gra w kotka i w myszkę

No co ty, spotykam się z dziewczyną 4 lata, mieszkałem z nią a potem jak mnie pogoniła to ona pomieszkiwała ze mną, nigdy nie mieliśmy najmniejszych sporów o pieniądze, spory zawsze dotyczyły rozwiązywania problemów, prawodmówności, ale zadnych zdrad ani nic (przynajmniej nic o czym bym nie wiedział), to jakby nigdy by mi nie przyszło do głowy brać faktury na ten remont. Zresztą nawet jakby mi znowy kazała spadać to nie chciał bym od niej grosza, kaska nie gra dla mnie większej roli w ogóle, o ile ją mam a akurat mam. Nie mogę powiedzieć, żeby była ze mną tylko wtedy kiedy jest jej wygodnie. Piszę bo już nie ogarniam, czuję, że im więcej od siebie daje tym bardziej dostaję od niej popalić po prostu, nie mam się już nawet kogo poradzić. Po 4 latach ciągłych jazd, które mi serwuje, zdążyłem się już naprzykrzyć chyba wszystkim znajomym poprostu, nie mam nawet z kim pogadać. Co dwa trzy tygodnie mam jakies totalnie bezpodstawne jazdy, nienawiść i miłość. To dobra dziewczyna ale z domu wyniosła wychowanie od ludzi którzy całe życie ze sobą walczyli, i ona nic innego nie potrafi, nawet jak nie chce się tak zachowywać to właśnie tak jej wychodzi. Szantarze emocjonalne, zmienianie zdania co 5 minut, napady histerii i choleryzmu gdy nie jest jak chce. Gdy jest w takim stanie to może powiedzieć cokolwiek, nawet rzeczy których nie myśli, to nie ma dla niej najmniejszego znaczenia. Nigdy nie usiłuje dojrzeć, że konflikty zazwyczaj nie są jednostronne tylko generowane przez dwie osoby, i nie próbuje ich rozwiązywać w żaden sposób, tylko histeria choleryzm, a potem głęboki żal do konca dnia, czasem przeprosiny, a następnego dnia element wyparcia, i brak możliwość powrotu do problemu bez agresjii słownej. A teraz z tym remontem to już pojechała na maxa, coś co można zrobić w tydzień ciągnie się miesiąc, nie ma czasu pokazać palcem co chce mimo iż to dla niej a nie dla mnie bo u niej w domu. Na jakiekolwiek argumenty moje ma jeden, że jej wypominam kasę i że mi ją zaraz odda, i że jej nie jest potrzebny żaden remont i że skończy go sobie sama. etc etc. ciężka sprawa, nie mam już żadnych pomysłów na wyjście z impasu
poza psychologiem dla par, inaczej tak będzie zawsze, mimo obietnic chęci zmiany podejścia zawsze kończy się tak samo, nie ważne co by się działo to moja wina. Jestem złamany, zawsze to mnie zostawiały kobiety, i nie znajduję w sobie siły aby zapewnić komukolwiek takie odczucia a z drugiej strony mnie to wykańcza tak, że odechciewa mi się żyć. Takie buty.

