Nieodcięta pępowina w wersji żeńskiej?

Pierwsze i podstawowe pytanie - ile ona ma lat? Czytając Twój post nie mogłam oprzeć się wrażeniu, że piszesz o jakimś nastoletnim dziewczęciu... Albo o bardzo dziecinnej 20-tce.

Jak ją nakłonić do zmiany relacji z rodzicami? Bardzo szczerze porozmawiać. Powiedzieć o swoich doświadczeniach w tym temacie. Piszesz, że rozważałeś wspólne mieszkanie, więc traktujesz ją poważnie. Powiedz jej o tym, jak też o tym, jaka jest Twoja wizja związku, czego oczekujesz. Zapytaj jak ona widzi przyszłość Waszego związku. Możesz ją nieco nastraszyć, że potrzebujesz partnerki, nie dziewczynki, która trzyma się mamusinej spódnicy i złoszczą ją próby rozmowy. Moim zdaniem musisz się postawić, bo Wasz związek z jej rodzicami w tle prędzej czy później się rozpadnie.

Jeśli ona problemu nie widzi w relacji między nią a rodzicami, to nic nie wskórasz. A raczej zafundujesz sobie kłótnie i pretensje o rozbijanie świetnych układów rodzinnych.
By mogły wprowadzać jakiekolwiek zmiany, to ona musi widzieć swoje spaczone relacje i musiałaby chcieć je zmienić.

Rozumiem, że ona metrykalnie ma lat 30 z kawałkiem, emocjonalnie jest 10-letnim dzieckiem.

Może problem w tym, że kobiety należy kochać, ale nigdy nie próbować zrozumieć?
Problem widzą nawet jej rodzice. Starają się popchnąć ją ku dorosłości. Kazali wyprowadzić się na swoje i szukać lepiej płatnej pracy. No to ona się wyprowadzi... do babci. Oni ciągle nie znają ostatniego elementu tej układanki, czyli tego że ich córka ma kredytowy nóż na gardle. Uważam, że powinna stanąć przed nimi i powiedzieć wprost: mamo, tato, mam problemy finansowe, jeżeli możecie to pomóżcie. Ja kilka lat temu startowałem z podobnej pozycji. Sytuacja niemalże identyczna. Zadłużenie 10x przekraczające dochody, niezdrowa relacja z rodzicami... Wtedy dziewczyna mnie rzuciła, i to zapoczątkowało zmiany (ale ona już do mnie nie wróciła). Nie chcę tracić tego związku, życie jest za krótkie na ciągłe poszukiwania.

Życie jest za krótkie, żeby marnować kilka lat na coś bez przyszłości... Widzisz analogię do swojej sytuacji sprzed lat - co dla Ciebie było motywacją do zmiany? Dopiero rozstanie z osobą, którą kochałeś. Na pewno tamta dziewczyna nie rzuciła Cię bez ostrzeżenia, na pewno mówiła Ci wcześniej, co jej ni pasuje i gdzie widzi problem. Co z tym zrobiłeś? Zapewne nic. Dopiero terapia wstrząsowa podziałała. Dlaczego więc łudzisz się, że Twoja obecna dziewczyna weźmie pod uwagę Twoje zdanie i spróbuje coś zmienić? Jak widzisz Waszą przyszłość? Będziecie razem mieszkać u babci?

Z każdym Twoim zdaniem wyłania się obraz dziecka, nie dorosłej kobiety... Myślałam, że jej rodzice również mają porządny współudział w zaistniałej sytuacji, ale jeśli nawet oni widzą problem to znaczy, że problem jest większy niż się wydawał na pierwszy rzut oka...

Jest jeszcze jedno dobre powiedzenie, które oby nie miało zastosowania u Ciebie: widziały gały, co brały.

Ja bym to rozszerzyła na: "każdy człowiek coś ma", z tym, że u niektórych to "coś" nie przeszkadza w normalnym życiu i nie utrudnia relacji partnerskich. Jest takie zjawisko psychologiczne, że przyciągamy to, co jest nam znane - jeśli sam miałeś ze sobą problemy to możliwe, że przyciągałeś same "dziwne" i równie problematyczne... Ja Ci z czystym sumieniem mogę powiedzieć, że nie mam ŻADNYCH większych ułomności, ale to zasługa wielu lat pracy nad sobą. A jakiej pracy możesz się spodziewać po osobie, która nie widzi problemu?

