Zagubiony Edyp/syn marnotrawny

Jesteśmy młodym małżeństwem. Gdzieś się pogubiłem i w pośpiechu życia codziennego przestałem myśleć o samorozwoju i doskonaleniu mojego związku.
Do rzeczy:
W lutym bieżącego roku moja Żona wyjechała na pół roku za granicę. W miarę możliwości obydwoje staramy się odwiedzać. Nigdy nie twierdziłem, że brak mi zaangażowania i nie wątpiłem, że widzę w tej kobiecie swoją przyszłość.
Moja kobieta bardzo dużo razy namiętnie próbowała mi przekazać, że ją zaniedbuje, że jest jej źle.
Częstotliwość rozmów przez skype czy internet był ostatnimi czasy dużo mniejszy głównie z mojego powodu. Nie miałem na to czasu. Musze przyznać też, że zdarzało mi się ją po prostu oszukać i będąc gdzieś z kolegami nie odbierać telefonów lub jej zdarzyło się wejść na mojego fejsbuka widziała dwuznaczne rozmowy, które musiały rodzić mocne wątpliwości. Co dla mnie było głupimi żartami Ją bardzo raniło.
Ona stała się oschła, a do mnie dotarło jak bardzo próbowała mnie przekonać czego potrzebuje kiedy straciłem grunt pod nogami. Kiedy dostrzegłem wizję utraty tego związku widzę jak jej musiało być źle i teraz jest mi strasznie źle ze sobą.
Nie wątpie, że przestała mnie kochać bo takie rzeczy nie wygasają jak za pomocą magicznej różczki ale bałem się, że z powodu mojego zobojętnienia to zobojętnienie przeszło także na nią (nie myliłem się)..że jest w chwilowym amoku i zapominając ile dla siebie znaczymy może zrobić coś czego będzie żałowała... (mogłem mieć powody do takiego myślenia).
Przestała się do mnie odzywać, zaczęła więcej imprezować, alkohol, mężczyźni .. .korzystanie z chwili życia.
Nie mogąc spać od 5 dni, nie jedząc nic nie mogłem wytrzymać w tej sytuacji.
Chciałem zapytać co ja mam robić aby pokazać jej, że nie jestem manipulantem tylko, że wszystko co działo się między nami wynikało bardziej z mojej nieświadomości.
Ogarnął mnie całkowity szał, popadając w małą depresje potrafiłem spędzać ostatnie wieczory na piciu do kompa odświeżając messengera spoglądając czy jest na FB dostępna czy nie.
Postanowiłem, że kupuję najbliższy możliwy bilet i lecę do niej pokazać (3000km dalej)jej jak bardzo mi na niej zależy (jak z waszej strony odebralibyście ten przyjazd patrząc z boku? a jak ona to mogła odebrać? Podsuwają mi się do głowy dwa scenariusze: jeden to taki w którym ona już dostrzegła moją słabość i teraz mnie zgniecie, a drugi, że dotarło do niej ile dla mnie znaczy.)
Może nie przyjęła mnie z otwartymi rękoma ale mam wrażenie, że dzięki temu coś ruszyło. Mimo wypominania mi wyrządzonych krzywd spędzieliśmy 2 dni intensywnie żyjąc ze sobą.
Powoli widzę jakieś światełko w tunelu i wiem, że nie możesz mi odpowiedzieć: - tak to dobra drogą idź tą drogą bądź nie .Nie ma gotowych rozwiązań. Bardziej prosiłbym was o ocenę tej sytuacji.
I coś z czym w tej chwili się zmagam, jak mogę się poprawić nie dla niej ale dla siebie. Bo krzywdząc ją tak naprawdę ranię siebie. Boje się, że moja przemiana może być tylko chwilowa i kiedy wróci wszystko do normy będzie jak wcześniej.
Staram się szukać jakiegoś podłoża mojego charakteru. Dorastałem bez ojca, który przez całe życia był alkoholikiem. Pogrążając się w nałogu przypomina sobie o mnie w chwilowych okresach swojej trzeźwości. Mimo, że ja uważam siebie za ogarniętego gościa, z pasją celami mam jasą ukierunkowaną przyszłość to boje się, że właśnie przez to mam jakiś spierdolony system wartości, że mając złe ideały podświadomie postępuje źle tak naprawdę tego nie chcąc.
Niby wiem co jest dobre a co złe w teorii ale tak naprawdę chyba nigdy nie miałem dobrych ideałów w rodzinie.
Mało tego: Kiedyś bardzo dawno temu po moim pierwszy związku doszedłem do wniosku, że pragnę być zimny i mocno kalkulować. I tak brnąłem w tym postanowieniu przez kilka lat okłamując samego siebie, że można na zawsze już być tylko racjonalnie podchodzącym do życia człowiekiem. Naczytałem się gdzieś, że relacja damsko męska to jest zawsze jakaś pierdolona gra charakterów, nie wierzyłem w partnerstwo. Bałem się, że całkowicie odkrywając karty druga strona  właśnie przede wszystkim podświadomie wyczuje słabość i wykorzysta  to przeciwko mnie.
Co mi może pomóc żebym był lepszym człowiekiem  dla siebie dla niej i dla nas.
Jakieś książki, psycholog, pamietnik, szczera rozmowa z przyjaciółmi ?
Boje się, że z racji tego, że teraz tak mi ze sobą źle to zagłaskałbym ją na śmierć i nie będę widział jej błedów, jej zachowania. Będę za wszelką cenę walczył o nią i zagubię się jeszcze bardziej, a ona będzie po prostu zmęczona takim obrotem spraw bo jest nie przyzwyczajona do tego, że poświęcam jej tyle czasu ile teraz faktycznie bym chciał. Nie chcę żeby czuła sie kontrolowana ale po prostu żebyśmy obydwoje szli przez życie szczęśliwi opierając swój związek na partnerstwie.
Potrzebuję wyznaczenia jakiejś drogi, jakiegoś scenariusza jak mam teraz działać. Czy nadal kalkulować, a może oddać się całkowicie emocjom. I sam nie wiem czy będę w ogóle potrafił.
Jeśli dotrwasz czytelniku to końca tego listu odnieś się proszę do wszystkiego co zwróci tu twoją uwagę i co zaobserwujesz.
I jeszcze raz dzięki za wszystko.

Raczej wolałbym usłyszeć nie twoje wątpliwości  harpio tylko jak zrobić aby podążać dobrą drogą.