Wydaje mi się, o tyle o ile znam siebie i ją, że to też nie jest sedno sprawy. Ona się czuje tak samo poszkodowana jak ja. Problem nie polega na tym, że ja jestem spokojny domator a ona nie (nie mamy już po 18 lat, nie mamy już nawet po 20 bo już po trzydziestce). Niby już problemy np. że jak ja coś powiem, na coś się umówię to tak zrobię, a dziewczyna mówi co jej ślina na język przyniesie a robi coś zupełnie innego, przerobiliśmy, ale to się nadal o to samo rozbija. Chyba dwa podstawowe problemy, jak się na coś umówię, to nigdy nie pokpię sprawy, a teraz no to się umówiłem, mam się do ciebie przeprowadzić, robię z tej okazji dla ciebie remont, ale minimum musisz mi pomóc, i umówiła się, na dokładny dzień i zmieniła plany, jak stanąłem okoniem, to poleciała w inwektywy, bo straciła rezon, ale jedyne co z tego wyciągnęła, to to że nie przyszedłem na jej wernisaż, a skoro mnie wyzwała od osoby, przez którą ma wiele problemów w życiu, czyli swojego ojca, to czemu się jeszcze dziwi, że nie przyszedłem. Pokpiła sprawę, którą ze mną wcześniej umówiła (nie poraz pierwszy) po czym jak się postawiłem, to mnie wyzwała używając najgorszej możliwej w jej przypadku inwektywy i jeszcze ma pretensję, że nie przyszedłem. Oskarża mnie o wyssane z palca sprawy, a sama ma ze sobą mnóstwo problemów nieprzepracowanych z dzieciństwa. Dla ścisłości, ja też jestem człowiekiem i czasem coś skrewię ale staram się i nie ściemniam, nie oszukuję i nie odwracam kota ogonem. Większość ludzi w moim otoczeniu już dawno mi powiedziało, że ma nadzieje, że wiem co robię, bo życie z taką osobą jest męczarnią. Sam już nie jestem pewien czy wiem co robię, szukam w sobie siły, żeby nie odpuścić i wierzę, że może coś się zmieni. Poza takimi napdadami i scenami, jest wspaniałą dziewczyną, ale te akcje uniemożliwają mi normalne funkcjonowanie i z nią i samemu, po prostu odechciewa mi się wszystkiego.

Staram się nie dawać tym atakom, ale mam jakiś mechanizm taki w sobie, którego nie udało mi się przepracować, że jak moja kobieta zaczyna płakać z jakiegoś powodu, którego mi nie wytłumaczy to czuję poczucie winy. Tkwię w tym bo poza wadami znam też jej zalety, tkwię w tym ponieważ, to zawsze ja byłem zostawiany dotychczas w moich nielicznych długotrwałych związkach i po tym długo cierpiałem i nie chcę nigdy nikomu sprawić podobnej niespodzianki, rozstanie się na normalnie z nią nie jest możliwe, bo tylko wóz albo przewóz. Jestem zdruzgotany tym, że z domu wynosi się takie rzeczy i że potem one wpływają w taki sposób na zycie innych, np teraz na moje. Kolejna sparwa, że jestem po prostu miętki, staram się nie dawać i nie brać tego do siebie wiedząc, że w gniewie wykrzykuje rzeczy, których często nawet nie myśli. Ale od czasu do czasu poziom abstrakcji wymyślanych przez nią problemów mnie przerasta, gorycz mi się przelewa, w głowie mi się kręci i najchętniej bym zniknął. Brakuje mi już pomysłów na normalne funkcjonowanie bez rozstania.

Swego czasu pamiętam, jak w pewnym podcaście PUA, Tomek ekspert odniósł się do "ram", które w sumie wcześniej sam promował. No cóż, śmiech to zdrowie, szczególnie jeśli mowa o  "ramkach" do zdjęć

Swoją drogą, nie uważam, by lekka, nieprzesadna dziecinność była czymś nieatrakcyjnym. Na przykład, mi się podobają lekko dziecinne kobiety, w sensie dziecinny uśmiech czy cokolwiek podobnego. Poza tym, w każdym z nas jest trochę dziecka, i nie ma się co tego wypierać czy też negować... szczególnie lubię dzieci tak do 7 roku życia, bo są nie tylko fajne itp. itd., ale przede wszystkim szczere do bólu, naturalne, prawdziwie i spontaniczne - fajnie z nimi przebywać, bawić się, po prostu przytulić do maleństwa itp. itd -- natomiast wielka szkoda, że później to tak szybko i często w nich po prostu zanika, ale cóż... "ci dorośli" robią swoje, niestety. Jak to mówią, witamy w świecie dorosłych, w świecie pełnym ..... (nie czytałem tematu, więc taka wyrwana z kontekstu dygresja z mojej strony).