Metoda którą proponuję innym w takich przypadkach jest jedna - ja to nazywam deadline. Tzn. stawiamy punkt w czasie do którego jakiś proces musi zostać ukończony. Granica ta musi być jasno określona i nieprzekraczalna. Także dam nam jeszcze trochę czasu, to chyba najlepsze obecnie rozwiązanie.

Bardzo dobra metoda.

Taaaa, trochę to bardzo jasne określenie granicy

Napisałem "trochę" bo jeszcze, na chwilę obecną nie wiem jaki to będzie termin. Na pewno nie dłuższy niż rok, może wiosna przyszłego roku. Muszę przemyśleć ten temat, również na podstawie tego co zostało napisane w tym wątku. Za wszystkie wypowiedzi bardzo dziękuję.

Każda kobieta ma jakieś zawirowania psychiczne (podobnie jak mężczyźni, bo normalnosć nie istnieje) i tylko od nas zależy czy z dziwactwem partnera potrafimy żyć czy nie,
Twoja dziweczyna jest uzalezniona od rodziców, bo moim zdaniem brakuje jej poczucia bezpieczeństwa, coś musiało sie wydarzyc w jej życiu i teraz ona widzi w nich jedyny stały punkt swojego życia (jak wpadła w owe długi, które nie są takie małe????).
Twój pomysł by waszemu związkowi "jakiś czas" jest dobry, choc tu moze byc ciezko......

Kredyt wzięła na studiowanie, ale koszty studiów (czesne) to nie więcej niż 1/3 jej rocznych dochodów. Leży u niej natomiast planowanie finansów. Pracę pewnie będzie jej dużo łatwiej zmienić niż mi (naście lat w jednej firmie), ale wiąże się to raczej ze zmianą miejsca zamieszkania.
Ja też lubię "zabawki", fajne rzeczy, samochody, ale ich kupowanie nie sprowadza na mnie finansowej katastrofy.

hm.... zycie jest twoim zdaniem za krotkie na poszukiwania? ale zycie masz tylko jedno, wiec szanuj je i swoj czas i nie marnuj go na wychowywanie duzego dziecka. ja myslalam,ze ona moze wlasnie konczy studia albo juz skonczyla itp czyli ma jakies 25 lat...a nie 32 moze postaw jej ultimatum: albo powiesz rodzicom o dlugu albo pa?

ps. wyobraz sobie sytuacje:
jestescie razem, macie dwojke malutkich dzieci, ona nie pracuje, bo mlodsze ma powiedzmy roczek... i nie chce wrocic do pracy, ty pytasz czemu, ona ze po prostu nie i wpada w zlosc.
a tu sie nagle okazuje, ze zalatwila sobie kolejny dlug na paradziesiat tysiecy i nie zamierzala ci o tym mowic...

poza tym, nie sadzisz, ze ona znalazla sobie zywiciela w tobie? tzn pasozytuje na tobie?

Uważam, że powinna załatwić sprawę swoich finansów z rodzicami jak osoba dorosła - przyznać się i poprosić o pomoc.
Jakiś czas temu myślałem nawet o poręczeniu jej kredytu na skonsolidowanie należności, albo wzięcia pożyczki, spłacenia jej zobowiązań i później odbierania tej kwoty od niej (na zasadzie umowy cywilno-prawnej pożyczki). Teraz wstrzymałem się z tymi decyzjami.
Natomiast na pasożytowanie jestem bardzo wyczulony, nie ma w niej udawania czy celowego działania. Raczej nieodpowiedzialne decyzje finansowe, których teraz ponosi konsekwencje. Nie jest jej z tym łatwo.

Trochę inna myśl. W każdej takiej sytuacji należy wysłuchać głosu obu zainteresowanych stron. Ja z pewnością nie opisuję sytuacji obiektywnie. Ale podejrzewam, że gdybym jej pokazał ten wątek to byłby koniec naszej znajomości... chociaż kto wie.
Teraz zastanawiam się jak postępować z ewentualnymi przyszłymi znajomościami? Pierwsza randka i lista pytań - o relacje z rodzicami o sytuację finansową? Serce nie sługa i zaangażowanie się pojawia (u mnie dość szybko), a potem wylewany jest kubeł zimnej wody na moją głowę.

