jak wam sie żyje ?

Mnie żyje się dobrze.Mam swoją firemkę,czasem jest zysk,czasem dokładam.Ale mogę liczyć na pomoc męża,który ma kilka prężnie rozwijających się przychodni.Stać nas na prywatną szkołę córki,dość kosztowne jej zajęcia pozalekcyjne jak hippika czy narty,dwa lub trzy razy w roku stać nas na zagraniczne urlopy.
Teraz,w wakacje zajmuję się trochę rozliczeniami w jego przychodni z NFZ.Dzięki temu wiem ile zarabiają jego pracownicy i przyznam,żę gdybym tyle zarabiała po studiach wyjechałabym za granicę...

ja byłam za granicą tylko rok, ale bardzo tęskniłam za krajem i rodziną. nie zdecydowałam się na przeprowadzkę do WB na stałe. ale nigdy nie chciałam spędzić tam całego życia, to była raczej taka przygoda, "szkoła życia".

ja jeszcze sie ucze, ale przede mna ciazka decyzja..koncze szkołe, matura bedzie w kieszeni(mam nadzieje) a co dalej ? studia- nie wiadomo bo to kupa kasy, a potem brak perspektyw, bo nie ma miejsc pracy, a znów bez studiów to tez nie dobrze bo nie ma sie zadnych papierów ;/ ewentualnie jakies studium i otwieranie własnego interesu, badz jakies kursy i załapanie sie do dobrej firmy w duzym miescie, a tym samym przebicie sie przez setki tysięcy cv.
płace marne, ceny wysokie, ogółem zycie tu jest drozsze niz ktokolwiek przypuszcza, ale z drugiej strony nie chce wyjezdzac z kraju ..;/

Czy angielski zna każdy można dyskutować. Osobiście śmiem w to powątpiewać. Piszesz o swobodnym porozumiewaniu się w tym języku, czy tzw "dukaniu"?

A to u nas by funkcjonowało jakkolwiek, czy jest osadzone w ichniejszych realiach formalno-prawnych totalnie?
P.S. Ja znam dwa obce języki perfect, i dopóki próbowałem na tym zarabiać, to licho żyłem.

Powiem tak, tam jak sama napisałaś, wiesz, ze znajdziesz pracę w zawodzie wyuczonym. W Polsce nic nie jest pewne, jednego dnia masz prace, następnego już możesz nie mieć. A jak nie masz pracy to nie masz niczego i taka prawda. Zostań tam, po prostu wyjdź do ludzi poznaj kogoś, zacznij żyć.

Dokładnie. Najlepiej, to na 3 miesiące i  na śmieciową umowę. Tutaj człowiek z tygodnia na tydzień nie jest pewny, czy w następnym tygodniu będzie jeszcze pracował. A co tu dopiero mówić o stałej posadzie. Zarobki ciulowe, ceny kosmiczne. Marne perspektywy dla młodych jak i  dla starszych osób ze znalezieniem pracy. Jeżeli masz znajomości, to na pewno będzie Ci o wiele łatwiej. Ja nie mam żadnych. W swoim życiu przepracowałam hmmm....12 miesięcy, z czego nawet nie ciągiem, bo sku.... nie dadzą dorobić do zasiłku. Wróciłam do szkoły. Robię kolejny fach, uczę się języka i mam zamiar stąd uciec. Jak mi się żyje? Ch...owo, choć mam dopiero 23lata, to szczerze Ci napiszę, że strasznie ch.... . Siedzę rodzicom na głowie, pracy nie mam od ponad półtora roku. Czuję się bezużyteczna, beznadziejna. Nie stać mnie na wypad do kina czy do restauracji raz w miesiącu. Siedzę ciągle w domu. Żeby na piwko wyskoczyć z koleżanką muszę się prosić rodziców o kilka złotych, to nie mam własnych pieniędzy, choćby zaskórniaków na drobne przyjemności. Żyć nie umierać....

dziś mam dzień przemyśleń. wcale nie chce mysleć ale myśli same mnie nachodzą.

