Problem - studia, nie studia? Nie wiem co dalej.

To jest TWOJE zycie i TWOJA edukacja. Wolalabys siedziec w lawce uczac sie czegos co cie po prostu nie interesuje, nie przez miesiac czy 2, a przez kilka lat??
Jezeli to nie bylo to czego oczekiwalas/chcialas, to moim zdaniem dobrze zrobilas, ze zrezygnowalas. Na studia nie idzie sie tylko po to by cos robic ze swoim czasem. Zdecyduj co tak na prawde chcesz robic i skladaj papiery na studia za rok.
Teraz nie uzalaj sie nad soba, tylko zorganizuj sobie czas. Zacznij chodzi na jakies warsztaty, naucz sie czegos nowego, idz do pracy i zdobadz jakies doswiadczenie, moze nawet wyjedz za granice, by troche zarobic i nauczyc sie nowego jezyka. Mozliwosci sa nieograniczone. Tylko nie siedz zamknieta w czterech scianach.
Rodzice uwazaja, ze juz na studia nie pojdziesz? Porozmawiaj z nimi, przedstaw im jak sytuacja wyglada z twojego punktu widzenia, pokaz im, ze ten rok wcale nie bedzie zmarnowany.
Jednak pamietaj, ze jakakolwiek decyzje podejmiesz to bedzie decyzja podjeta przez ciebie i dla twojego dobra.

Pozdrawiam

Nie planowałam takich studiów jeżeli o to chodzi... ale nie wiem, czy by mi się spodobało, czasem myślę, że jednak jest szansa, że by mi się koniec końców spodobało i bym została bo planowałam studia filologiczne, ale moim marzeniem była filologia hiszpańska albo rosyjska.
I właśnie to jest problem, że nie mam nawet towarzystwa, taka ironia losu, ale moi najlepsi znajomi wyjechali na studia i jedyne co teraz robię to siedzę przed komputerem i udzielam się na różnych forach, tyle moich kontaktów ze światem, bo ci, co zostali - najbliższa rodzina i dalsi znajomi, w ogóle mnie nie rozumieją albo nie chcą zrozumieć. Więc zabijam sobie czas na rozmowach z obcymi ludźmi.

Wybór szkoły średniej tak naprawdę nie zaważa w większości przypadków na dalszym życiu. Potem możesz iść całkiem inną drogą.
Rozumiem... czyli inna sytuacja niż moja, myślałam, że Ty też rzuciłaś studia ; ]

Droga a830, dobrze myślisz. Te studia, z których zrezygnowałas, to zajęcie dla hobbystów. Moja młoda kuzynka skończyła bałkanistykę i pracowała w sklepie przez parę lat. Czy naprawdę trzeba nauczyć sie po macedońsku, żeby znaleźć pracę w sklepie? Potem kuzynka całkowicie zmieniła profil. Porobiła kursy zawodowe, dzięki czemu znalazła pracę, a teraz studiuje zaocznie kierunek związany z pracą. Jej pierwsze studia do niczego jej się nie przydały, to był stracony czas.
Wykorzystaj ten rok do przygotowania się na studia, które oprócz tego, że będą wymarzone to jeszcze przyszłościowe!

Też pytałam mamy, gdzie jej zdaniem mogłabym pracować po macedońskim, sama nie znała odpowiedzi na to pytanie, ale stwierdziła, że w końcu to studia, będę miała wyższe wykształcenie, to lepsze niż średnie. A teraz skoro rzuciłam to już na pewno nic nie osiągnę i to już dla mnie koniec. Mimo że wiem, że nie powinnam się przejmować to dołuje mnie strasznie takie gadanie i nie mam przez to motywacji do niczego.

