Nieodcięta pępowina męża, toksyczni teściowie, rozstanie (??)

został kilka miesięcy przed ślubem oficjalnie, ale od małego rodzice mają gospodarstwo, a zostając młodym rolnikiem wziął dopłatę z UE i kupił sprzety, w ogóle wszystkie pieniądze wydaje na pole, kasę oddaje ojcu, jak już coś mamy to idzie na pole, gospodarstwo.
Obiecywał mi, że będzie dobrze, że na górze zrobi się osobną kuchnię i łazienkę, są tam także 2 inne pokoje, a jak chciałam jeden dla nas, bo miało się urodzić dziecko a i tak stoi nieużywany i pełni rolę graciarni to teść nie pozwolił bo to jego bedzie, tacy to są ludzie.
Na dzień dzisiejszy nie chcę nic od nich, bo umeblowane pokoje i inne rzeczy nie zastąpią spokoju i miłości, której brakuje w tym domu.
Uważam, że mimo tego iż wiedziałam do jakiego domu idę to z drugiej strony nie zdawałam sobie sprawy ze na codzien ciężko będzie mi tam żyć, bo ja czegoś takiego na co dzień nigdy nie miałam. Moi rodzice to wzór wzajemnej miłości, szacunku i dla nich oni i my - ich dzieci były najważniejsze.
Dla mojego męża niestety pełnienie roli syna jest najważniejsze, a męża i ojca schodzi na drugi plan.
Myślę, że wszystko można pogodzić i skoro jego dom tak wygląda i źle na mnie wpływa i doprowadził to do mojego odejścia, to mąż powinien się zastanowić i znaleźć nam inne lokum, a tam może pracować nadal, ale żeby mnie i dziecko w to nie wciągał i nie narażał.

Tak, dokładnie tak
nie zgadza się tylko to, ze od razu poszłam na l4, bo było to dopiero w 5 miesiącu ciąży, a pracuję odkąd skończyłam szkołę czyli od lata 2007 roku.
A u nich w gospodarstwie też pomagałam jak umiałam. I jak byłam w ciąży to też zajmowałam się domem, sprzątaniem, gotowaniem i to nie było gotowanie dla męża ale dla 10 osób np w żniwa dzien w dzień w upale, bo to akurat było lato. Od 5 miesiąca ciąży doskwierała mi rwa kulszowa do tego stopnia ze nie potrafiłam sie obrócic na łóżku wieczorem z jednego boku na drugi, bo robiłam wszystko, myłam podłogi na kolanach, stałam 3 godziny przy garach... dziś wiem, że byłam głupia i mogło się to źle skończyć, a skutki rwy kulszowej odczuwam do dziś bo jako młoda kobieta czuję się jak inwalidka, bo jak się przedźwigam to zaraz boli.
nie wiem co i komu chciałam udowodnić, bo teraz np taka sytuacja: teść siedzi przy małej, wkurzony na syna, syn przychodzi, a ten sypie wiązanką wulgaryzmów w jego stronę przy moim dziecku i tak jest dzień w dzień. także ja nie miałam innego wyjścia, nie akceptuję takiego zachowania.
Nie wiem dlaczego mnie to akurat musiało spotkać, nie chcę się rozwodzić, kocham męża i chcę zebyśmy byli rodziną, ale nie chcę żebyśmy mieszkali osobno tak jak teraz... ojciec go poniża wyklina na niego a on tam siedzi mimo to...

A co do zarobków to my rachunków nie płacimy, ja jak robię zakupy to kupowałam i chemię do domu i spożywcze. A kasy z tego też nie mamy, bo kasę zabiera teść. Mamy dach nad głową ot co i żyjemy z oszczędności z wesela, które się kończą pomału... Mój mąż jest według mnie parobkiem. Myślę ze w pracy innej by go bardziej szanowano niż własny ojciec - on go nie szanuje. Mąż jak ten go wyklina to mu nie pomaga i uważa, że nic go stary nie interesuje, ale według mnie jest mu podległy w każdej sprawie. Chciałabym zebyśmy poszli na swoje i nauczyli się radzić sobie sami, żeby mąż nauczył się płacić rachunki, robić zakupy, żeby zobaczył ile to wszystko kosztuje, bo wszystko jak na razie sponsoruje teść. I tak mu jest wygodnie, ale nie umiem uwierzyć w to, że nawet mnie i swoje dziecko kieruje na dalszy plan. Rozumiem, że żyja z pracy na roli, co sami zrobią, to im się zwróci, ale myślę, że to nie koliduje z tym, że moglibysmy pójść na swoje sami.

