Czy da sie uratować mojego faceta?

Hej dziewczyny. Pisze bo juz nie wytrzymuje tego, co sie dzieje w moim zyciu, ale równocześnie chciałabym jakos to naprawić, chociaż spróbować... Otóż: jestem z facetem od 3 lat, zanim sie zeszliśmy on dłuuuugo był moja niespełniona miłościa. Początek związku był super dla nas obojga(rozmawialiśmy, wspieralismy sie nawzajem, była czułość i bliskość), ale przede wszystkim dla NIEGO. On sie uśmiechał, rozmawiał, miał znajomych i w ogole dobre zycie.
Otóż po jakimś czasie w mojego faceta wszedł demon i zmienił go nie do poznania. Zaowocowało to tym, ze został totalnie sam, popsuł wszystkie relacje, ktore miał rzekomo bliskie i z tego co widzę stanął w jakimś martwym punkcie pod każdym względem... Opisze Wam w punktach te jego zmiane, która doprowadziła do lawiny wydarzeń.
1. Przestał sie cieszyć i uśmiechać. Całkowicie. Ciagle szukał i szuka powodów do krytyki i narzekań, jakby mu to sprawiało jakaś perwersyjna satysfakcję. Wszystko i wszyscy sa nudni i frustrujacy, nieważne czego sie z nim nie spróbuje zrobic to zawsze jest do niczego. Oczywiscie ja, jego obecnie jedyna bliska osoba, tez jestem: krytykuje moje ciało, charakter, wszystko co mi sie podoba albo co uwazam za wartościowe... Kiedyś przez to tak spadła mi samoocena, ze az popadlam w zaburzenia odżywiania, ale na szczęście wyrosłam z przejmowania sie jego gledzeniem, bo jestem kobieta zadbana: zawsze jestem czysta, mam schludne ubrania, trenuje duzo sportów, i moze nie jestem jakaś super pięknością, ale nie zasługuje na az tak natrętne krytykanctwo. Sprawami lozkowymi tez nie jest zainteresowany, co mnie w jakiś tam sposob wiadomo, ze dotyka. W każdym razie doszło do tego, ze zapomniałam jak moj facet wyglada uśmiechnięty...
2. Ma potworne kompleksy, ktore sie przerodzily w dzika paranoję. Podam przykład. Otóż, kiedyś dawno temu jakaś tam koleżanka powiedziała mu W ŻARCIE, ze ma łupież. Wtedy wpadlo w ruch koło psychozy. Zaczął sie martretowac jakimiś plynami, szamponami, wszystkim, choć całkiem szczerze ON TEGO ŁUPIEŻU NIE MA. Wcale. Okej, to jeszcze mogłam zrozumieć, właściwie wydało mi to pozytywne, ze chce byc zadbany itd. ale na dzień dzisiejszy jest taka paranoja łupieżu, ze ten łupież mu chyba zdominował zycie... Jesli leżymy sobie razem i ja mu położę (nie daj Boże!),dłoń na głowie lub w okolicach to od razu mnie agresywnie odpycha, czasem każe sie wynosić, bo ja mam na rękach zarazki i mu zaraz zrobię łupież. Albo jak czasem chodzi tak wściekły, ze mam wrażenie, ze za moment cos rozwali, autentycznie w ogromnym gniewie i go pytam o co chodzi to słyszę, ze nienawidzi tej głowy bo ona tak swędzi przez ten łupież... A na głowie łupieżu jak nie było tak nie ma. Jak próbowałam z nim pogadać, ze to wymyślone troszkę, to zaczął sie drapać niemal do rany, zeby mi udowodnić, ze jestem głupia bo z niego sie łupież sypie jak śnieg z chmury. No cóż... Poza łupieżem jest kilka innych i na ich punkcie tez ma obsesje.
3. Obwinia wszystko i wszystkich (a najbardziej mnie) za wszystko. Wystarczy, ze na wspólnym wyjeździe ze znajomymi zaproponuje cos, na co on nie ma ochoty, a momentalnie słyszę ze: zniszczylam mu cały wyjazd, a tak chciał, zeby było fajnie, ze zawsze wszystko mu niszcze... Wystarczy jedna głupota, zeby usłyszeć, ze mu sie popsuło cos dużego i ważnego, albo wręcz zniszczyło zycie... I to nie tylko do mnie tak ma, a kurde, to sa poważne zarzuty i moga kogoś bolec.
4. W OGOLE nie widzi swoich złych zachowań i paranoi. I to nie tak, ze udaje bo mu sie nie chce. On autentycznie ich nie widzi, uważa, ze każdy ma świra, tylko nie on. Twierdzi, ze on jest po prostu najszczęśliwszy sam, kiedy jak sie od niego odsunę za bardzo, to cierpi i tęskni za moja obecnością.
Bo moj facet mnie kocha na swoj bardzo pokręcony sposob, tylko zycie z nim jest po prostu nie do zniesienia emocjonalnie. Ja wiem, ze tez mam swoje wady, gadaliśmy o tym 1000 razy i za każdym razem zmieniłam w sobie to, co mu przeszkadzało i czym go ranilam. Czasem zdarza mi sie jeszcze zrobic cos głupiego, wiadomo, jesteśmy ludźmi, ale ogólnie jestem dobra dziewczyna dł niego, bardzo o niego dbam, staram sie z nim rozmawiać i w ogole żyć w zgodzie z tymi, których kocham. A to nie jest wcale łatwe... Nawet z rodzina bardzo poprawiły mi sie stosunki, na tyle sie postaralam z wyrozumialoscia i zmienianiem swoich wad. A on? Z żadnej rozmowy ni wyniósł nic, bo on oczywiscie w jego mniemaniu jest najnormalniejszy i to moje wady niszczą związek, a nie jego. Rozmowa o nim zawsze przechodzi w rozmowę o mnie.
Próbowałam tysiąc taktyk i przeczytałam tysiąc książek: próbowałam chwalić, doceniać, cieszyć sie za dwóch - porażka. Próbowałam sie odsunąć, zeby musiał zawalczyć -porażka. Próbowałam gadać jak z człowiekiem -porażka. Próbowałam gadać jak z kretynem - porażka.
Nie wiem juz dziewczyny co mam robic... Moze on sie po prostu nie nadaje do zycia? Przyjaciółki mówią, ze z nim sie nie da, ze albo zwiewam albo musze sie nauczyć z tym żyć... Ale naprawde nie ma innej drogi? Kiedyś te jego zachowania mnie niszczyły emocjonalnie i potwornie przez ni cierpialam, teraz staram sie śmiać z jego ględzenia i paranoi, ale tak naprawde to wcale nie jest śmieszne... Chciałabym, zeby moj chlopak był szczęśliwy, i jestem totalnie zdeterminowana by jakos do tego doprowadzić, bo go kocham. Zastanawiam sie czy to tez nie jest tak, ze moze on jest na cos chory psychicznie... Ale niestety próbowałam i do żadnego psychologa/psychiatry/kogkolwiek sie zaprowadzić nie da.
Jesteście moja ostatnia nadzieja, bo pewnie większość z Was ma znacznie wiecej doświadczeń z facetami (ten jest moim pierwszym) i moze akurat możecie mi doradzić cos, co pomoże? Z góry dziękuje i przepraszam, ze tak sie rozpisałam.