Moim zdaniem Twoja mama troszkę histeryzuje - ale nie mogę powiedzieć, że tak zupełnie jej nie rozumiem. Rozumiem po części i Ciebie, i mamę Ona po prostu się martwi, zazwyczaj rodzice mają już "obmyśloną" drogę życiową dla swoich dzieci i ciężko im przełknąć fakt, że owe dzieci mogą mieć zupełnie inny pomysł na siebie. Nie zmienia to faktu, że na Twoim miejscu postąpiłabym dokładnie tak samo. Uważam, że studiowanie tylko po to, żeby mieć dyplom wyższej uczelni dobre jest ewentualnie dla ludzi, którzy kompletnie nie mają pomysłu na siebie i nie wiedzą, co chcieliby robić. Natomiast Ty, jak sama napisałaś, masz jakiś swój wymarzony kierunek - więc śmiało staraj się zdać za rok! A do tego czasu najlepiej idź do jakiejś tymczasowej pracy, żeby mama nie miała poczucia że trzyma w domu "darmozjada"

Ja sama poszłam na swoje upragnione studia dopiero trzy lata po maturze. W międzyczasie dwa razy zaczynałam inne kierunki studiów, ale to nie było "to". Moja mama również panikowała, prosiła, groziła Aż w końcu powiedziała, że nie będzie utrzymywać nieuczącej się i niepracującej dorosłej córki, więc poszłam do pracy. Absolutnie nie żałuję: teraz mam studia, które naprawdę lubię, stałą pracę, którą również lubię i w końcu poczucie, że robię w życiu to, co chcę, a nie coś "z przypadku".

Nie widzę w ogóle problemu: zdałaś maturę później, nie miałaś szansy zdawać na interesujące Cię studia, więc możesz na nie zdawać za rok. W tym czasie możesz faktycznie się uczyć na poprawkę i podjąć się jakiejś pracy na pełen lub niepełen etat. Zarobisz kasę, będziesz miała na cięższe czasy studenckie. A i chętniej Cię potem gdziekolwiek przyjmą, bo masz doświadczenie w pracy. Tak naprawdę same plusy, łeb do góry. Ja dostałam się na studia zaraz po maturze, 2 lata na filologii norweskiej, 3. rok na Erasmusie w Norwegii. Nie mam tytułu licencjata, powinnam się użalać nad sobą, bo nie mam dyplomu? Nie mam, to nie mam, studiuję dalej, mam jeszcze mnóstwo czasu, żeby zdobyć wykształcenie.

A tak przy okazji: czy Twoi rodzice mają wykształcenie wyższe? Moi nie mają, więc nie mogą mieć do mnie pretensji, jeśli nie ukończę studiów. Ja się przynajmniej o uniwersytet otarłam

Skoro twoja mama nie wie to chyba ty tym bardziej, bo macedońskiego w szkole raczej nie uczą - więc perspektywa pracy w szkole kiepska, w firmach transportowych/spedycyjnych taki język może i jest używany więc może praca w takiej firmie, ale moim zdaniem to studia dla hobbystów.
Możesz swojej mamie powiedzieć że sam fakt posiadania wykształcenia wyższego nie świadczy jeszcze o tym jaki ten człowiek jest. Poza tym teraz przede wszystkim do znalezienia pracy liczy się doświadczenie. Myślę, że twoja mama myśli tak - skończysz studia- zdobędziesz fajną pracę za duże pieniądze....  a tak wcale nie jest. Znam bardzo dużo osób z mgr i inż. przed nazwiskiem i siedzą w domu albo pracują za niezbyt wysoką pensję. Skończenie studiów nigdy nie daje gwarancji znalezienia pracy za nie wiadomo jakie pieniądze. Poza tym to jest Twoje życie i to TY decyduj o sobie. Nie pozwól aby mama tak ingerowała w twoje życie. I olej wielkim łukiem to co mówi bo się w depresję wpędzisz dziewczyno!!!!!! Pogadaj o tym lepiej z jakąś zaufaną osoba (siostra, przyjaciółka, chłopak) a jak nie masz to pisz do nas my jesteśmy od tego żeby pomagać:)

P.s  sorry, że to napiszę ale tak mi się wydaje jakby twoja mama traktowała ludzi z średnim wykształceniem jako jakiś margines społeczeństwa, ludzi gorszych od tych "wykształciuchów". I napiszę jeszcze jedno gdyby nie było takich zwykłych ludzi - rolników, piekarzy, rzeźników itd. to wszyscy byśmy z głodu poumierali bo byśmy nie mieli co do garnka włożyć. I tym ludziom właśnie takim "prostym" i "zwyczajnym" należy się największy szacunek.