Lysyfacet nie doczytałam już wszystkich postów ale np. te jej problemy zdrowotne, fizyczne mogą wskazywać faktycznie na problemy natury psychicznej np. jakaś nerwica lękowa. A fundamentem wszytskich nerwic jest lęk.

Może nie tyle naciskaj aby ona zmieniała swoje podejście do rodziców ale zapytaj ją czego się obawia? Jakie lęki, obawy każą jej być tak blisko rodziców. Możliwe, że kiedy ją naciskasz wzmagasz w niej uczucie lęku, co daje rezultat odwrotny do oczekiwanego. Moze staraj się jej pokazać dobre strony zmian. Pokazać, że nie ma się czego obawiać!

Ona albo nie ma samoświadomosci co sie z nią dzieje, albo odczuwa zbyt silny lęk aby podjąć jakieś działania do zmiany.

Najlepiej abyś ją wspierał jednocześnie spokojnie, po mału uświadamiał jakie powinny być relacje między rodzicami, a ich dorosłymi dziećmi. Najlepiej aby udało Ci się poznać jej obawy i abyś faktycznie był oosbą, która będzie chciala jej pomóc. Może z czasem udałoby Ci się ją namówić na terapię albo przyznajmniej aby zasięgła jakiejś porady psychologicznej.

W kazdym razie jełśi ona nie bedzie wciąż widziala problemu badź nie będzie chciala niczego zmieniać to nic nie zdzialasz!

Co do kwestii długu to trudno mi tu coś napisać. Zachowała się nie odpowiedzialnie jednak strach aby o tym powiedzieć rodzicom wskazuje, że jednak ma świadomość jakichkolwiek konsekwencji. Moze obawia się utraty serdeczności, przychylności rodziców gdyby o tym wspomniała?  Obawia się, że ich straci w sensie, że ich relacje by się zmienily na gorsze gdyby sprawa sie wydała? Z drugiej strony to dosć dziwne, że odważyła się na tak mocno obciążający ją kredyt bez wiedzy rodziców, skoro jest im podporządkowana?

Ale czy ona chociaż próbuje ten kredyt spłącić, czy podchodzi do sprawy poważnie? Czy oprócz tego kredytu podejmowałą jeszcze jakieś inne niekorzystne decyzje finansowe? Czy w codziennym życiu jest rozrzutna, nie przywiazuje wagi do wydatków, zobowiązań?

Czy jej rodzice są wobec niej wymagający? Czy oczekują od niej aby zawsze wszytsko robiła dobrze, właściwie?

Może wydawanie peniędzy to też dla niej forma radzenia sobie z presją, ze stresem?

Tylko, że też nie rozumiem jednej sprawy. Skoro ona jest dorosła, pracuje i oczekujesz od niej, że odetnie pepowine to czemu oczekujesz, że w spłacie kredytu powinni pomagać jej rodzice?

Jakby nie było kredyt to jej problem, z którym powinna sobie jakoś poradzić jako osoba samodzielna. Zatem to chyba dobrze, że próbuje to jakoś sama spłacić, a nie zachowuje się jak małalata, która biegnie do rodziców aby ją uratowli, bo ona za mocno się "zabawiała"?

Ja mam świadomość, że Ty nie chcesz na siebie brać jej zobowiązań i stać się dla odmiany kimś w rodzaju jej rodzica. Wolalbyś pewnie z nią budować zaczynając od czystej, jasnej sytuacji bez dodatkowych obciążeń. Może wspólnie powinniście  obmyśleć jakiś konkretny plan typu "jak szybko spłacić kredyt"? Wprowadzić jakieś oszczędności, albo może pojawiała by się dla niej jakaś dorywcza, dodatkowa praca? Może jej rodzice też mogliby wam pomóc ale nie znaczy, że oni mają zrobić za nią wszytsko!