Proponowałam mu, żebyśmy wynajęli mieszkanie, kupili mieszkanie lub mieszkali u moich rodziców (tylko, że to sie wiążę z jego dojazdami i oczywiscie odp brzmi ze on nie bedzie dojeżdżać). Nie wiem, czy istnieje taka siła, która go przekona,żeby coś nim trzepło, że tak to nie może wyglądać. Niedawno w rozmowie powiedział, że na dłuższą metę nie wyobraża sobie nas oddzielnie, ale na pewno myśli ze to ja prędzej wrócę i będzie tak jak było, że bez żadnego poświęcenia z jego strony. Druga deska ratunku jest taka że kiedys również, przy rozmowie, w której niestety emocje grały pierwsze skrzypce powiedziałam mu ze boje się, że zostanę sama z dzieckiem i, że nie chcę być samotną matką, tak go to zabolało, że zaczął płakać jak dziecko i powiedział mi, że jeśli tak o nim myślę, to go nie znam i nie spodziewał się, że tak mogę o nim myśleć, że on ślubował przed Bogiem i jest to dla niego ważne. Ale po raz kolejny - to są na razie tylko słowa.
Ostatnio się wkurzyłam i po rozmowie telefonicznej napisałam mu sms co czuje i co bym chciała i jak odbieram to co on robi, nie odp, a jak dzwonił wieczorem to nawet tego nie skomentował. Więc póki co czekam na rozmowę, może uda się pod koniec tygodnia porozmawiać...

Na razie nie wyobrażam sobie, że mielibyśmy się rozwieść, czy unieważniać małżeństwo. Byliśmy świadomi swojego kroku jakim jest ślub kościelny, a pamiętam dobrze pytanie z protokołu przed - ślubnego, że w razie kłopotów, nieporozumien będziemy się starać ratować nasze małżeństwo.

Dlaczego to wszystko jest takie trudne... ((

Mąż ma połowę pola na siebie, ale wszystkim rządzi teść. Teścia jest wszystko, a męża część pola i jeden sprzęt, który musiał kupić za kasę z UE i musi teraz jeszcze ponad 3 lata być rolnikiem i nie może podjąć pracy na etacie tylko na umowę o dzieło. Teść oprócz pola ma bydło i to z miesiąca na miesiąc jest ich stały dochód. Fakt, uprawa pola, paliwo i inne rzeczy kosztuje dużo i wykłada teść na to więc i zabiera dochód. Także mąż siedzi na garnuszku tatusia. Jak ten go wyzwie to mąż nie robi i myśli, że jest taki kozak, jak teść się uspokoi to mąż znowu mu pomaga i tak w kółko. Ja już nie mogłam tego znieść. Uważam, że mój mąż nie potrafi gospodarzyć pieniądzem i nie potrafi sam utrzymać domu. Jest to pracowity facet, ale moim zdaniem to powinno inaczej wyglądać. Na koniec roku po rozmowie z mężem ten postanowił zostać ze mną, ale na drugi dzień szukał pretekstu, żeby tylko pojechać w swoje strony, pojechał, wrócił, ale na drugi dzień już pojechał i tam został. Także, ja raczej z nimi nie wygram. Jestem dla niego sprawą drugorzędną.

Sami czytając to stwierdzicie, że to nie jest normalna sytuacja...

Nie chcę mieszkać u niego, głównie ze względu na te krzyki, wrzaski i wyklinanie do siebie. Mam małe dziecko i to nie jest dobre środowisko wychowawcze. Poza tym nie wiem co mam myśleć o swoim mężu. Jest tak bardzo podległy swojemu ojcu, tłumaczy to tym, że tam całe dotychczasowe życie pracował, stracił trochę zdrowia i że to kiedyś będzie jego. Ale cholera jasna czy ja mam cierpieć przez kolejnych 30-40 lat, żeby w końcu jak starych zabraknie móc odetchnąć i dopiero wtedy zaznać spokoju ?? Poza tym zawiodłam się na nim. Nie czuje, żeby mu na nas zależało. Nie dzwoni, nie przyjeżdża. I tak czuję się już jak samotna matka wiec może skończyć już tą farsę ?? Czy człowiek kochający nie potrzebuje bliskości, ciepła, rozmowy ? Nie mogę normalnie funkcjonować przez to co się dzieje. Przecież jak tam wrócę to nic się nie zmieni... To jest cholernie bolesne i przykre, że po niespełna roku małżeństwa wszystko się sypie.

