Pomocy... On musi zniknąć!

Nie wiem czy dalej mieszkasz u rodziny czy wróciłaś do niego, ale najlepiej będzie jak zamieszkasz z rodziną, a z nim przestaniesz się w jakikolwiek sposób kontaktować. Jeżeli będzie cię nachodził to zgłoś to na policję. Jeżeli sytuacja się nie zmieni to będziesz musiała pomyśleć o przeprowadzce najlepiej jak najdalej od niego. Jednak przeprowadzka to raczej byłaby odległa rzeczywistość bo ciężko by ci było sobie poradzić z malutkim dzieckiem w obcym miejscu, bez pomocy rodziny. Teraz najważniejsze jest to żebyś się z nim w ogóle nie kontaktowała, wydaje mi się, że to taki typ faceta, który szybko zapomni o tym, że jest ojcem.

Pewnie, że zniknij i nie podawaj NIGDZIE danych ojca, niech będzie "nieznany".

Dziękuję, za każde potwierdzenie słuszności moich decyzji.

Doszedł kolejny wątek. Powiedziałam, że nie chce go uznać jako ojca. On, że mu się należy, że będzie się widywał bo nie będzie tak, że będę "ściągać z niego hajs". Mówię mu, że nie będę, bo nie wpiszę go jako ojca. Na co on, że chce to na piśmie i umawia notariusza - czyli nie zależało mu na dziecku. Z tego co już wyczytałam nie można zrzec się praw których jeszcze się nie nabyło, a nawet jeżeli podałby dane narodzonego dziecka to nie może się wyzbyć obowiązków. Ale wygląda na to, że taki papierek może być dla mnie ratunkiem w sądzie gdyby mu się jednak przypomniało. Zdaje się, że nawet nie wie jak mi pomógł. Nawet nie wiecie jaką czuję ulgę, choć czuję, że to dopiero początek.

Chodzi mi o dowód, że wcale mu na dziecku nie zależy. Tylko matka mnie straszy, że podpisując cokolwiek mogę związać sobie ręcę. Ale to co mówisz jest pocieszające. Pan tatuś gdyby chciał dziecka tak jak twierdził powiedziałby: rób co chcesz, ale to mój syn i nie odpuszczę, będę płacił ile będę mógł i spodziewaj się, że będziemy się często widywać bo jestem ojcem i mi tego nie odbierzesz.
A tu taka niespodzianka. Będzie papierek, będą smsy nakłaniające go do aborcji... Chyba go ucałuję

Jeżeli przemilczy - cudownie, jeżeli nie - mam SMSa, że chciał to zrobić... Jeżeli tak mam wywalczyć, że nie spaprze mi dziecka to warto. Ten człowiek okazał się zły do szpiku kości. Żaluję, że poznałam siebie z tej strony.

Wczoraj znów zmienił zdanie bo myślał "o tym biednym dzieciątku" i musimy sie dla jego dobra dogadać. Teraz będzie mnie brał na dziecko. Z tym, że chyba nie mam innego wyjscia, jak dogadać się w sprawie jego ojcostwa, a potem działac sądownie - już wyczytałam, że na pomoc od państwa liczyć nie mogę, a sama mogę sobie nie dać rady z finansowaniem dziecka. Należy liczyć na to, że uniesie się dumą i uzna, następnie przerośnie go ojcostwo, ja wywalczę dziecku alimenty, a co on zrobi to już nie mój problem. Poinformował mnie, że ma zamiar zmienić pracę i to na gorszą. Kto zmienia pracę na gorszą jak spodziewa sie dziecka?!

Nie chcę się zgodzić, ale chyba muszę uznać go za ojca. Tam gdzie będę musiała wrócić pracy nie ma, ja sama będę dostawała albo 1000 albo 1400 macierzyńskiego (w zależności od tego jak mi policzą), a po roku co? Poumieramy z głodu? Gdybym tylko miała dobrą pracę na miejscu - ten spokój byłby bezcenny... ale co dalej? Ja już na prawdę nie wiem co robić. Jestem zrozpaczona.