Niby każdy narzeka na Polskę, na to że zle, ze nie ma pieniedzy. na rozne inne rzeczy.
jednak patrząc na moich znajomych nikt nie ma źle.
każdy z moich znajomych mieszkajcych w Polsce ma w miarę dobre życie. maja pracę, praktycznie każdego stać na wyjazdy, w większości wyjeżdzają za granice raz w roku. reszta spedza wakacje w Polsce. kilka moich znajomych buduje domy, albo stać ich na wziecie kredytu.
Moja siostra urodzila dziecko, mają wlasne mieszkanie i tez zyje sie im calkiem dobrze.

nie mowie że ludzie maja miliony bo po co one, ale kazdy żyje na poziomie.
Może my po prostu lubimy narzekać, jako naród? !

i mimo że ta Polska jest taka bardzo zla to jednak stwierdzam i zauważam że wcale nie jest najgorzej.

Ja bym nigdy nie wrocila. Jestem w UK ponad 3 lata, skonczylam tu studia i obecnie szukam pracy. Rowniez zerwalam z chlopakiem i masa innych problemow. I myslalam, ze moze spakuje sie i pojade do tej PL. Ale pozniej myslalam, i co mi to da?? Pracy tam nie ma. Pieniedzy nie ma. Znowu musialabym zyc na garnuszkow rodzicow i liczyc kazdy grosz.
Pfffff. Nie.

Bardzo dobrze robisz że poszukujesz w swoim życiu drogi która masz podązać ; )

A czy miałabyś szansę żeby wrócić na powiedzmy, 2 ,3 miesiące do Polski, obczaiła sytuacje na własnej skórze a następnie w razie czego by miec nadal otwartą furtkę do Twojej teraźniejszej miejscówki ? ; )

Sarenka mogę wrocic do Polski na 2 m-ce zobaczyć czy znajdę prace, zobaczyć jak sie bedę czula itp.
tutaj moge zawsze wrócić. może nie do tej samej pracy ale mogę znaleźć inną, o to sie nie boję to nie jest problem. Zmienialam pracę kilka razy i czuje sie pewnie ze znajdę następną.

może potrzebuje jeszcze czasu czasu na przemyslenia i zastanowienie się co robić, gdzie iść.
Mimo że tu żyje mi sie calkiem dobrze coś jednak jest nie tak. coś gleboko w sercu sprawia że nie jestem szczęśliwa na tyle ile powinnam.
Za czesto sie zastanawaim, za często mam zle humory i doły. Tego nie powinno być, nie za często. Więc cos jest definitywnie nie tak.

czuje się zobowiązana coś wyjaśnić :

mam konkretny plan,chce i dąże do tego by do swojej pracy chodzic z uśmiechem na ustach i poświęcać sie czemuś, co daje mi satysfakcję oraz możliwośc zarobienia pieniędzy.-Nie wiem co Cie boli że tak to odbierasz.

Zdaje sobię sprawę  że jestem niedoświadczoną przez życie, być może i  naiwną młodą kobietą. I zgadzam się w 100% z tym co napisałes w tym poście ! A zwłaszcza z tym,że "rzeba naturalnie UWZGLĘDNIAĆ swoje upodobania i preferencje, ale co innego uwzględniać, a co innego bezmyślnie wdrażać w życie na złość rzeczywistości" - gdyż wracając do swojej osoby (i nie chcąc się chwalić) umiem naprawde dobrze gotować (co ocenili znajomi i rodzina i w sumie to oni pierwsi podsuneli mi pomysł z własnym biznesem), więc czemu to co lubię robić i widocznie robię to dobrze mam nie wykorzystać ?:) Studiowałam ekonomie, wiem od "suchej strony" jak należy zakładać "własny biznes", więc stąd -być może właśnie taka naiwna i utopijna- wizja tego,co chce robić w przyszłości. A dobre jedzenie nikomu nie zaszkodziło i chyba nie byłoby odebrane jako coś  "bezmyślnie wdrażanie na złośc rzeczywistości" .