Myslałam, że tym razem jak nie odpuszczę to coś w nim pęknie i postara się mnie zrozumiec i coś zmienić czyli zebysmy wyprowadzili się na swoje chocby miało być to wynajete mieszkanie. Jest 30km od naszych domów rodzinnych. Ale jemu sie nie chce dojeżdżać. A to nie jest tak ze ja jestem nieodpępniona, po prostu nie miałam gdzie pójść, żeby w końcu zaznać spokoju. W każdej chwili jestem gotowa się wyprowadzic i pójsc z mężem ale byle nie do jego ojca mieszkać.
Owszem wiedziałam co to za czlowiek, ale przyjeżdzałam tam na weekendy i po prostu to olewałam bo potem wracałam do domu, do swojej pracy i zapominałam. Byłam zakochana i wierzyłam ślepo ze bedzie dobrze... ale to ze przed slubem nie zapaliła mi sie czerwona lampka nie znaczy, że teraz juz muszę się godzić na takie zachowania. Bo nie muszę. Myślę, że teraz własnie jest ostatni moment zeby coś zmienic, bo za 5 lat bedzie za późno.
Przed ślubem próbowałam namówić przekonać męża zeby wynająć mieszkanie ale ostatecznie postanowiłam ze spróbuje i ewentualnie jak sie nie uda to zawsze można sie wyprowadzić, tylko nie przypuszczałam ze będzie oznaczać to tylko moją wyprowadzkę.
Jestem gotowa tam przyjeżdzac pomagać jak umiem, niech on tam jeździ może wracac na noc tylko, ale zebym ja tam nie musiała mieszkać.

Odkąd jestem u rodziców tez tam pojechałam kilka razy.
Z mężem rozmawiamy, on mówi ze rozumie, raz postanowił zeby się odciąć od rodziców swoich, ale wytrzymał 2 dni i zwiał do nich, wiec widze ze coś jednak tam rozumie, dochodzi do niego, ale nie potrafi sie odciąć.

Podam przykład takiej sytuacji. Usypiam dziecko, już kładę do wózka bo zasnęła, nagle słyszę trzask drzwi i wiązankę, wyklinanie tesciowej w domu i tescia z obory słychać, dziecko się budzi. Wcześniej jeden dzień wieczorem tak się kłócili ze nie wytrzymałam i zeszłam na dół z dzieckiem i sama zaczełam do nich wrzeszczec ze co oni robią, ze tu jest małe dziecko, jak ona ma sie tutaj wychowywać, momentalnie była cisza, ale co z tego skoro na drugi dzien było taj jak wyżej napisałam? Więc do czego, do jakiego domu mam wracać?

Próbuje rozmawiać z mężem ale na nic sie to zdaje. Żeby to on chociaż powiedział w swoim domu jasno i wyraźnie ze mają sie zamknąć bo jest małe dziecko, nie to on sam do nich wrzeszczy i się tak kłocą nawet przy dziecku.

Dzięki bags i Tobie marena7 również.

Jestem po rozmowie z mężem. Hmm... Nie odzywa się, ale czy ja się odezwałam? On wie co to znaczą dojazdy bo dojeżdżał do pracy i musiał to godzić z pracą w gospodarstwie... Mieszkanie to jest jakieś rozwiązanie, ale on sobie tego nie wyobraża. Woli kupić stary dom obok posesji ojca, który jest ruderą i go wyremontować. Tylko, że wiem jak to się skończy, nigdy tam nie zamieszkamy, bo remont będzie trwał wiecznie... wiem, bo znam męża i jego podejście do spraw budownictwa... kompletnie się na tym nie zna... Moim zdaniem kupimy za to mieszkanie od razu do zamieszkania 10km od teścia. Ja już nie mam siły do tego chłopa. Mówię, mu ze musimy pójść na jakiś kompromis. Jak wrócę ja, to pytam go jaki jest jego kompromis w tej sytuacji... cisza... więc mówię no właśnie, najlepiej jest nadal nic nie robić i się wszystko poukłada samo. Będzie tak jak on chce? Będzie i wszystko cacy. No i powiedział, że przecież to ja go zostawiłam i odeszłam od niego...

