich naciskach zdecydował się na uwicie gniazdka. Postawił ultimatum ? idę do pracy, dzięki temu damy radę. Zaczęłam biernie szukać pracy. Trwało to około roku. W międzyczasie podgoniłam ze studiami. Wzięłam się w garść. Przestałam szukać pracy. W międzyczasie pojawiły się problemy finansowe. Ciągłe długi, to za utrzymanie gospodarstwa domowego, to za moje studia. On zaczął robić mi ciągłe wyrzuty, dlaczego znaleźliśmy się w takiej sytuacji. Miałam wszystkiego dość. Nawet On nie dawał mi już poczucia radości i bezpieczeństwa. Chciałam ze sobą skończyć, ale zabrakło mi odwagi. Ciągle przewijające się myśli, że jestem do niczego. Przetrwałam złe chwile. Skończyłam studia iście humanistyczne. Wiele godzin poświęciłam na przygotowanie się do obrony. Wreszcie. Udało się. Nie był to taki straszny diabeł jak go malowali. Zaczęłam szukać pracy- bezskutecznie. Zrezygnowana, zaczęłam pytać wśród znajomych. Udało się. Praca z polecenia. Pochłaniająca dużo mojego czasu prywatnego. Nie najlepiej płatna, ale praca. Z początku radość. Przeciągające się szkolenia kończące się egzaminem. Praca wymagająca, dla ludzi o silnych nerwach, bo z ludźmi. Wszystko kontrolowane. Nie można pozwolić sobie na błąd. Szczegół goni szczegół, informacja informację. Ciągły stres. Wchodzenie na wyższy poziom zaawansowania- STRES. W moim przypadku wywołuje rewolucje żołądkowe, ciągłe zmęczenie. Praca ta  to brak czasu dla siebie, dla Niego, cały dzień poza domem. STRES. On wniebowzięty. JA PRZERAŻONA. On chce mojego rozwoju. Ja tez, ale nie takim kosztem. To nie dla mnie. Nie wiem co robić. Szukam ponownie innego zajęcia. Nie wiem czy się uda. On chce bym była kimś innym niż jestem?
Od 9 lat On uszczęśliwiany przeze mnie, a ja coraz bardziej nieszczęśliwa?.