Czy psycholog tu pomoże?

Psycholog na pewno nie zaszkodzi, ale dziewczynie daj spokój - jest ładna I dobra, na pewno znajdzie sobie faceta bez takich problemów.

Zdaję sobie sprawę że to tak wygląda że dopiero gdy straciłem, to zacząłem doceniać. Jednak naprawdę, w przeciągu całego życia miałem taką sytuację 2 razy - za pierwszym razem dziewczyna musiala wyjechać do USA i nic nie dało się na to poradzić, za drugim miałem dokładnie takie samo przekonanie jak teraz - i pozwoliłem jej odejść. Nie wiem czy od tamtego czasu (4 lata temu) znajdzie się jakiś tydzień w którym nie żałuję że odpuściłem temat. Nie chcę popełnić znowu tego samego błędu, tym bardziej że jest naprawdę wyjątkowa.

Pracę nad sobą - okej, to na pewno. Ale od czego proponujecie zacząć?

greg, poza powyzszym, - proponuje zaczac od pogodzenia sie z konsekwencjami wlasnych decyzji. Pozwoliles jej odejsc (nie byles pewny, czy chcesz z nia byc) - odeszla. Sprawa zamknieta, tak bym to traktowala.

Pomysl, co zrobic, by w nastepnym zwiazku byc bardziej pewnym tego, czego chcesz od kobiety. Albo co zrobic, by nie chciala odejsc. Cos w ten desen..

Mam takie wrażenie że ja już nie muszę iść na żywioł. Wybawiłem się na całe życie (na naprawdę "grubych" imprezach), objechałem pół świata, mam hobby które mnie kręci... Jedyny problem że jestem samemu:) To nie tak że jestem aspołecznym dupkiem, bo ludzie zazwyczaj do mnie lgną, (z kobietami mam podobnie). Nie szukam też miłości na siłę, ale ten czas w którym byłem z dziewczyną wspominam rewelacyjnie (było po prostu dobrze, troszczyliśmy się o siebie, spędzaliśmy wspólnie czas, wspieraliśmy się nawzajem, a w łóżku - ogień:)).

Odpowiadając na Twoje pytanie - jeśli widzę związek który trzyma się na zasadach przywiązania, i nie widać pomiędzy nimi nuty porozumienia, to ani trochę nie zazdroszczę. Mam jednak wokół siebie kilka takich par że aż mi słabo (bo zazdroszczę) jak ich widzę (oprócz tego że wpatrzeni w siebie, to jednak nie bezkrytyczni, ze swoimi zainteresowaniami, ale idealnie sie uzupełniający).

Co do odpuszczenia dziewczyny - wiem że macie rację w tym względzie że "raz miałem, odpuściłem, to trzeba odejść z honorem i nie przeszkadzać". Tyle że ja wiem (mam nadzieje że mi się to nie wydaje) czego szukam u kobiety, i ona bardzo dobrze spełnia te wymagania (nie jest idealna - nie jestem zaślepiony, zauważam jej wady, jednak to nic takiego co w jakimś stopniu uniemożliwiałoby bycie razem). Pozwoliłem jej odejść to fakt - ale mam teraz odwagę i honor stwierdzić że to ja spierdoliłem całą sprawę, i chciałbym to naprawić. Na dodatek nieoficjalnie dowiedziałem się że ona Ciągle nie może o mnie zapomnieć (dlatego też odciąłem się żeby jej to ułatwić - wyjechałem na jakiś czas), no ale teraz po prostu nie mogę. Może to nierozsądne, ale czy nei warto ratować tego co było skoro ja i ona tego chcemy (a wszystko jest kwestią dogadania się)?

Jesteś wiecznie nie zdecydowany , Ja to tak odbieram . Może faktycznie warto by było odwiedzić dobrego psychologa , żeby pomógł Ci to poskładać .

Szczerze mówiąc nie wiem... Chyba przez chwilę pomyślałem że może znajdę lepszą, idealną pod każdym względem dziewczynę. Zawahałem się, powiedziałem jej o tym, ona kazała mi się zadeklarować, ja się przestraszyłem (chyba) i stwierdziliśmy że się rozstajemy a ja znikam z jej życia. Oczywiście w następstwie - lawina imprez, dziewczyn, kilkanaście randek - nic z tego ani przez chwilę nie było na tyle rokujące, że mogłoby przerodzić się w jakiś związek. Trochę mi zajęło uświadomienie sobie że w gruncie rzeczy ideał miałem przed nosem, i z tego nie skorzystałem, i teraz cierpię:) Na własne życzenie.

Nie jesteś przygotowany na to aby z kimś żyć. I problem jest w twojej głowie. Problem polega na tym co u dziecka, które ma dużo zabawek -- każda zabawka się mu nudzi, liczą się tylko nowe zabawki, tego na półkach i są atrakcyjne dopóki ich nie dostanie.

Musisz chyba trochę jeszcze poimprezować, musi Ci twoje hobby zbrzydnąć, musisz zostać zupełnie sam, na pustym polu i wtedy dopiero zobaczysz, że chciałbyś mieć kogoś. A ten ktoś to nie zabawka, którą można wziąć i rzucić w kąt. To będzie dla Ciebie trudna lekcja.

Niestety za zniszczoną miłość ciężko się płaci. Przykro mi.

No i w tym bym z psychologiem poszperała. Przykład z domu to "tata lekceważący mamę". Tego uczyłeś się jako małe dziecko.

Mam podobne podejrzenia. Mam 26 lat a zaczynam być zrzędliwy i lekceważąco traktować moich bliskich tak samo jak mój ojciec, który jest ode mnie 32 lata starszy. Nie lubię tego (czasami tak komuś odburknę albo tak go potraktuję że mam kaca moralnego przez kilka następnych dni), ale nie wiem jak sobie z tym radzić...

na pewno terapia z psychologiem ci się przyda. Ale ja bym aż tak nie panikowała. Jesteś młody i wolny. Możesz szaleć dowoli. Bardziej skupiłabym się na twoim miejscu na traktowaniu innych. I tu poruszyła tą kwestię z psychologiem. Sluu ma rację.

Popieram z grubsza to, co napisała ziemniaczana.
To wszystko to jest kwestia dojrzałości do związku. Jeden jest na to gotowy, inny nie. Nawet całe życie...Znam przypadek, gdzie osoba u progu jesieni życia będąca:), z doświadczeniami w wielu relacjach (nieudanych) okazała się być niedojrzała do związku. Bo oprócz dogadania się, żeby dwoje chciało naraz:) każde z tych dwojga musi też chcieć coś z siebie ofiarować drugiej osobie.
Jak chcesz z nią być "na rozum", żeby Tobie było dobrze, a jeszcze przy tym, bo jest ładna, wartościowa itd.., ale jednak-nie oszukujmy się - z pobudek czysto egoistycznych, to miej świadomość, że na pewno będzie przez Ciebie cierpiała. No chyba że masz jej do zaproponowania jakieś konkrety.
Wiadomo, "po co szukać nowego kontrahenta, jak tu pod bokiem jest już dogadany"...:)
Cóż, musisz rozważyć, czy warta skórka wyprawki. Jeśli Ci kac moralny nie będzie ciążył...