Skoro studium policealne nic mi nie daje to jestem w jeszcze gorszej sytuacji bo praktycznie nic nie mam. A pracy nie wiem gdzie szukać szczerze mówiąc, nie jestem na tyle pewna siebie, żeby iść gdzieś do restauracji/hotelu,firmy i sama zapytać, czy kogoś nie potrzebują do pracy, po prostu brakuje mi tej przebojowości, od zawsze byłam nieśmiałą osobą. W UP jestem zarejestrowana, ale na dzień dzisiejszy nie mają już staży, kazali mi się zgłosić w styczniu to "może coś dla mnie znajdą", a pracy też mi pani nie zaproponowała, bo mówiła, że jak na razie same fizyczne, nie chciała mi takich proponować widocznie, nie wiem czemu, widocznie moja postura mówi sama za siebie, poza tym niedawno wyleczyłam się z ciężkiej można powiedzieć choroby, więc prace typu magazynier odpadają.
Czasem ręce mi opadają, nie cierpię miejsca w którym mieszkam, kiedyś miałam plany, że wykształcę się i wyjadę stąd, a teraz już nie wiem, co dalej, bo z niczym świata nie zwojuję.
A co do rodziców, oni nie chcą ze mną rozmawiać. Mówią, że już jestem dorosła, to moje życie i mam sobie radzić.

a830: To, że mają wyższe wykształcenie ma tu duże znaczenie, bo przecież nie możesz być gorsza od nich... Myślę, że stąd u nich ta presja, bo też i wstyd mieć niewykształconą córkę. Mogłabyś skończyć byle co i nie mieć pracy, ale byłabyś magistrem i byliby dumni. A jeśli będziesz miała wykształcenie średnie, założysz własną firmę i zarobisz kupę kasy, to pewnie nie, bo nie masz magistra. Wybacz, ale tak to mi wygląda, skoro Twoja mama naciska, byś studiowała macedoński, który jest jeszcze mniej przyszłościowy od mojego norweskiego. Powiem Ci z własnego doświadczenia: jeśli nie chcesz być tłumaczem, nie idź na filologię. Albo studiuj języki jako dodatek do czegoś konkretnego. Sam język niestety Ci wielu kompetencji nie daje. Tłumaczenie jest fajne, ale to bardzo niepewne pieniądze, raz masz zlecenie, raz nie. A dodatkowo wcale nie jest jakoś super płatne, jeśli nie jesteś przysięgłym. Więc wytłumacz mamie, że do niczego Ci się ten macedoński nie przyda i wolisz studiować bardziej popularny język, który da Ci jakieś możliwości (przynajmniej byś nauczycielką tego rosyjskiego lub hiszpańskiego mogła być). I że złożysz za rok. I tak już rzuciłaś te studia, więc po co to marudzenie, skoro i tak nic nie można zrobić?

Aleś Ty cięta, dotknięcie grozi utratą kończyn. W tym kraju to musisz umieć kraść i kombinować oraz mieć mocną wątrobę żeby wchodzenie w układy wytrzymała. Co do studiów to żadne Ci nie potrzebne po prostu musisz mieć wrodzoną kłamliwość, nieuczciwość i wyzysk. W przypadku kobiet nie mieć zahamowań przed robieniem kariery przez łóżko.

Dobrze podsumowałem? Masz vinnga 30 na karku ale życie to chyba z lepszej strony znasz bo ja swoje znam od tej gdzie masz jedno wielkie 0 i z tego zera próbujesz zrobić coś, a jak na razie to tylko Bóg chyba coś z niczego potrafi zrobić. Cóż ja Bogiem nie jestem więc będę tą "życiową pierdołą", która sobie próbuje jakoś poradzić nie szkodząc innym. Bo jak na razie to w tym kraju to suto żyją TYLKO Ci którzy innych mają w dupie.