Na nic nie liczę. Boję się tylko, że nie będę w stanie bez tych głupich 500 zł wychować godnie dziecka. A on prędzej czy później się o niego upomni - bo jak powiedział mi nie popuści. Nie oczekuję dostatniego życia, ale za 1,5 roku będę bezrobotna i zamieszkała w regionie gdzie pracy faktycznie nie ma. I wówczas jakiekolwiek pieniądze okażą się ratunkiem.
W każdym razie poniekąd otworzyłaś mi oczy i teraz do porodu postaram się zorganizować to tak, żeby jego łaska nie była potrzebna, a obecność nam nie wadziła. Jeszcze mam tych kilka miesięcy.
Dziękuję.

Do dnia porodu zmieszkaj z rodzicami-  dla Twojego zdrowia psychicznego.Nie odbieraj telefonów,unikaj kontaktöw  ,nie słuchaj jego powieści .
Potem zdecydujesz  co  dalej.

Mądra i silna z Ciebie dziewczyna.
Radzisz sobie jakoś?

hw_ - bzdura wierutna. On ma nową panne, przesłał dwa razy po 200 zł nie informując mnie, że to zrobił i po co to zrobił, wstawia sobie na portalu społecznościowym, z którego mnie usunął zdjęcia alkoholu, lachonów, wycieczek. Panna pojawiła się zaraz po "zamknięciu przeze mnie drzwi" bo poniekąd wyrzucił mnie z mieszkania. Później były tylko dwa telefony i dwa smsy (smsy nie z pytaniem o to jak badania, wyniki tylko jak ja się czuję - a jak ma się czuć kobieta porzucona w ciąży?). Pokątnie dowiedziałam się, że zmienił pracę więc i kontaktu z nim nie mam bo telefon miał jeden - służbowy. No chyba, że bym pojechała - w 8mym miesiącu, licząca każdy grosz... jak kretynka bym się sama wystawiła na to żeby mi ubliżał i dręczył psychicznie. Bzdura bo nie ma czegoś takiego jak "kontakt z nienarodzonym dzieckiem". Nie wprowadzaj nikogo w błąd. I nic nie muszę. To on ma się starać. A wie gdzie mieszkam. Tylko nie przyjedzie bo zajęty jest posuwaniem panienki. Z resztą cieszę się, bo na jego widok zaczęłabym przedwcześnie rodzić. Człowiek mnie zgnębił psychicznie, chciał mi zabić dziecko, a ja mam z nim rzeczowo rozmawiać i mu ułatwiać? Nieutrudnianie wchodzi w grę od momentu nabycia praw: w jego przypadku wpisaniu do aktu urodzenia. Nawiązanie więzi od chwili poczecia wyrzucając mnie z domu... bo skonam:) A wiem co mówię bo byłam u dwóch prawników i regularnie łażę do psychologa. NIC nie muszę. A ten parszywiec nawet nie wie jaka płeć mu się urodzi, ani że było podejrzenie choroby - jak na to zareaguje sąd rodzinny? JA NIE JESTEM INKUBATOREM! Zaraz mi powiecie, że powinnam mu dawać dziecko do domu żeby się z panną w rodzinę pobawili i że muszę wszystkich jego krewnych do domu mojej matki wpuszczać - bo mu się należy. I w taki oto sposób będzie mnie kontrolował, moje życie, moją pracę, moje miejsce zamieszkania. Bo przecież spłodził - no i? To nie jest szczególna filozofia.

LonleyM - dziękuję. Radzę sobie cudownie. Już mi te akcje z płaczem po nocach i pytaniem losu "dlaczego" minęły. Teraz muszę donosić ciążę... a potem zobaczymy. Pewnie jeszcze tu wrócę cała roztrzęsiona.

