Jak żyje się z perfekcjonistą?

Chyba ciężko mi sie myśli o tej porze. Nie kumam

Mnie perfekcjonista kojarzy sie raczej z osoba, która wszystko chce wykonać jak najlepiej (jak najdokładniej) według własnych, subiektywnych norm i wcale to nie musi się łączyć np z planowaniem, czy pedantyzmem , bo perfekcjonista może akurat nie lubić planować i nie mieć zamiłowania do porządku . Również z opoznianiem, czegokolwiek. Moze działać perfekcyjnie a zarazem szybko.

Prokrastynacja to opóźnienia w działaniach, a raczej zamiłowanie do odkładania wszystkiego na później.

Ale milo N4VV, ze dałeś mi nowe spojrzenie na tą sprawę .

Nawiązując do tematu, umarłabym przy osobie, która odkłada wszystko na później , ale utłukłabym wiecznie niezadowolonego z siebie perfekcjonistę.

Życie z perfekcjonistą jest upierdliwe dla kogoś, kto nie ma perfekcjonistycznych zapędów. Ja swojego życia prawie nie planuję, większość rzeczy robię jak mi się zachce, nie mam zamiłowania do pedantycznego porządku, uważam, że żeby sprzątać trzeba najpierw nabałaganić. Za to rzeczy, które lubię staram się robić dobrze.
Myślę, że trafiwszy na perfekcjonistę zwariowalibyśmy ze sobą nawzajem.

Gorsze wydaje się z pedantem. W tym już żadnego sensu nie ma.

Z perfekcjonistą - perfekcyjnie. Gorzej z pedantem ;P

(O, nawet nie tylko ja tak uważam - doczytałam po fakcie )

Perfekcjonista do bólu to mój szef.
Pedant to mój były.
Oba przypadki upierdliwe...
O ile w pracy chcąc, nie chcąc muszę się dostosować, o tyle w związku tego nie zrobiłam i biedak zaczął sprzątać po mnie, bo psychicznie wysiadał

Jesli pedantyzm/peerfekcjonizm nie przeslania im calego zycia to moge to tolerowac.

Ale jesli ktos poleruje na czworakach kazda plytke na podlodze i zapamietale odmawia chwili dla siebie to ja uciekam.
Mnie szkoda na to czasu.

Chyba blizej mnie do perfekcjonizmu niz pedantyzmu...
Lubie dokladnie wykonana robote ale nie bede mierzyc linijka odleglosci od ustawionych na polce figurek

Myślę, że nie można być perfekcjonistą w 100% - są pewne działania w których perfekcjonista jest najdokładniejszy z dokładnych, jest 200% perfekcjonistą , a są takie czynności, prace, których perfekcjonista nawet nie zauważa.
Ostatnio mój M. walczył z gniazdkiem elektryczny, bo 0,5mm było przesunięte. Stracił na to mnóstwo czasu (+ mnóstwo mojego czasu, bo co chwila wołał mnie i pytał się czy tak może być, po czym dalej walczył i poprawiał je). Istnieje duże prawdopodobieństwo, że gniazdko jest "doskonalej" dokręcone, rzecz w tym, że jest za łóżkiem - niewidoczne, a obok jest szuflada, która odstaje 50mm, ale to mu nie przeszkadza, bo to stolarze spartolili.

Ja mam podobną cechę - nie lubię robić byle-jak, ale bez przesady! Jest pewna granica, między ilością czasu, energii włożonej w doskonalenie jakieś czynności, a sensem samej czynności. Jeżeli ktoś przekracza tę linię, to wprowadza dość poważne zaburzenie w harmonię domowego spokoju