Znam gościa, który ma studia i zapieprza w kopalni soli, a znam niedoroba co ma ojca z kontaktami i jest radnym naszego posranego miasta, a razem tą samą szkołę kończyli. Więc gadanie o zaradności sobie darujmy ew. zamieńmy je na złodziejstwo bo wtedy wypowiedzi będą prawdziwe.

Krewzalewa, znam życie z każdej strony, z tej bardzo mrocznej też. Tyle, że ja nigdy nie liczyłam, że mi coś z nieba (lub z innej strony) spadnie. Zawsze liczyłam na siebie. Nawet kiedy chodziłam do szkoły w jednych spodniach to nie oczekiwałam, że mi rodzice w końcu kupią drugą parę tylko myślałam jak to fajnie będzie być dorosłą i kupić sobie sama.

Nie generalizuj. Nie każdy, kto coś osiągnął jest kłamcą, oszustem lub panią lekkich obyczajów. Znam kilka osób, które dobrze sobie radzą bez studiów. Znam też kilka takich, które zupełnie sobie nie radzą, mimo mgr w kieszeni. Nie zawsze liczy się papierek. Znacznie ważniejsze rzeczy to: inteligencja, przebojowość, elastyczność, doświadczenie. Po co pracodawcy magister z wykształceniem kierunkowym, który się boi odezwać, a studia skończył, bo mamusia mu kazała? Znacznie lepszy nabytek to osoba bez odpowiedniego wykształcenia, ale bystra, chętna do nauki i umiejąca przekonać Beduina, żeby na Saharze worek piasku kupił...

Wybacz przegiąłem trochę, staram się unikać generalizowania ale fakt faktem popatrz na nasz rząd tam mamy 90% takich ludzi jak nie lepiej także jak by rzucić statystycznie na społeczeństwo to nie najlepiej wychodzi.

Nie znam twojego życia to też przepraszam nie powinienem był, wyczulony jestem po prostu na słowa których użyłaś, bo słyszałem je za dużo razy. Ciężko jest w tych mniejszych miejscowościach coś zdziałać. Mam jeszcze brata i nie chcę żeby mój pokichany los podzielił całe szczęście jest 5lat młodszy więc ma jeszcze trochę czasu. Więc pozostaje mi jakoś siły zbierać i iść do przodu chociaż to że znalazłem się tutaj było w sumie aktem mojej skrajnej desperacji i tego, że po prostu z roku na rok gorzej ze mną zaczyna być. Na rodziców chociaż kochani nie mogę liczyć obecnie oni liczą na mnie. Także jadę pod stromą górkę.

Odpowiedz sobie na pytanie: Czy byłabym dziś szczęśliwa studiując filologię macedońską??? albo nie te pytanie powinno brzmieć czy moja mama byłaby szczęśliwa gdyby jej córka studiowała filologię macedońską??? Tak te pytanie tak powinno brzmieć.
Sorry, że Ci to napiszę ale twoja mama to egoistka - ona w ogóle nie bierze pod uwagę tego co Ty teraz przeżywasz, ciągle mówi o sobie o swoim rozczarowaniu, niespełnieniu, żal jej tego, że tylko przez 1 dzień była matką studentki- a gdzie w tym wszystkim jesteś TY????  gdzie są twoje uczucia, twoje żale????? Odpowiedz twojej mamy, że los tak chciał abyś studiowała tą nieszczęsną filologię macedońską jest po prostu śmieszna, zabrakło jej po prostu sensownego argumentu.Tak więc teraz los chciał abyś rzuciła tę filologię i zaczęła robić to co lubisz- nie tak???

I napiszę to jeszcze raz nie dostanie się na studia za pierwszym razem, czy nie pójście na nie z różnych powodów nie jest końcem świata. Nie ty pierwsza i nie ostatnia!!!!! I wiesz co ja poszłam na studia 2 lata po skończeniu matury i jakoś żyję i daję sobie radę, nie użalam się nad sobą jak to ja  biedna bo na studia nie poszłam od razu.