Ale w sumie to, sam zobacz, ile osób NEGUJE "coś" według swoich kryteriów (ram), które nie są tak dla innych atrakcyjne . Po prostu, według mnie potrzeba więcej mądrych i otwartych ludzi na tym świecie...

Jako, że piszę do was na publicznym forum o swoim problemie głównie po to aby go nie kisić w sobie, ale nie zwracam się bezpośrednio po poradę, gdyż w moim mniemaniu taka nie istnieje (nie ma instant rozwiązań takich sytuacji, może porady u specjalisty przy zaangażowaniu trzech stron) to nie bardzo umiem się odnieść do waszych porad, za które i tak jestem wdzięczny i za nie dziękuję. Poruszacie tematy, które zdążyłem już zazwyczaj przerobić, albo z dziewczyną albo sam. Moim zdaniem jej uczucie do mnie jest szczere, czy dziecinne to inna sprawa, bo jest to uczucie opierające się na samym uczuciu, dziewczynka jest artystką, ma artystyczne podejście do życia związane z życiowym chaosem, nieogarnięciem i przy okazji tak naprawdę jest utrzymywana przez ojca, którego tak samo kocha jak nienawidzi (czy szuka we mnie ojca ? nie jestem przekonany, choć ceni moją opiekuńczość), to mi w ogóle nie przeszkadza bo widzę dużo więcej wartości w realizowaniu swoich życiowych pomysłów niż chodzenie do pracy od 7 do 15 (tak jak ja pracuję). Nigdy nie mieliśmy ze sobą żadnych problemów o podłożu zazdrości, pieniędzy, rodziny, majątku, jakkolwiek bardzo się różnimy to podejście do życia mamy podejście i życiowo się dogadujemy. Gorzej jeśli chodzi o słowność i ustalanie wspólnych działań. Ja trzymam się raz powiedzianego i dotrzymuję słowa, moja dziewczyna nie i co więcej, nigdy nie przyzna, że skrewiła tylko będzie odwracać kota ogonem. To jest chyba jedna z niewielu rzeczy, której nie potrafię, co więcej nie chcę przemilczeć, i która destabilizuje moje poczucie bezpieczeństwa w związku. Nie dość, że zawsze chce się wykpić a trudne rozmowy rozwala swoją histerią i choleryzmem, przeplatanym później często z rozpaczą i chcęcią zmiany, z której nic nie wynika
bo jak tylko przejdzie jej szloch to zapomina o sprawie, ja przestaję naciskać bo nie mam serca jej dalej "cisnąć" i nic się nie zmienia, już nie raz stawiałem sprawę na ostrzu noża, że albo przestanie się zachowywać w taki sposób albo będziemy musieli się rozstać. Jestem za miękki, co oczywiście też wyniosłem z domu, ale nie będę wyrzucał sobie ani moim rodzicom, że wychowali mnie w poczuciu szacunku dla wartości innych ludzi, inna sprawa, że nadmiar szacunku i chęci zrozumienia innych nie raz skopał mi w życiu dupę, ale jak jest się miętkim to trza mieć dupę twardką jak mawiają. Inni ludzie nie robią mi takiego zamieszania w życiorysie jak moja dziewczyna, ona wie na jakich nutach zagrać i wie, że mi na niej zależy. Jestem w kropce, i jedyne co mogę zrobić to zmienić siebie ale jakoś niekoniecznie widzę tę zmianę jako zmianę na lepsze. Ogólnie nie uważam zmiany związku na brak związku na in plus, wychodzę z zasady, że lepiej naprawiać jest źle funkcjonujące mechanizmy niż je wyrzucać i zmieniać na nowe. Niestety skończyły mi się narzędzia i pomysły na naprawę. Nie widzę możliwości kontynuowania na dotychczasowych zasadach (nie widzę jej już od lat i za każdym razem o tym mówię i wnoszę o zmianę zasad funkcjonowania mojej dziewczyny w sytuacjach stresowych i spornych) i nie widzę aby jakiekolwiek zasady zmieniały się. Na koniec dodam, że nie jestem masochistą ani nic w tym stylu Prawdą jest, że po każdej takiej scenie czuję się nikim bardziej i bardziej i za każdą sceną dużo więcej czasu zajmuje mi dochodzenie do siebie, to co na początku zajmowało mi godziny, teraz zajmuje dnie lub tygodnie, nic mnie chyba w życiu tak nie wycięczało dotychczas. Za każdym razem namawiam ją do pracy nad sobą, ale wyraża taką chęć tylko po scysjach w krótkotrwałym okresie rozpaczy, następnego dnia już o tym nie pamięta i nie ma powrotu do tych rozmów, bo rozpoczynają tylko następny konflikt, myślę, że ma bardzo silny mechanizm wyparcia. Też uważam, że bez profesjonalisty już wiele zrobić nie da rady i jak już znajdę w sobie siły na jakiś kontakt (remontu już nie skończę ale chociaż muszę zabrać narzędzia swoje, z przeprowadzki też nic nie będzie, muszę znaleźć sobie miejsce do mieszkania i wziąć część swoich rzeczy od niej - żeby chociaż mieć na czym spać i usiąść) to będzie jedyna karta jaka mi została do zagrania przed rozstaniem. Także tak czy inaczej jest to strzał w kolano, być razem źle, nie być razem też źle. Długo szukałem, żeby się przyczepić o coś do siebie, i zmienić coś w sobie
aby te sceny się nie powtarzały lub chociaż nie były tak emocjonalnie wyczerpujące. Ale niestety nie mam sobie wiele do zarzucenia, jakbym przestał komunikować to minimum, które komunikuję gdy coś jest między nami nie tak, to mógłbym się tylko podporządkować i spantoflować, takiej opcji także nie widzę.