Tak, najlepiej jest zwalić na mnie wszystko. Najłatwiej i najprościej.

Przeczytałam artykuł "odcinamy pepowine czyli koniec problemow z tesciowa".
Nie wiem tylko, czy mam odnieść osobę teściowej w tekscie do jego ojca czy do matki, czy do obojga?

Coś mi mówi, że mój mąż sam przed sobą nie chce się przyznać do tego, że mimo, że ojciec go gnoi, poniża, to on wciąż stara się mu udowodnić, że jest coś wart.
Mimo, ze twierdzi ze ma to gdzieś, ze robi swoje. Wnioskuję to po wczorajszj rozmowie i podam dwa przykłady. Obok posesji teścia jest stary dom, który jak wspomniałam wyzej mąż ma chęć kupić. Tylko, że wiem, ze nieraz ojciec mówił, ze mógłby to syn kupic, ze nic nie robi w tym kierunku, ze mieliby gdzie bydło trzymać (zabudowania gospodarcze), tak więc myślę, że mąż podświadomie twierdzi ze to jest dobra opcja, bo przeciez wyszła od tatusia, i tzreba mu udowodnić, ze w koncu synek spełni jego kolejne oczekiwanie... Druga sprawa. Tesciowa ma starą zardzewiałą pralkę i moja mama chciała mi dac swoją 2 letnią, która specjalnie dla mnie naprawiła w serwisie i wykupiła dodatkową gwarancje. Prosiłam męża jeszcze przed wyprowadzką, zeby mi przywiózł pralkę, ale on twierdził, że po co...
Wczoraj też mu podałam ten przykład, że nie moge na niego liczyc nawet głupiej pralki nie mógł mi przywieźć, że nic nie mogę mieć tak jak chcę, bo on który nie pierze bedzie o tym decydował. Stwierdził, ŻE KUPIMY NOWĄ ZEBY MU NIKT NIE ZARZUCIŁ ZE ZNOWU MA COS OD KOGOS ...
Uważam ze moje myślenie jest słuszne

Mąż kiedyś przyznał, że ojciec nigdy nie umiał docenić czyjejś pracy, powiedzieć dziękuję, przeprosić.

Jestem w tak wielkiej rozterce. Staram się tłumaczyć mężowi tą toksyczną sytuację. Już nie chcę się roztkliwiać nad tym jacy sa jego rodzice itd, chodzi mi o nasz zwiazek, żebyśmy mogli być sami na swoim... Mam jeszcze siłę do kolejnej rozmowy, ale nie wiem czy on sie otworzy na tyle, żeby przyznać sam przed sobą, że jest uwikłany w tak zakorzenione w sobie mechanizmy obronne, ze do tej pory nie zdawał sobie sprawy z tego... Tylko wiem tez ze to może długo potrwać zanim przez te rozmowy coś do niego dotrze.

Do bags
Nic nie umiem wskórać... Wczoraj mąż przyjechał na wieczór po tygodniu nie widzenia się. Fajnie, ale pierwsze co oznajmił, żebym go obudziła rano bo jedzie na narty... Zabolało. Pytam, czy nie może dla nas poświęcić jednego dnia w tygodniu? Umówił się, nie chce zawieść. Pobawił się z dzieckiem, czego skutek byl taki, że się rozbudziło, on poszedł spać a ja kolejną godzinę usypiałam dziecko. Chyba mu więcej nie pozwolę na tak późne przyjazdy.
Rano go nie obudziłam, jego problem myślę, że sobie budzika nie nastawił, ale i tak pojechał. Pyta kiedy moje odwiedziny u niego? Ja milczałam, bo już brak mi słów na to wszystko. Powiedział, że mogłabym po południu przyjechać, że on juz będzie, po chwili dodał "chyba"...
Jutro ma robote przy moim aucie więc przyjedzie, mówi: i zostanę do wieczora, po chwili "chyba"...
czyli jak go nie zawezwą do domu...