A jak Ci z tym bardzo źle to za rok zacznij studia, które będą spełnieniem marzeń twojej mamy, aby mogła pękać z dumy i chwalić się,  że jest mamą studentki takiego i takiego kierunku na takiej i takiej uczelni, tylko niech nie zapomni dodać niespełnionej , nieszczęśliwej studentki...

I zastanawia mnie tylko jedna rzecz, czy gdybyś wiedziała, że twoja mama tak będzie "cierpieć" przez to że nie poszłaś na studia czy dzisiaj też podjęła byś taką samą decyzję ???

a830 - Nie jesteś sama Ja też w maju zdawałam maturę i w chwili obecnej nie studiuje, nie mniej mam w planach studia za rok. Dlaczego nie studiuje? Ponieważ zmieniły mi się plany/ priorytety, w trakcie klasy maturalnej dotarło do mnie, że droga którą obrałam nie jest tą właściwą i co za tym idzie, że studia będą dla mnie tylko 5letnią męczarnią.I stał się wielki klops bo nie miałam zielonego pojęcia co dalej przerażona przeglądałam uczelnie i kierunki studiów jednak to było jak szukanie igły w stogu siana i podjęłam decyzję o rocznej przerwie. Dałam sobie po prostu czas na zastanowienie się a z drugiej strony nie chciałam studiować czegoś żeby tylko studiować ponieważ jestem osobą która albo się w coś angażuje i robi coś na 200 % albo wcale. Jednak nie żałuje tej decyzji jak i tego , że na dzień dzisiejszy nie mogę pochwalić się statusem "studentki". Jesteśmy z jednej strony w bardzo fajnym wieku, ale też trochę w bardzo ciężki ponieważ w tym momencie musimy zdecydować co będziemy robić prawdopodobnie do końca naszego życia to nie jest łatwa decyzja. Nie powiem, czasami przychodzi chwila zwątpienia ( szukam pracy i nie jest to kolorowe zajęcie ) nie mniej jest to jakieś doświadczenie na przyszłość.
Mnie motywuje też co innego nie chce bowiem żeby za kilka lat moje przyszłe dzieci patrzały na sfrustrowaną mamę, która nie lubi swojej pracy i żałuje decyzji podjęty pochopnie bez głębszego zastanowienia takiej przysłowiowej "zapchaj dziury".
Dlatego w pełni popieram Twoją decyzje o rezygnacji ze studiów. A co do Twoich rodziców przytoczę tu pewne powiedzenie " Nikt za mnie nie umrze, więc nikt nie będzie mi mówił jak mam żyć. " To jest Twoje życie i to są Twoje decyzje.
Jeśli chcesz pogadać o blaskach i cieniach rocznego urlopu w nauce to ja jestem jak najbardziej chętna Pozdrawiam