Inna bajka-czy się uda, czy nie. Jednak głeboko wierze że tak jak w moim dotychczasowym życiu to, do czego dązyłam i co chciałam osiągnąc spełniło sie - i że z tym będzie podobnie.

dzięki za rade - doceniam ! ; )

Kalaa może i coś jest nie tak ale naprawdę myślisz ze to kwestia kraju w którym mieszkasz? Myślisz że wracając do Polski wszystko było by na tak? I stała byś się tak szczęśliwa jak powinnas? Jesteś pewna że przyczyną tego jest tęsknota z ojczyzną?

dodam jeszcze, że ja całe swoje życie narzekałam. ciągle mówiłam, że mam mało i chcę więcej. złapałam się na tym, że chcę coś i po jakimś czasie kiedy już to mam, czuję się przygnębiona. chcę kolejną rzecz i tak w kółko. zaczęłam zmieniać swoje myślenie i czuję się coraz lepiej wcześniej było dlaczego nie mam własnego mieszkania tylko mieszkam z rodzicami? teraz jest: może i mieszkam z rodzicami, ale za to w pięknym domu, w cudownej okolicy, codziennie rano budzi mnie wschód słońca przez okno później mówiłam: dlaczego nie mam pracy? pilnie potrzebuje pieniędzy! i co później? przestałam się martwić i w idealnym momencie pojawiła się praca i to wcale nie taka zła, choć uważam, że to wszystko zależy od punktu widzenia. mam koleżanki, które mają lepsze zajęcia i płace a i tak są wciąż niezadowolone i chcą czegoś więcej. zauważmy lepiej rzeczy, które mamy a nie te, których ciągle nam brak, wtedy będziemy szczęśliwi i w Polsce i za granicą

Karina89 masz rację co do tych rzeczy ktre posiadamy ale wciąz chcemy więcej. rowniez kilka razy zlapalam sie na tym że coś chcę, pozniej to mam i nagle zapomnialam że to chcialam, juz mnie to nie cieszy bo teraz mam nowe marzenie i dalej coś chce i dalej dąże i szukam.
Jednak ja tez potrafie sie cieszyć tym co mam. naprawe cieszę sie z wielu rzeczu materialnych jak i nie materialnych które posiadam.

Wracając do tematu Polska-zagranica. Prawdą jest że chyba zwyczajnie narzekanie leży w naturze większości polaków. bo gdzie nie spojrze każdy ma dobrze, bardzo dobrze albo w miarę dobrze. i Ci którzy są w Pl wcale nie mysla o wyjeździe za kranicę- mówie tu o moich znajomych.
I chyba zwyczajnie jeśli ktoś jest zaradny i wie czego chce, bedzie dążyl do tego celu, to da sobie radę wszędzie. I nie ważne czy to będzie Polska czy innym kraj. Jeśli sie do czegoś dąży a nie siedzi z zalozonymi rękoma to po prostu się uda.

Ja zwyczajnie nie wiem gdzie chce byc i tu jest problem. jestem na etapie poszukiwań. od dwoch tygodni umawiam się z psycholog, pomaga mi, duzo rozmawiamy, więc myślę że niedlugo odnajdę punk w którym bedę wiedziala czego tam naprawdę chcę

Dziewczyny, częściowo zgadzam się z tym co napisałyście a najbardziej z tym, że większośc ludzi nie potrafi się cieszyć z małych,prostych rzeczy.

To nie jest tak że ciąglę kręce nosem i mówie -to jest ble, tamto fe itd. Naprawde doceniam fakt że dane mi było studiować w 2 pięknych miastach,  na studiach  miałam okazje pozwiedzać trochę świata,  jednak mam malutkie ALE odnośnie sytuacji w naszym państwie i o tym za chwilkę;)