Myślałam, że porozmawiamy, ale znowu rozmowa odkładana. zamiast robić krok w swoją stronę my robimy krok w przeciwnych kierunkach, przez co czuję, ze coraz bardziej się od siebie oddalamy. Dlaczego on nic z tym nie robi? Chciałabym, żeby powiedział "kochanie, kocham Cię, nie mogę już tak bez Ciebie dłużej żyć, porozmawiajmy, chcę zrozumieć Ciebie, musimy dojść do porozumienia" "zrobię wszystko, żebyśmy byli razem" "przynajmniej spróbuję"

Łzy cisną mi się do oczu, kiedy o tym wszystkim myślę, nadal patrzę na niego pełna miłości w sercu, uśmiechamy się do siebie nie mówiąc nic, wiem, że kochamy oboje, ale są takie przeszkody, które nie pozwalają mi być szczęśliwą w tym związku...Wybaczam mu wszystko, co mówiąc zranił mnie, żeby tylko zechciał zrozumieć, wczuć się we mnie, w moje uczucia, odczucia, marzenia, pragnienia...

Na razie jedyne światełko w tunelu widzę takie, żeby jutro jeśli w końcu uda się porozmawiać, żeby w jakiś sposób dotrzeć do jego serca, bo jeśli nie, to nie widzę żadnej szansy dla nas i albo bedziemy sie od siebie odsuwać, albo wrócę i przez wzgląd na dobro rodziny, małżeństwa będę całe życie cierpieć...

czytam, szukam wszelkich informacji, rozwiązań...
powoli mam poukładane w głowie co mu powiem, ale on jak widać unika rozmowy
dzieki bags ze moge liczyc na pomoc Twojej osoby

Wczoraj mąż przyjechał, była okazja do rozmowy, która była bardzo spokojna. Nadal jest między nami wielkie uczucie. Rzeczywiście przyjęłam taktykę, że nie będę po raz enty mówić mężowi jaki jest jego ojciec, powiedziałam, że nie potrafię tam wrócić i nie chcę tego. Dyskutowaliśmy na temat jego ewentualnych dojazdów, ale wiecie co... ja sama dziś uświadomiłam sobie, że to nie ma sensu. Nasza sytuacja jest PATOWA Nie ma z niej takiego wyjścia, które by zadowoliło wszystkich.
Najlepsze rozwiązanie to wybudować dom... tylko za co...
drugie rozwiązanie kupic mieszkanie (czy dostaniemy kredyt?, no i nadal wiąże się to z dojazdami męża, tylko wyniesie to jakies 10 km w jedną stronę, nadal będę sama praktycznie cały czas, ale bedziemy miec coś swojego, bo zeby on teraz dojeżdżał do moich rodziców, tu tez nie stworzymy nic wspólnego, własnego.)
trzecie kupić ten dom obok tesciów, do generalnego remontu (szczerze to wolę juz kupic mieszkanie i móc sie od razu wprowadzić, bo nie wierzę, że mąż odremontuje tą ruderę, trzeba ekipy, czasu i dużo pieniędzy, a u mojego męża w domu to wszystko sie zaczyna a nic nie kończy)

tak na prawdę to nadal wszystko w zawieszeniu... poszukiwanie rozwiązania
wiem, ze duzo zależy od męża, żeby sie w koncu obudził i zaczął działać, a nie tylko czekał aż się samo ułoży, bo się nie ułoży

hmm wczoraj znowu rozmowa z mężem... gorzkie słowa z jego strony... w sumie powinnam być na nie przygotowana, bo przecież widać jak na dłoni jakiego wyboru dokonał, ale wczoraj nazwał to po imieniu, bo wcześniej oskarżał mnie, że to ja go zostawiłam. wczoraj powiedział, że kocha nas bardzo, ale wybrał gospodarkę, ale widzi, że ten jego wybór nic mu nie dał, bo nas przy nim nie ma. Rozmawialiśmy nad opcją kupna posesji obok. wszystko zależeć będzie od tego czy mąż dostanie kredyt i jak szybko posuwać się będą prace remontowe: dach, nowe okna, tynki, wylewki, instalacja elektryczna i C.O. łazienka, kuchnia i chociaż jeden pokój na razie.
szczerze to się tego boję wszystkiego

Mieszkacie w jednym domu/mieszkaniu z rodzicami, teściami, innymi krewnymi? Czujesz, że nie zniesiesz już kolejnych problemów? Jeżeli masz taką sytuację, napisz proszę do mnie wiadomość - w zgłoszeniu podaj numer kontaktowy, a masz szansę na udział w ciekawym programie telewizyjnym i uzyskanie pomocy eksperta.
Pozdrawia Natalia