No ja już wiem, że łatwo nie będzie. Dziecko się urodzi i on przyjedzie i będzie wyłuszczał swoje żądania. Nawet nie myślę o finansach bo to zdaje się być oczywiste, że jak będzie chciał tatusiować to będzie musiał płacić. Zarabia tak, że alimenty powinnam dostać dość spore - to mi może pomóc w życiu. Nawet niektóre samotne mamy skłaniają mnie do tego żeby jak najbardziej egzekwować jego obowiązek opieki dzięki czemu miałabym szansę odetchnąć (póki co jest to dla mnie niedopuszczalne). To ciężki i złożony temat. To, że on teraz płaci dobrowolnie cokolwiek oznacza, że nie odpuści i prędzej czy później tu przyjedzie. A wtedy spotkamy się w sądzie bo ja nie zamierzam z nim dyskutować i tłumaczyć mu pewne kwestie, o których on nie ma pojęcia. Póki co wczoraj kupiłam pościel dla mojego małolata, a na dniach kupię swoją wyprawkę do szpitala i będę czekać jak się sprawy będą miały. Wiem jedno - niewiele zależy ode mnie, ale muszę zrobić wszystko żeby w pierwszej kolejności mi było najlepiej. A dziecku będzie i tak dobrze bo mama będzie spokojna, będzie miała pokarm i przede wszystkim  BĘDZIE! A reszte zweryfikuje życie jak się okazuje w wielu, wielu przypadkach. Ja się nie odzywam i odzywać się nie zamierzam. Nie mogę utrudniać, ale wcale nie muszę ułatwiać. I nie zamierzam:)

Dziękuję bardzo za zaangażowanie i słowa otuchy! To bezcenne.

Witaj... Jeśli jeszcze tego nie robisz, to zbieraj wszystkie dowody zakupu artykułów dla dziecka, przydadzą się przy alimentach.

Natolinka wczytaj się proszę chronologicznie w posty i patrz na daty - to rozchwianie jest już średnio aktualne - wiem co robie, co mi wolno, a czego nie. Odcięłam się, ale i on się odciął. Pozbył się problemu. I NIC nie mogę zrobić jak będzie chciał być tatusiem. Byłam u prawników, wiem na czym stoje i to, że jakiekolwiek pieniądze przyjmuje to nie dlatego, że chcę tylko mogę sobie zaszkodzić odsyłając. Ja nie mam obiekcji, złudzeń tylko patrzę relanie na sprawę. Chętnie bym sobie dała radę sama, ale tak się nie da. Nie wszystko zależy ode mnie. A pozbawienie praw? Wiesz jak można pozbawić praw? Jak ojciec nie wywiązuje się z obowiązków wobec dziecka - wychowanie plus finansowanie wychowania. I to dopiero jak się dziecko urodzi. Ta-daaa! Polska! Wcześniejsze zachowanie nic nie zmienia (choć mam zamiar wykorzystać to co mam w sądzie). Ba! Pozbawienie praw natomiast nie zmienia faktu, że ma prawo do widzenia z dzieckiem niemal tak często jak mu się podoba. Chyba, że podaje dziecku alkohol albo narkotyki. Świadków... Nie mam. On nie jest idiotą. Zawsze swoje sceny odstawiał za zamkniętymi drzwiami. Nawet smsy mi pousuwał z telefonu. Co do zgłoszenia nękania nic mi to nie da po za rozjuszeniem księcia. Dostałby wyrok, a tatusiem pęłną gębą może być, natomiast nie dogadującym się tylko utrudniającym. Ja to ja, a dziecko to dziecko. Najpierw urodze, a potem zobaczymy. A do roli męża się widać nadaje bo nowa kobitka jest zachwycona w to mi graj.

Assassin, zbieram i dowody zakupu rzeczy dla dziecka i dla siebie (porodowe kwestie). Natomiast to co najkosztowniejsze dostałam za darmo więc nie wiem czy cokolwiek tym ugram. Czas pokaże

Czegoś nie rozumiem. Miałaś seks bez zabezpieczenia. Liczyłaś się z konsekwencjami, a kiedy one przyszły to nagle nastąpił szok? Jesteś niekonsekwentna. Powinnaś albo spokojnie zaakceptować sytuację albo poddać się aborcji.

