Brak ''instynktu'' macierzyńskiego

Być moźe nie jesteś gotowa jeszcze na macierzyństwo  .

Ale instynkt macierzyński nie objawia się tym, że pieje się z zachwytu na widok każdego bobaska. To pojawia się czasem dopiero po urodzeniu dziecka. Zobaczeniu go, dotknięciu...
Sadzę, że instynkt macierzyński ma każda kobieta (nie mylić z chęcią posiadania dzieci). To jest uczucie pierwotne, atawistyczne, mające na celu przedłużenie gatunku.
A dzieci nie lubię, wkurzają mnie, najlepiej żeby były daleko ode mnie i to jeszcze grzeczne i nieabsorbujące. Nie czuję z nimi żadnej więzi, nawet gdy to są dzieci z rodziny. A jednak wiem, że instynkt macierzyński mam, bo mam dwóch synów, którzy są dla mnie najważniejszymi i najbardziej kochanymi osobami na świecie. Dla których mogę poświęcić wszystko.

Nic w tym dziwnego że nie czujesz instynktu chyba dopóki nie będziesz miała własnego dziecka nie poczujesz tego

mysle ze sa takie kobiety które nie chcą mieć nigdy dzieci i powinnas powiedzieć o tym chłopakowi szczerze

Dziękuję za Wasze wypowiedzi.
Być może moje myślenie się zmieni w momencie, gdy już skończę studia i znajdę (jak na nasze obecne czasy) stałą prace, bo to zapewni mi w jakimś stopniu większe poczucie bezpieczeństwa. Są takie chwile, gdy chciałabym dziecka (w przyszłości) i takie w których nie wyobrażam sobie być matką. Nawet ostatnio moja mama, powiedziała mi, że ona cieszyłaby się gdybym nawet teraz była w ciąży (mój facet myśli tak samo), ale w obecnej chwili trudno jest jej sobie wyobrazić mnie w roli matki.

Nie daj się przez nikogo namawiać na dziecko! Pamietaj! To Ty musisz wiedzieć, że właśnie chcesz i się zdecydować! Tylko Ty będziesz za swoje dziecko odpowiedzialna (bo wszyscy i tak będą najpierw Ciebie pytać, co robić) i Ty najwięcej się mu poświęcisz - więc musisz być na to gotowa. Jak będziedz gotowa, to będziesz wiedzieć, że już czas. Nie wierz innym, że Ci pomogą, że wszyscy będą przy Tobie, że to cudownie być matką i takie ble, ble - bo nawet mąż nie będzie w Twojej skórze, kiedy ty będziesz w ciąży, jakieś choroby, lekarze, potem poród, połóg. Rodzina Cię może wpsierać, ale to Ty będziesz przeżywać, więc nic nasiłę, abyś nie żałowała.

Myślę, że nie ma czegoś takiego jak "bezwzględny instynkt milości do dziecka". Moja znajoma strsznie nie chciała mieć dzieci, ale tak się zdarzyło, że wpadła. Jej dziecko ma teraz ponad rok i ona mówi, że przeplakala cała ciążę, a jak się miała zajmowac niemowlakiem, to była chora. Teraz twierdzi, że się przyzwyczaila, ale jej dziecko jest jej obojętne. ma poczucie obowiązku, ale go nie kocha i gdyby mogła cofnąć czas, to chcialaby uniknąć tej ciąży.

Także super, jak dziekco ma kochających rodziców i zazwyczaj faktycznie tak jest. Ale jest różnica między NIE CHCESZ, a JESZCZE NIE TERAZ. Ktoś nie jest gotowy, to przejdzie przyśpieszony kurs dojrzewania, ale jeśli ktoś naprawdę nie chce, to po co ryzykowac szczęście niewinnej istoty?

A kto powiedział ,ze kobieta lubiąca dzieci ,czująca instynkt macierzyński po  urodzeniu swoje będzie kochać? ( osobiście znam taki przypadek-absurdalne ,ale realne)
Nie chcesz to nie miej, czy to pokochasz ,czy nie to nie masz żadnej gwarancji  nie patrząc na to jakie emocje towarzyszyly ci przed ciazą
Ja na pewno nie jestem za tym, aby zmuszać się do czegoś do czego nie jesteśmy przekonani,tylko wręcz  negatywnie nastawieni. Nie chcesz, to nie rob z siebie męczennicy  ( czyt. kolejnej matki która dręczy caly świat jak jej źle a miało być tak cudownie, rozowo landrynkowo
Powiedz swojemu chłopakowi ja ty do tego podchodzisz i nie dajesz mu zadnej 100% gwarancji, że kiedyś ci się odmieni

Nie kazdy chce miec dzieci.
Ja naprzyklad nie chcialam nigdy i nie chce nadal.
Moim zdaniem nie czujesz sie gotowa na dziecko i Cie to przerasta i przeraza, to co innego niz nie chcenie miec dzieci.
Ja nie chce miec dzieci bo uwazam to za strate czasu i energii , ktora moglabym poswiecic na co innego. Po prostu zupelnie mnie to nie interesuje i uwazalabym to za marnowanie mojego zycia. Nie ma we mnie obawy, ze bym sobie nie poradzila.
Nie zmuszaj sie do niczego, musisz sama w sobie wiedziec czego chcesz.

Ludzie są bardzo różni, trudno określić, jaka jesteś Ty i jakbyś się zachowała
Np. moja ciotka dzieci UWIELBIA. Ma do nich świetne podejście, może z nimi spędzać multum czasu, dzieciaki za nią przepadają. Ale jak sama podkreśliła: "Cudzymi dziećmi mogę się zajmować i bardzo to lubię. Ale swoich nie chciałam mieć nigdy" (i nie ma).
Moja matka ma dobre podejście tak jak jej siostra, chciała mieć dziecko, ma mnie, byłam i jestem jej oczkiem w głowie. Gdy słyszy załóżmy o depresji poporodowej, to się łapie za głowę, dla niej jest to abstrakcja.
Ja z jednej strony czuję zew natury, mogę powiedzieć, że chcę mieć dziecko/dzieci, ale jak pomyślę, że moje życie nigdy by już nie było takie samo, to mi się krew ścina. Nie mniej jednak znam siebie na tyle, by wiedzieć, że bym była dobrą matką, jednak nie ślepo wpatrzoną w pociechę. Przynajmniej teraz tak uważam. I trzeba dodać, że obcymi dziećmi nie potrafię się zajmować, wręcz mnie mrozi na ich widok, wnerwiają mnie. Takie same podejście mam mój ojciec.
Na wszystko przychodzi pora, na Ciebie też przyjdzie zapewne I wtedy się dowiesz, jaka naprawdę jesteś.