Zagubiony facet

To wiesz czy nie wiesz?
Dziewczyna nie wykrzyczała Ci w twarz, że ma Cię już dość i dlatego się jeszcze łudzisz. Ale kilkakrotnie powiedziała (nie dosłownie) - odczep się.

Nie jestem kobietą, ale napiszę Ci jak to ja widzę. Twoja dziewczyna skutecznie na odchodne obciążyła Ciebie winą. Chyba powinieneś jak najszybciej zacząć analizować całokształt obiektywnie. 4 miesiące to stanowczo za mało czasu, by drobnymi błędami przekreślić związek, w którym snuło się poważne plany na przyszłość. Prawdziwa partnerka dałaby Ci wsparcie w chwilach dla Ciebie trudnych. Okazałaby Ci zrozumienie, co jak widać - nie miało miejsca. Obawiam się, że ona w głowie ma wyobrażenie związku jako idylli, tak malowniczo ujmowanych w książkach lub filmach. A niestety życie w związku nie jest tak łatwe i kolorowe. Zawsze pojawiają się sytuacje, które testują poziom zaangażowania, siłę uczucia, zrozumienie. To jest test na dojrzałość. Wydaje mi się, że nie zdała tego egzaminu. Zwróć proszę uwagę na jeden aspekt - bardzo szybko znalazła kolejnego partnera. 4 miesiące to niemal chwila dla kobiety, dla której bólem byłaby konieczność zostawienia partnera. Cierpiałaby, płakała, ciężko byłoby jej egzystować, bo Wasza przeszłość by ją rozklejała. Nie ma tego w tym przypadku, chyba, że znalazła sobie klina w postaci innego gościa, aby nie cierpieć. Ale to doprowadzi ją do podwójnego cierpienia, tylko że za jakiś czas. Wydaje mi się, że licząc na potrzebę walki z Twojej strony żyjesz złudzeniami. Rozdział został chyba zamknięty. Chyba, że nie wypali jej aktualny związek, to wtedy może do Ciebie wrócić, tylko zastanów się - przyjąłbyś ją z powrotem, mając świadomość, że wraca tylko dlatego, bo z innym się nie udało? A co, jeśli dojdzie do Waszego ponownego zejścia się? Jak będziesz umiał żyć ze strachem, że nie zrobi takiego numeru ponownie, za jakiś czas? Wtedy zaboli znacznie bardziej. Uwierz mi. Ja bym nie chciał żyć w niepewności, lęku i braku zaufania. A myślę, że te odczucia towarzyszyłyby Tobie każdego dnia, nawet jeśli dziś uważasz, że nie. W podobnych sytuacjach do tych, w jakiej się znalazłeś, siła mężczyzny leży w umiejętności akceptacji reguł gry ustanowionych przez Twoją ex. Reguł, których nie zmienisz. Albo je zaakceptujesz, albo będziesz spalał się psychicznie, zyjąc nadzieją, która w końcu zgaśnie. Zrób sobie przysługę i spróbuj zrozumieć, że nie ma już i nigdy nie będzie kobiety, której wizerunek masz wciąż w głowie. Ta osoba już nie istnieje. Sugeruję Ci bolesne rozwiązanie, ale dające duże szanse na wyjście z tej sytuacji mądrzejszym, dojrzalszym i bardziej doświadczonym. Odkreśl przeszłość grubą krechą. Skup się na swoim życiu, choć to będzie bardzo trudne. Będą nachodzić Cię wspomnienia, będzie bardzo bolało. Ale jeśli nie chcesz w przyszłości skrzywdzić innej kobiety, to daj sobie czas na dojście do ładu z emocjami, uczuciami i myślami. Nie pchaj się na siłę w związek, aby tylko wypełnić pustkę po niej. A już nie daj Boże nie po to, by jej coś udowadniać czy manifestować. Teraz żyjesz tylko dla siebie. Musisz w tym znaleźć cel sam w sobie. Nauczyć się czerpać radość z każdego pojedyńczego dnia, z rzeczy, które są na pozór nic nie znaczące. Jestem prawie pewien, że jeśli rozegrasz to dobrze, to zrozumiesz, czym jest Życie Prawdziwe, w harmonii ze sobą i z otoczeniem. Jeśli tą lekcję odrobisz sumiennie, to jestem przekonany, że zauważysz różnicę w sposobie postrzegania świata, ludzi, relacji między nimi. Ale wiedz jedno - nie będzie lekko. Wręcz przeciwnie, będzie bardzo ciężko wytrwać w tych zmaganiach z samym sobą. Jednak to, co możesz zyskać - procentowałoby Tobie do końca Twojego życia. Spróbuj. Wierzę, że Ci się uda i trzymam za Ciebie kciuki.

No cóż, ja chyba mam troszkę odmienne zdanie od moich poprzedników. Nie opisałeś waszej sytuacji zbyt szczegółowo, ale jeżeli czujesz, że w znaczący sposób przyczyniłeś się do tego rozstania to walcz. Oczywiście z rozsądkiem. Ja rozumiem, że honor, szacunek do siebie itd. Ale przecież to Ty jesteś mężczyzną, a walka wcale nie musi oznaczać poniżania się. Każdy popełnia błędy ale samo przyznanie się do nich nie jest jeszcze żadną sztuką. Sam odpowiedz sobie na pytanie, czy wolisz unieść się honorem (który w tym przypadku wydaje mi się przerostem formy nad treścią - sam przyznajesz się do wielu błędów) i ciągle zastanawiać się co by było "gdyby", czy po prostu to sprawdzić.