Dojrzałość cielesna nie zawsze idzie w parze z dojrzałością mentalną, ja sam nie powiedział bym o sobie, że jestem specjalnie dorosły, pewnie mam z 18 lat, co nie przeszkadza mi w wieku 33 lat zachowywać się normalnie wobec otoczenia. Jeśli chodzi o zakładanie rodziny, to żaden ślub mnie nie interesuje, jej także, dzieci też nie planujemy posiadać, świadomie (przynajmniej ja, bo dla dziewczyny słowa niewiele znaczą, a organizm i tak zrobi co zechce) także pod tym względem jesteśmy także dogadani i nie stanowiło to dotychczas podstawy do konfliktu między nami. Ja już sam nie wiem na co liczę, serce swoje rozum swoje. Zdaje się, że nie lubię zmian i ogólnie jestem stały w podejściu do życia, zarazem przewidywalny, poza tym jak wspominałem wydawało mi się zawsze, że przy odrobinie chęci można wszystko naprawić, ale nie widzę już oznak chęci ku temu ze strony dziewczyny.

Azetka,

nie szukasz porad, ale parę uwag ode mnie.

Jak dla mnie w Waszym związku przyciągnęły się przeciwieństwa. Ja na własnej skórze przekonałam się, jak złudne jest poczucie, że przeciwieństwa się uzupełniają. Ok, ludzie moga się uzupełniać, ale wszystko zależy od tego w jakich sprawach i na ile są różni. U mnie role podzielone byłby odwrotnie: on kochany i wyluzowany, z ogromną ilością dobrych chęci i lekko mniejszą faktycznych działań i ja - odpowiedzialna, załatwiająca, to co trzeba. I wyszło, że właśnie podejście do sposobu realizacji wspólnych planów i tym samym marzeń w dużej mierze dopprowadziło do naszego rozstania. Pomógł (?!) zewnętrzny kryzys, który wyciągnął na światło dzienne to, czym na codzień jakoś "zarządzaliśmy", a co w momencie, gdy trzeba było wykazac się dojrzałością urosło do rozmiarów przepaści nie do przeskoczenia. Dlatego mnie nie dziwi, że dogadujecie się w wielu sprawach, że widzisz zalety drugiej strony (tak swoją drogą, to naprawdę jestem ciekawa jakie - i nie jestem tutaj złoślwa- bo z tego co piszesz, to zalet dla partnera w związku mało można pokazać) i że jednocześnie się męczysz: jak dla mnie nie  możesz żyć w zgodzie ze sobą, z zasadami, które wyniosłeś z domu i które, jak masz dowód (nawet podświadomy) pozwoliły na zbudowanie Twoim rodzicom chyba szczęsliwej, a na pewno stabilnej rodziny.