Najbardziej wkurza mnie właśnie ten fakt o czym pisała karina89 - że groo osób w naszym pieknym kraju są zwyczajnymi  społecznymi pasożytami a państwo nie ma pomysłu jak z tym walczyć- lub nie chcę mu się walczyc z tym, bo ważniejsze jest np, że tęcza płonie po raz 7854326789 czy . Bo fakt że ktoś uczciwie pracuje i płaci podatki a druga osoba bezczelnie ciągnie socjal ( de facto utrzymywany z tych podatków ) i ani myśli iśc do pracy jest moim zdaniem zwyczajnie obrzydliwy. Temat "samotnych matek " to  temat na osobny wątek -ile u mnie na wsi jest tych "samotnych" ktore siedzą z facetami kilkanaście lat a bezczelnie ciągną z opieki społecznej kase , nie wspominając o tym że  np. takie dziecko ma pierwszeństwo zapisu do przedszkola . Ile to osób płaci 'pod stołem " lekarzom za lewe zaświadczenia np. o stopniu niepełnosprawności by trzepać rente która im sie nie należy ? Moja koleżanka przez takie właśie świństwa miała cofniętą rente , gdyż ,hm jak to było "jest całkowicie sprawna" (nie ważne że ma tarczyce  i szereg innych chorób bo co miesiac ma rajdy do lekarzy i codziennie łyka tone tabletek, kłopot z chodzeniem -kilka operacji na kolano za soba  i problem z wymową gdyż pod czas porodu miała niedotlenienie ). '

Możnaby powiedzieć -zajmij sie swoimi sprawami , nie wtykaj nosa do cudzego prosa. sama kombinuj a nie zabraniaj innym,  każdy orze jak może itd. Tak, racja, nic mnie to w zasadzie nie obchodzi, ale jedną z rzeczy których się otwarcie brzydzę i gardze jest właśnie nieuczciwość i brak ludzkiej przyzwoitości.  Bo nigdy nie wiadomo, czy to własnie ja nie zostane  kiedyś taką osobą potrzebującą pomocy i wtedy będzie hasełko jak u mojej koleżanki -sorry memory, ale dla ciebie nie ma,z pustego i salomon nie naleje. A dlazego nie bedzie -bo takie właśnie pasożyty będą brać.

Inna kwestia odnośnie mojej niechęci  do życia tutaj jest stosunek człowieka do człowieka. Zauważyłam że ludzie strasznie warczą na siebie czy to w sklepie, czy w autobusie, urzędzie itd. Kłotnie i awantury o jakieś pierdoły to niemal codzienność i postawa roszczeniowa, niezadowolone miny, nieuprzejmośc.

Sama przekonam się na własnej skorze jak to jest w innym państwie życie -wyjezdzam na rok do Szkocji, wiec jęsli wątek nie umrze śmiercią naturalną napisze swoje refleksje odnośnie życia tam a życia w Polsce

pzdr;)

Ciekawe, dlaczego  chocby Centrum Adama Smitha  publikuje twarde fakty i dane które wcale nie wskazuja ze zyjemy na Zielonej Wyspie...

karina89-czy Ty masz kogoś w rodzinie z PO, PISU czy innej "ekipy " ? Pytam serio...

hahaha nie, ja nie mam w rodzinie nikogo z polityki

jeszcze niedawno miałam okazję wyjechać za granicę. bardzo się tym cieszyłam, opowiadałam wszystkim, już się prawie pakowałam... i uświadomiłam sobie, że tak naprawdę robię to tylko i wyłącznie dlatego, że chcę coś udowodnić innym ludziom i po prostu boję się żyć, obojętnie gdzie. jedna moja część wcale nie chciała wyjeżdżać, bo było jej w sumie dobrze, a druga chciała uciec od problemów, pokazać rodzinie jak świetnie potrafię sobie sama radzić, chwalić się znajomym jak to ja, życiowa ofiara poukładałam sobie życie, dzięki czemu mam dobre zarobki i mieszkam w pięknym kraju. tym co skłaniało mnie do wyjazdu był jedynie strach przed tym, że sobie nie poradzę tutaj. z moim myśleniem nigdzie nie byłabym szczęśliwa. ale teraz chwila zastanowienia.. czy ja rzeczywiście aż tak sobie nie radzę? w głowie ciągle widzę siebie bezdomną na ulicy, boję się, że tak skończę. a przecież mam dom, jakby co mam nawet rodzinę, która by mi pomogła. ja po prostu tylko i wyłącznie ze strachu i chęci pokazania się przed innymi ludźmi chcę mieć coraz więcej i więcej... bardzo przykre, bo uświadomiłam sobie, że życie, które prowadziłam do tej pory nie jest warte przeżycia. a może to nie jest wcale takie przykre?

chyba odbiegłam trochę od tematu