Finansowe sprawy to osobna i delikatna kwestia tu powinieneś być pryncypialny, jesli coś chce to niech za to płaci, jest jednak druga sprawa przywiązanie do rodziców nie przyszło Ci do głowy ze nie zapewniasz jej bezpieczeństwa które ona czuje bedąc przy rodzicach. Czesto facet sie dziwi dlaczego ona woli rodziców a nie jego odpowiedz jest prosta BO WIE ŻE TAK NAPRAWDĘ TYLKO NA NICH MOŻE LICZYĆ, powiesz że przeciez ty płacisz itp, prawda ale poczucie bezpieczenstwa to wiecej niz pieniądze i sex. W pewnym wieku zaczynasz myslec poważnie gdzie bede mieszkać, co jeść etc, to coś więcej niż ochota lub jej brak na 'bzykanie'. Powiesz przeciez ja bede o nią dbał, wspolnie bedziemy budowac przyszłość, problem tylko w tym że to kwestia zaufania do Ciebie,  lub jej brak . Ona po prostu nie widzi w Tobie trwałej pewnej przyszłości dlaczego tego już nie wiem

O, widzę że wątek wciąż jest żywy, co mnie cieszy.
Generalnie dziewczyna moja jest w upokarzającej sytuacji braku pieniędzy. W obliczu niskich dochodów należy nieźle się nagimnastykować, żeby wystarczyło na podstawowe potrzeby. Ona wpadła w pułapkę łatwych pieniędzy z kredytów. Teraz ma już przeterminowane należności (jak się dowiedziałem).
Co do poczucia bezpieczeństwa, to dopuściłem się tu przewinienia. Mówiłem o zamieszkaniu razem, a później zacząłem się z tego wycofywać (jak już dziewczynie trochę się przyjrzałem).
Z jej rodzicami trochę czasu spędziłem, ale jakie wspólne tematy mógłbym mieć z ludźmi po 50-tce? Ładny dom, ładny ogród, dobrze gotują ale nie mogę spędzać z nimi każdego wolnego dnia. U mnie tak nie było, żeby dziewczyna miała w zasięgu wzroku moich rodziców. To dobre dla 10-latków. Ludzie dorośli tworząc parę chcą mieć czas również tylko dla siebie razem i dla siebie z osobna w ciągu doby.
Jak się zorientowałem (chociaż ona może zaprzeczy) jest na każde zawołanie rodziców - oni i babcia mają najwyższy priorytet i ja muszę z nimi konkurować. Jak pojawia się kwestia sprzątania, czy robót na działce, to nie ma żadnej dyskusji.
Jeżeli ona byłaby taka rodzinna, to starałaby się stworzyć własną rodzinę, a nie wciągać mnie do swojej rodziny na zasadach brata a nie partnera.
Ja czuję w niej "przez skórę" duże napięcie nerwowe. Sam kiedyś tak funkcjonowałem i też to napięcie blokowałem.
Każda moja dziewczyna miała "coś", ale to nie były te same braki - poza zablokowanymi emocjami (tj. na zewnątrz spokój, obojętna twarz, a w sercu aż się gotowało). Długi czas pracowałem, żeby "wyprostować" swój charakter, co przyniosło wymierne efekty.
Dodam jeszcze, że we mnie jest tyle empatii i jestem tak wrażliwy na doznania drugiego człowieka, że od razu widzę z czym się dana osoba boryka, jakie są jej lęki, problemy, jakie uczucia próbuje ukryć.

Zawsze staram się spojrzeć na daną sytuację również z perspektywy innych osób. Kiedyś nieświadomie łapałem się na tym, że wczuwam się w to co czuje inna osoba, a od jakiegoś czasu robię to świadomie. Poznając kogoś od razu zaczynam rozpracowywać jego psychikę, jakie ma słabości, co nim/nią kieruje, czego się boi, czego potrzebuje.
Heh, tylko jak się zakocham to na moim nosie od razu lądują wspomniane już różowe okulary.
Wszystko to bierze się z wychowania jakie odebrałem. To jak mnie wychowywali rodzice już mam rozłożone na czynniki pierwsze, napiszę tylko, że starali się oni wychować mnie na porządnego człowieka - starali się tak bardzo, że aż za bardzo. Problem w tym, że rodzice (w 90% mama) przyjęli drogę kar, nagan i wymuszania. Jak byłem młodszy, to stosowali drwinę, ośmieszenie, zawstydzenie, krzyk, często pas. Jak podrosłem, to zaczęła się motywacja finansowa, a później "wyprowadź się". Teraz już emocje opadły, wiele się zmieniło, pozostały tylko wspomnienia.

Frezjo, wątek Twój czytałem. Heh, nic się nie toczy szybciej niż koło fortuny. Jeszcze kilka lat temu ja byłem takim syniem mamusi z nieodciętą pępowiną. Tu mój gorący apel do młodych małżeństw, za wszelką cenę unikać mieszkania z rodzicami.