Ja w ogóle tak z dystansem podchodzę do tytułu magistra bo spójrzmy prawdzie w oczy teraz tytuł magistra ma co druga osoba więc nie jest to nic nadzwyczajnego. I jakoś ten tytuł nie gwarantuje mi extra życia i pracy. Prosty przykład moja ciocia bez magistra i wyższego wykształcenia otworzyła własną firmę, która bardzo dobrze prosperuje. A koleżanka po studiach z tytułem magistra ledwo wiąże koniec z końcem i pracuje dorywczo na inwentaryzacjach.
Doskonale wiem co oznacza uczucie " nie wiem co dalej" bo też mnie takie uczucie ogarnia jednak staram się myśleć pozytywnie i wiem, że nie długo będę już mogła sprecyzować swoje plany co wiem na pewno to to, że nie nadaję się na panią urzędniczkę bo by mnie chyba piorun strzelił siedząc 8 godzin w biurze przerzucając papiery po prostu nie nadaję się do tego.
Ja w zasadzie przez 4 lata technikum miałam sprecyzowane plany chciałam iść na prawo i zostać prawnikiem jednak w miarę upływu czasu dochodziłam do wniosku, że to jednak nie dla mnie ( nie będę tu przytaczać całej argumentacji bo trochę tego by było ) no i nie wiedziałam co dalej wiedziałam tylko, że prawo to nie są studia dla mnie. Moi rodzice też nie byli do końca zadowoleni w końcu prawnik to pewny zawód no i większości kojarzy się z dużymi zarobkami a moi rodzice chcą dla mnie lepszej przyszłości niż oni sami mieli, co jest jak najbardziej zrozumiałe. Jednak nie potępiali mnie za moją decyzje uszanowali ją mimo, że się z nią nie zgadzali. Widzisz same cienie powiadasz no cóż ja nie powiem, że jest różowo, ale staram się cieszyć małymi rzeczami np jak za oknem szaruga pada deszcz a brat musi wstać i wyjść a ja nie muszę się ruszać z pod ciepłej kołderki to takie detale, ale jednak jakiś pozytyw z resztą co Ci mogę powiedzieć nie siedź w domu bo to faktycznie deprymuje i wcale nie pomaga poszukaj jakiejś pracy dorywczej zawszę wyjdziesz do ludzi i będziesz miała jakieś swoje pieniążki albo może jakiś wolontariat z pewnością poznasz tam fajnych ludzi opcji jest wiele trzeba tylko się odważyć. To że nie studiujesz nie oznacza, że przez rok masz siedzieć w domu i nic nie robić.

Ja skończyłam studia, mam mgr inż. biotechnologi i co ? i nie chcę pracować w zawodzie. Na 3 roku zobaczyłam, że to nie dla mnie i chciałam zmienić kierunek na ogrodnictwo. Zamiast tak zrobić  i nie konsultować decyzji z otoczeniem, powiedziałam mamie. I padło NIE bo to 3 lata w plecy (nasza sytuacja materialna była kiepska)  Zostałam, skończyłam, dyplom bdb i coś w rodzaju depresji. Poszłam na studia bo chciałam wyrwać się z biedy. Miałam przekonanie że takie wykształcenie gwarantuje dobre zarobki. A wcale tak nie jest. NIby mam dobre wykształcenie a tak naprawdę rozminełam się z powołaniem, mam poczucie straconego czasu.  Wracam do punktu wyjścia, odkopuję swoje zainteresowania i w tym obszarze zamierzam się rozwijać.
         Koleżanka kończy politologię- myślałam że to jej wybór a ona mówi, że jej mama chciała żeby to studiowała!?. Dziewczyna zdolna więc sobie poradziła ale nie chce mieć z tym nic wspólnego.

         TO TWOJE ŻYCIE Rób to co jest twoją pasją, jeśli do tego będą potrzebne studia to je skończysz bo sama będziesz miała determinację. Nie patrz na innych, ilu wśród nich jest takich jak ja i moja koleżanka?
   
          Życzę powodzenia w realizacji marzeń )

a830: No to jeśli nie masz żadnej pasji i pomysłu na studia to idź zwyczajnie do pracy. Nie każdy musi mieć tytuł licencjata, czy magistra, nic na siłę. Praca to nic wstydliwego przecież! A jeśli kiedyś poczujesz, że jednak chcesz studiować, to podejmiesz studia później, ale wtedy z przekonaniem, że to jest właśnie to, co byś chciała studiować.

A830, a co stoi na przeszkodzie, żebyś przez ten wolny rok posprzątała, czy poukładała towar? Im bardziej będziesz tej pracy nie lubić, tym większe są szanse, że wymyślisz, co byś tak naprawdę chciała robić. No i wtedy z radością pójdziesz za rok  na studia, żeby nie pozostawać w okropnej pracy

Kolejna sprawa - nie możesz negować wszystkiego przed podjęciem jakiejkolwiek próby. Jakoś nigdy nie rzuciło mi się w oczy ogłoszenie, gdzie na kelnerkę szukali osoby w wyższym wykształceniem. Jeśli Ty takie ogłoszenie widziałaś to znaczy tylko tyle, że podświadomie wyłapujesz wszystko, co by potwierdzało twoją teorię "nie mogę", "nie da się".