Moja córka ma dwa akty urodzenia. Cyrki były różne. "pan tata" raz twierdził, że dziecko chce, potem, że nie, więc poszłam sama, dziecko zarejestrowałam w rubrykę ojca wpisując samo imię. Kiedy się dowiedział, że tak zrobiłam odstawił cyrk, że do sądu pójdzie, bo on dziecko uznaje, więc znów do USC i zmiana aktu. Jak sobie przypomnę, że jeszcze przed kierowniczką USC zastanawiał się, czy dobrze robi to mnie ogarnia .....
Potem tylko cały czas cyrki, bo jemu się należy. Mieszkaliśmy osobno- ja z rodzicami. Pielgrzymki jego całej rodziny, kiedy ja byłam wykończona i chciałam spać, kłótnie i roszczenia, nic nie pasowało. Nabawiłam się depresji, straciłam pokarm. Bo "jemu się należy, bo to jego dziecko". Długo się szarpałam z nim, nie wiedziałam jakie mam prawa, bałam się prawników i całego świata, tak mnie zapędził w kozi róg. Płacił jak chciał, raz rzucił tyle, raz tyle, nie w terminach. Kiedy w końcu stanęłam na nogi najpierw założyłam sprawę o ustalenie miejsca zamieszkania dziecka ze mną ( bo kilka razy po wizycie dziecka tam nie chciał mi jej wydać a i groził, że wywiezie) i o alimenty ( 400 zł). Kontakty? Jak mi chciał uprzykrzyć życie to wydzwaniał codziennie, kontrolował, czy się światło pali u mnie w domu, zadręczał smsami, wizytami. Jak mu się odwidziało to się 3 miesiące potrafił nie odzywać. Ostatnio na dziecka urodziny nawet nie zadzwonił. Tak mu zależy.
Żałuje, że jest w akcie. W tym momencie wolałabym stanąć przed sądem - o ile w ogóle by do sądu poszedł, bo pewnie nie.
Zbieranie dowodów, policja, świadkowie, sprawa za sprawą umarzana z braku dowodów itd.
Tylko po tyłku dostałam z tego wszystkiego. I ja i córa, bo przecież ONA na tym cierpi najbardziej.
Wiem o czym piszesz z doświadczenia i aż się boję o Was, że to dopiero początek...
Bądź silna, konsekwentna i nie daj się draniowi. "Mój" też tak gadał, że nie odpuści, wywalczy ble ble. Jego walka rozpoczęła się i zakończyła na zrobieniu tatuażu z imieniem córki, którym szpanuje na lewo i prawo jaki z niego KOCHANY TATA.
Jeśli jakąkolwiek informacją mogłabym pomóc, czy jakkolwiek pisz :-)

I masz bardzo dobry plan. Oni tak gadają, gadają a jak przychodzi co do czego to dają sobie spokój, bo to za dużo fatygi. Napisać pozew, pilnować terminów, zbierać dowody, albo zapłacić za dobrego adwokata ( a wiadomo to nie mało).
Już ja to widzę jak się pali do zmieniania pieluch, chodzenia po lekarzach i siedzenia z dzieckiem w domu ( w sensie brak imprez, wychodnych itp.)
Pan tata mojej córy rzucał wielkie słowa, bo myślał, że wychowywanie małego człowieka to jak kadr z familijnego filmu. Skonfrontował to z rzeczywistością i już nie było tak różowo. Zdarzyło mu się nawet wymiotować jak córa zrobiła kupkę na dywan... W rezultacie wybrał wygodne życie, bez "ogonka" za sobą. Przed sądem zrobił z siebie pajaca i zapewne mu się wizyt tam raz na zawsze odechciało. Wątpię, żeby "tatuś" był zadowolony, kiedy zamiast spędzić wekend z kolejną dziewczyną sąd zasądzi spędzić wekend z dzieckiem. Wątpię też, żeby te wszystkie laski na jedną noc tak bardzo rwały się do " bawienia w rodzinę". Także myślę, że jednak da se spokój :-) A w razie gdyby nie, to mu się odechce po krótkim czasie. To bardzo dziwne, że nagle chce walczyć o dziecko, które chciał zabić. Zbieraj wszelkie informacje i przygotowuj się na ewentualną batalię. On to nie będzie wiedział w co ręce włożyć jak przyjdzie co do czego :-) A jak jego rodzina zareagowała na ciążę ? Kontaktują się z Tobą? Zadowoleni są, że mają syna/wnuczka idiotę ?