A zaczyna Cię to męczyć tym bardziej, że 4 lata to kawałek czasu i powoli człowiek "osiada" się w związku. Pierwsza fascynacja za Wami. Pierwsze docieranie za Wami. Magiczna 30 za Wami. I wcale bym się nie zdziwiła, że po prostu to, co was na początku przyciągnęło przestaje wystarczać. Może to, czego wydawało Ci się, że chcesz, wcale nie jest tym, czego potrzebujesz do swojego indywdualnego poczucia szczęścia. "Love is sometimes not enough" vel i z nią źle i bez niej nie dobrze.

Widać, że dość świadoime podchodzisz do Waszego zwiazku i niuansów relacji ze swoją dziewczyną. Sam musisz podjąć decyzję, czy wir emocji jest dla Ciebie ważniejszy niż spokój i stabilność. Bo może z dziewczyną bardziej podobną do Ciebie, po prostu po takich huśtawkach będziesz się nudził (ale chyba były też jakieś inne wcześniej więc masz porównanie).
Ale może jedna wskazówka: usiądź na spokojnie i przemyśl, jak chciałbyś, żeby wyglądało Twoje życie za 10 lat. Albo np. jak ma wyglądać jeden idealny dzień z Twojego  przyszłego życia. I wtedy pomyśl, czy swój ideał masz szansę  zrealizować z aktualną dziewczyną. Taką jak jest teraz. Bo może się zmieni na lepsze, ale może na gorsze, więc i tak najlepiej pracowac danyh aktualnych.

Powodzenia

Tak naprawdę nie bardzo widzę jakiekolwiek wyjście z sytuacji niż rozstanie, jeśli zechce coś zawalczyć, jak za tydzień jej przejdzie i zacznie się odzywać, to zaproponuję jej terapię dla niej lub dla nas obydwojga, może się okaże, że to ja jestem zapalnikiem albo zwykłym zjebem, nawet bym się ucieszył bo wiedział bym już na czym stoję, i czy mógłbym ja w sobie coś przepracować poza zostaniem pantoflem przytakiwaczem czy też po prostu powinienem stronić od jakichkolwiek związków bo robię kobietom piekło z życia, czy też po prostu moja kobieta robi piekło z życia mi, bo mnie "kocha". Podejmowałem tę decyzję już niejednokrotnie ale potem podejmowany pod kolana prze osobę z którą łączą mnie 4 lata tak hardkorów jak i chwil które niestety będę pamiętał do końca życia jako te najmilsze, zmieniałem zdanie, dając jeszcze jedną szansę, niestety jestem za miętki
jak patrzę na kogoś z kim sypiam w jednym łóżku jak płyną mu po policzkach krokodyle łzy to jednak nie jestem twardki w ogóle. Ciężka sprawa, przecierpieć swoje. Po poprzednim 5cio letnim związku z koleżanką, która literalnie uciekła z niemcem, czego mi nie powiedziała, tylko nawkręcała mi jak bardzo jest przeze mnie nieszczęśliwa dochodziłem do siebie kilkanaście miesięcy zanim przestało mi pękać serce dzień w dzień, a mogła po prostu powiedzieć, że ma mnie dość i ma kogoś innego, coż tak to jest, czasem trudno powiedzieć prawdę. Najchętniej bym się położył i już nie wstawał. A.