Ja mam zupełnie inne spostrzeżenia niż Ty. Widziałam mnóstwo sytuacji, gdzie pracodawca rozpaczliwie poszukiwał pracownika "od zaraz". I każdy miał z tym problem. Czasem pomagałam zwerbować którąś z moich koleżanek szukających pracy. W wielu zawodach wcale nie liczy się wykształcenie - aby zacząć wystarczy chęć do pracy i podstawowe umiejętności. I wcale nie mówię o pracy przy rozkładaniu towaru, ale znacznie "ambitniejszych" posadach. Wielu moich znajomych informowało mnie, że w ich miejscach pracy szukają kogoś. Z propozycji nie korzystałam, bo miałam stałą pracę, ale ofert było sporo. Czy Ty w ogóle próbowałaś popytać wśród znajomych?

Mam koleżankę trochę podobną do Ciebie. Taką zabłąkaną i nie wiedzącą, czego chce od życia. Poszła na studia "bo mamusia kazała". Rzuciła po pierwszym semestrze, bo kierunek jej nie inetersował, a egzaminy na politechnice przerosły. Dziewczyna już 3 rok siedzi w swoim pokoju (na jej szczęście mieszka z siostrą, nie matką, bo by jej chyba uszy zwiędły od kazań), próbowała iść na inną uczelnię i inny kierunek - rzuciła, studium policealne - rzuciła, propozycję pracy w biurze, gdzie pracowałam - odrzuciła 3 razy (dziewczyna inteligentna i sprytna, więc ją bardzo chcieliśmy).Jej jedynym problemem jest brak wiary we własne możliwości. Uważa, że jest głupia i do niczego się nie nadaje. Więc nawet nie próbuje. Ty wprawdzie nie uważasz, że jesteś głupia, ale z góry zakładasz, że Cię nigdzie nie zechcą. A to nieprawda. Ale nie będziesz wiedziała, dopóki nie sprawdzisz.

A dlaczego rzuciłaś od razu po tygodniu? Jaki to był kierunek? Jeżeli to były Twoje wymarzone studia, to zupełnie nie rozumiem dlaczego. Mogłaś pochodzić dłużej a nie poddawać się od razu, początki podobno ZAWSZE są takie, co najmniej połowa przez pierwsze tygodnie zastanawia się "co ja tutaj robię?".
Moja sytuacja była trochę inna, bo nie były to moje wymarzone studia, tylko jedyne, na jakie miałam szansę w tym roku.
Nie wiem też, dlaczego w tym roku nie złożyłaś papierów skoro miałaś okazję... Ja teraz też jestem podłamana, bo dopadają mnie różne dziwne myśli, tak naprawdę nie wiem, czy za rok nie stanie się coś, co sprawi, że nie będę mogła podjąć studiów (nie wiem co to mogłoby być, ale różne rzeczy się zdarzają).
Wracając do Ciebie... jeżeli chcesz zacząć studia to jak najszybciej to zrób bo widzę, że masz dziwne nastawienie... Nie wiem co siedzi w Twojej głowie, ale nie rozumiem dlaczego już trzeci rok odkładasz mimo że miałaś okazję i to niejedną do zmiany/podjęcia studiów.
Sama mam z tym problem i może nie będę ekspertem ani mentorem w tej sprawie Na Twoim miejscu sprawdziłabym, czy w Twoim mieście są prowadzone jeszcze jakieś rekrutacje na studia zaoczne przynajmniej bo na dzienne nie ma już co liczyć na początku listopada. Ewentualnie zacząć od jakiegoś semestru zimowego, na niektórych uczelniach i kierunkach jest taka możliwość.