w twojej sytuacji decyzja o samotnym wychowywaniu dziecka i nie wpisywaniu ojca do akt jest jak najbardziej prawidłowa, ten człowiek jest nienormalny

Mam związane ręce. Nie mogę wychowywać sama. Przyjechał z panną (poznałam. Nie przyznał się sam. Dopiero jak powiedziałam, że wiem i żeby nie kłamał), powiedział, że on mi będzie pomagał, że to jego dziecko, że on chce kontaktu, że on wysyła 200 zł bo nie ma więcej bo mu ciężko, jak go wyprowadziłam z równowagi - że sama sobie jestem winna, że nie miał jak się skontaktować, a i tak nie odbierałam, więc już nie dzwonił bo wiedział, że nie odbiorę. Rzucił 4 paczki pampersów i płyny do kąpieli, zobowiązał się, że jak mu coś zostanie pod koniec miesiąca to dośle... nie odpuści... kilkukotnie odsyłałam go do prawnika - nie ma czasu, biedny, zarobiony. Ale przeszczęśliwy bo żyje w symbiozie. Bo wraz z moją wyprowadzką odżył.
Zostaje modlić się, że mu minie zapał. Przecież nie można "współdzielić" dziecka!

Nawet jeśli pominiesz twojego byłego jako ojca dziecka, to on i tak będzie mógł dochodzić swoich praw przed sądem i wtedy zrobią badania genetyczne, za które ty będziesz musiała zapłacić. Oczywiście isteniej możłiwośc, że on się o to nie upomni, ale nigdyn nie wiadomo. Ja bym zrobiła inaczej.
- Już teraz, uznajesz go jako ojca i żądasz od niego alimentów, jako kobieta  w ciąży z jego dzickiem masz prawo oczekiwać pomoc fianansowej, tak prawi kodeks rodzinny.
- Po urodzeniu sie dziecka uznajesz go jako ojca przed urzednikiem, po czym zakładasz mu sparwe o ustalenie miejsca pobytu dziecka każdorazowo przy matce, alimenty już będą przyznane w czasie ciąży ustalasz też kiedy może widywać dziecko. Ponieważ będzie to noworodek wiec jedno spotkanie w tygodniu po 2 godz w zupełności wystarczy
- Nikt nie ograniczy mu tak od razu prw rodzicielskich nawet z powodu ciągot do aborcji, ponieważ on moze powiedziec ze zmienił zdanie, że tego żałuje i dadzą mu sznase. Pamietaj ze sad dla dorbra dziecka bedzie mu umożliwiał kontakt z dzieckiem, poniewaz oboje rodzice są potrzebni. Ale nie oznacza to ze tych praw nie mozesz mu ograniczć później, jesli naprawde na to zasłuży..
- To czy bedzie płacił alimenty czy nie (a jego postawa wskazuje na to ze może się uchylac) nie wpływa na jego kontakty z dzieckiem ale notoryczne niepłacenie może być podstawą do ograniczenia mu praw, na zasadzie nieodpowiedzialności jaką jest brak wspierania fianansowego
- Jednakże nawet ograniczenie władzy nie skutkuje brakiem kontaktu z dzieckiem, umożliwia ci za to swobodniejsze podejmowanie decyzji wobec dziecka
- Musisz pogodzic sie z tym ze masz takiego a nie innego byłego, który jest ojcem twojego dziecka. To konsekwencja twoich wyborów i choc teraz żaujesz czasu już nie cofniesz. Moze byc tak, ze on jednak zaangazuje sie w ojcostwo i ma do tego prawo...Pamietaj ze dla dziecka a szczególnie dla chłopca brak ojca w życiu generuje problemy, trudności w relcjach z rówieśnikami itd...Po to są oboje rodzicie aby każdy wniósł coś do życia dorastającego człowieka

Powodzenia