Nieodcięta pępowina czy inny problem?

Też mi się wydaje że On jest bardzo rodzinny, ale tez może być tak, że po prostu jego matka, ojciec czy też inna rodzina Ci nie ufają...w sumie kiedyś tego nie rozumiałam, ale każdy, szczególnie Ci ludzie ze starszego pokolenia, mają inne wyobrażenie rodziny i tego co jest tradycyjne, co przechodzi z pokolenia na pokolenie, tego co jest jakimiś zaszłościami rodzinnymi....karmą rodzinną itd...a ta odcięta pępowina tez może być między nim a matką, bo Ona go zwyczajnie kocha, to jej ukochany synuś itd. itd. samo życie. Jak to zrozumiesz, porozmawiasz z jego matką na spokojnie, powiesz o swoich obawach, to wtedy coś między wami się wyjaśni. Powodzenia.

A jaka jest różnica pomiędzy rodzinnym a bardzo rodzinnym człowiekiem?
Byliśmy dziś na obiedzie,  a przed chwilą  pojechał specjalnie z powrotem do domu po tabletkę przeciwbólową.
Podczas tych spotkań mam wrażenie,że nie zwraca na mnie wcale uwagi albo że jestem dla niego dodatkiem...Nie czuję się po prostu najważniejsza. W wynajmowanym mieszkaniu było i jest kilka rzeczy do zrobienia- podoklejać odklejone kawałki tapety, przymocować lampę, wieszaki- tego nie zrobił do dziś, a jak jego ojciec zadzwoni, by pomóc mu na działce- to jest pierwszy do tego...Jak mam rozumieć takie postępowanie? Dodam, że nie jest jedynakiem, w domu mieszka jego brat, dorosły,ale leniwy mężczyzna.

W sobotę czeka mnie kolejna runda. Mam serdecznie dość. :-( :-(

Jego matka ma bardzo złe doświadczenia ze swoją teściową, jest więc bardzo wrażliwa na ten temat. Myślę,że sama nie widzi swojego postępowania. Poza tym nie ufam jej, gdyż kiedyś, będąc u nich w domu, słyszałam jak mnie obgaduje. Ja byłam na górze,ona siedziała na dole w kuchni...Od tamtej pory zmieniłam o niej zdanie. Myślę,że gra po prostu.

A możesz po prostu z nim tam nie jeździć za każdym razem, skoro nie czujesz się komfortowo w towarzystwie jego matki (albo i innych członków rodziny)? Wiem, że to półśrodek, ale może nie będzie tam wtedy długo przesiadywać i stopniowo się odzwyczai. Bo na szybką zmianę chyba nie ma co liczyć.

Na Dzień Matki nie chciałam właśnie jechać do nich i oczywiście zadzwoniła do mnie jego mama,że smutno będzie beze mnie, bo będą też inni gości i w ogóle...więc poszłam. Nie czuję się komfortowo- nie podoba mi się wiele rzeczy, nie zgadzam się ze wszystkim i nie mam chęci wysłuchiwać wiecznie tego samego...Czasem mam wrażenie,że jego rodzice myślą o mnie,że odebrałam im syna, albo że mu ze mną żle...Wiecie, różne myśli przychodzą do głowy, gdy chcemy znaleść powody i jakieś rozwiązanie dla tej sytuacji.
Jedno jest pewne- ja na pierwszym miejscu w jego sercu jak widać nie jestem...

Xenna88, mam prawie tak samo jak ty i też mi to gra na nerwach, bardzo
ja mieszkam obok domu jego matki, która niby to spoko, ale jednak nie, uwielbia mieć kontrolę i wiedzieć co się dzieje, ma wysokie wymagania i ja chyba jej nie do końca pasuję, bo nie daję się jej podporządkować...?
podobnie jest z bratem, który to z kolei bez mojego faceta żyć nie potrafi i ja stanowiłam zawsze zagrożenie, że odbiorę mu go (brat ma dziewczynę, nie jest sam);
my mamy dwójkę dzieci i jak urodziło się pierwsze, to oni zachowywali się tak, zwłaszcza matka, brat i dwie siostry (ma jeszcze jedną, ale ona jest spoko), jakby to było ich dziecko, bo znowu obawiali się, że nie wychowam jej na ich modłę, tylko na swoją, czyli że będzie popsuta, masakra po prostu, musiałam wręcz walczyć o własne dziecko, mój facet nie widział problemu i twierdził, że przesadzam, że oni chcą jedynie pomóc; obecnie mamy bardzo złe stosunki, nie rozmawiam z nimi, nigdy te kontakty nie były wzorowe, ale z każdym rokiem jest coraz gorzej; bardzo zależało mi na dobrych stosunkach, ale w tej chwili zaczynam już sobie to olewać powoli, bo nie da rady, nie dogaduję się z jego rodziną i tyle;
ja nigdy nie słyszałam żadnych rozmów na mój temat, ale mogę się założyć, że takowe były i to przy moim własnym dziecku, gdy siedziało u babki;

pytasz czy będzie gorzej? to wszystko zależy od tego jak stanowcza będziesz w stosunku do swojego faceta; musisz mu bezustannie powtarzać, że ci to nie odpowiada, i że skoro jest z Tobą, musi brać pod uwagę nie tylko swoje potrzeby, ale i Twoje; musicie dojść do kompromisu jakiegoś; wiem że łatwo jest mówić a ciężej wprowadzić w życie, ale skoro Ci zależy na facecie..
do mojego, po wielu latach trucia, zaczyna chyba docierać, że rodzinie powinien powiedzieć 'dowidzenia' dawno dawno temu, tylko że mój to raczej ma wobec nich poczucie obowiązku, bo jest najstarszy z rodzeństwa (ojciec jego był chory przez wiele lat na raka i mój facet poczuł się jeszcze w trakcie jego choroby a potem po śmierci jak głowa rodziny);
ja mam z nim dzieci i przez to jestem wciąż z nim, gdyby nie one, odeszłabym właśnie przez chore jak dla mnie stosunki z rodziną

Ja to w ogóle byłam matką mojego partnera na początku wręcz zachwycona. To były pozory! Teraz wiem, jakie niezłe z niej ziółko jest. W końcu to kobieta 50+, dojrzała, inteligenta, która wie, jak ma zagrać...Mogę sobie tylko wyobrazić, co przeszłaś. Cieszę się, że Twój partner powoli rozumie całą sytuację, nie wiem, ile wody upłynie, zanim dotrze coś do mojego...Mój ma również poczucie obowiązku, ale nie jest najstarszy, jest środkowym dzieckiem. Mnie nie łączy z nim tak naprawdę nic, nie mamy dzieci, nie jesteśmy nawet zaręczeni, mimo że jesteśmy tak długo ze sobą. Jeżeli sytuacja się nie zmieni, nie pozostanie mi inny wybór jak...
Trzymam mocno kciuki za Ciebie!!!