Tyle ode mnie, naprawdę dziwne jest to dla mnie, może inni niech się wypowiedzą...

a830: zgadzam się z vinngą, że faktycznie wszystko negujesz zanim spróbujesz. Nie zgadzam się jednak z Tobą, że do pracy lepszej niż sprzątanie, czy układanie towaru potrzeba studiów. Zaraz po maturze miałam możliwość zatrudnienia się w sklepie z ciuchami, byli mną zainteresowani. Jednak dostałam lepiej płatną ofertę w Niemczech. Co prawda harówka w kuchni, ale 1000 euro na miesiąc (a to był ten szczęśliwy okres, że jak wróciłam to euro podskoczyło do 5zł ). Plus chciałam podszkolić niemiecki. A z kolei podczas studiów już ofertę w sklepie z ciuchami przyjęłam i pracowałam tam prawie rok, aż nie wyjechałam zagranicę. Można? Można. Trzeba jedynie spróbować.

tzn wtedy wydawało mi się że jest to ten wymarzony kierunek,jednak gdy się tam znalazłam to rzeczywiście moje pierwsze pytanie było "co ja tutaj robię?".ten kierunek to turystyka i rekreacja.no zrezygnowałam,teraz czasu nie cofnę,wtedy nie żałowałam że rezygnuję,wyrzuty sumienia przyszły jakoś kilka miesięcy temu...
w tym roku nie złożyłam nigdzie papierów,gdyż nie chcę studiować w moim małym mieście,gdzie jest tylko jedna mała uczelnia z kilkoma kierunkami,prawda jest taka że chcę się stąd wyrwać,a nie miałam kasy na to.szukałam pracy od października zeszłego roku i dopiero teraz udało mi się załapać gdzieś,dlatego w tym roku nigdzie nie poszłam,no i drugi rok mi przeleciał...może gdybym miała większe wsparcie i ktoś popchnąłby mnie trochę w tym kierunku to udałoby się coś zrobić w tym roku,ja jednak wiedziałam że bez większej kasy nie wyjadę stąd i dlatego tak zrobiłam...a teraz mam jakiegoś mega doła,jakieś cholerne załamanie,bo wydaje mi się że już mnie ominęła szansa na studia,za rok będę miała już 22 lata i jak dla mnie to wtedy już powinnam być na półmetku studiów a nie je dopiero zaczynać...wiecie,no chodzi mi o to że mam wrażenie że wtedy to już za późno będzie...

To mogłaś przeczekać, miesiąc, dwa pochodzić i ewentualnie potem zrezygnować gdyby rzeczywiście okazało się, że to nie to.
Ale masz rację, nie cofniesz czasu, ja też nie. Trzeba coś wymyślić, trzeba żyć dalej.
Też chciałabym się wyrwać, ale wiem, że wyjazd na studia nie wchodzi w grę. Mam chociaż to szczęście, że u mnie w mieście dużo uczelni i kierunków, można wybierać, ale też nie cierpię miejsca, w którym przyszło mi żyć.
Widzisz.. z pracą jest ciężko, ale i tak każdy wmówi Ci, że czekają na Ciebie z otwartymi rękami.  Co do studiów, to może zacznij za rok jak będzie możliwość i jeżeli tak Ci na tych studiach zależy to zrób tylko licencjat albo idź na zaoczne i do pracy jeśli coś Ci się uda znaleźć.
Dziwię się Tobie, mogłaś zacząć od razu, zrobić licencjat (3 lata wbrew pozorom szybko zlatują) i na mgr wyjechać, poszukać pracy i studiować zaocznie. ja bym tak chciała zrobić, jak się uda.

Ale ja tu mówię o Twojej obecnej sytuacji: masz rok w plecy, więc idź sobie pracę znaleźć i złóż na studia za rok. Poza tym sama pisałaś, że nie wiesz co jest Twoją pasją, a praca w sklepie wcale nie jest zła. Jaką zatem pracę byś chciała, skoro nie wiesz nawet co Cię interesuje? A odnośnie bycia odludkiem na tle znajomych: a jak ja mam się czuć jako jedna z bardzo niewielu wśród moich znajomych bez skończonego licencjatu po 3 latach studiów?