Związek z rozwodnikiem który ma dziecko ? Co myślicie?

Nie tylko. Moim zdaniem to zależy również od tego jakie priorytety, oczekiwania od życia i mentalność ma potencjalna partnerka takiego mężczyzny.

Jeśli sie kocha nie widzę problemu. Sama raczej bym sie nie pakowala bo wiadomo spotkania z byla o dobro dziecka itp. A juz najgorzej jak ma sie sprzeczki z byla zona.

Trzeźwa byłam , więc raczej świadomie. Mam prawie 25 lat i pierścionek zaręczynowy na palcu.

Osobiście uważam, że są plusy i minusy.
Plusy:
-doświadczenie, jeżeli facet potrafi uczyć się na błędach w swoim nowym związku raczej będzie ich nie popełniać
-dojrzałość i odpowiedzialność, tutaj można przekonać się szybko po tym jak traktuje dziecko i swoją byłą żonę
-możliwe, że taki facet będzie już wiedział czego chce
-będzie bardziej doceniał to co ma i bardziej się starał gdy będzie kryzys
-dziecko można pokochać jak własne a na pewno zaakceptować, zresztą jest coś dla mnie pociągającego i rozczulającego w ojcu opiekującym się malym dzieckiem
Minusy:
- była partnerka, która zawsze będzie w jakiś sposób obecna w życiu partnera (zależy jakie są relacje)
- priorytetem zawsze będzie dziecko oczywiście dla rozsądnego i dojrzałego mężczyzny, przy czym nowa partnerka musi ten stan rzeczy zaakceptować, dla mnie osobiście to nie problem dziecko niczemu nie jest winne i tu kobieta musi akceptować fakt, że partner ma obowiązki względem potomka
- facet może być ostrożny w nowych relacjach (już raz się sparzył)

Czy facet z rynku wtórnego, nie wiem, może trochę ale to nie ważne każdemu w życiu różne rzeczy się przytrafiają, grunt to wyciągać wnioski.  Jak się kocha, chce i wierzy w związek to nie ma to znaczenia. Trzeba tylko wchodzić w ten związek świadomie, bycie rodzicem dużo zmienia i zobowiązuje partnera.

O wymieniłam więcej plusów

Mój mąż ma dziecko z pierwszego małżeństwa. Zanim go poznałam raczej nie brałam pod uwagę związku z "dzieciatym", ale plany planami a życie życiem. Nie mam z tym problemu z jego ojcostwem i istnieniem teraz już praktycznie dorosłego dziecka, ale to też zasługa jego byłej żony, bo ona nigdy nie robiła jakiś chorych akcji, nie grała dzieckiem ani nic z tych rzeczy.

Moja bliska znajoma niestety nie poradziła sobie w związku z "dzieciatym", nie potrafiła zaakceptować, że w jego życiu zawsze będzie matka jego dziecka, że mają praktycznie bezustanny kontakt, więc związek nie wypalił.

W swoim otoczeniu mam coraz więcej patworkowych rodzin gdzie są dzieci z poprzednich związków i dzieci wspólne, taka specyfika naszych czasów, rosnącej liczby rozwodów, świadomości rodziców, żeby nie być ze sobą na siłę ze względu na dzieci.

Nie ma na to reguły, na rynku wtórnym można wyszperać niezłe perełki

Każdemu w życiu zdarza się niewypał Trzeba sobie dać z tym radę, raczej należy to traktować z dystansem bo nigdy nie mamy pewności dlaczego jest sam

Naomi - bardzo trafnie ujęłaś sferę gdzie są możliwe zgrzyty ..
"Mądra kobieta będzie chciała poskładać taką rodzinkę w całość na tyle na ile się da. Odrobinka zazdrości o poprzednią partnerkę jest zawsze na początku znajomości ale to już Twoja w tym głowa aby czuła się przy tobie najważniejsza i najukochańsza. Jeżeli zapewnisz jej poczucie bezpieczeństwa i nie będzie czuła zagrożenia ze strony eks to nie będzie też zazdrosna o czas i uwagę okazaną twojemu dziecku. Pamiętaj że dziecko jest zawsze łącznikiem między rodzicami, matki często wypytują o nową partnerkę tatusia. Jeżeli będziesz stanowczy i nie dasz się manipulować dawnej żonie a nowej partnerce stworzysz związek oparty na miłości, poczuciu bezpieczeństwa i zaufaniu to dziecko NIE BĘDZIE ŻADNYM PROBLEMEM.Ale pamiętaj - nic się samo nie chce zrobić, sporo pracy przed Tobą."

Jak napisałam powyżej - najwięcej zależy od faceta ... i nie jest to z pewnością łatwa droga... ale wydaje mi się że jedyna aby założyć nową rodzinę .. która będzie szczęśliwa:)

z cieniem ex w tle? niezbyt kusząca perspektywa

a byłaś kiedyś w związku z dzieciatym facetem ?? no chyba że ten wybór to przedostatnia pozycja

ja myślałam podobnie , i te swoje myślenia realizowałam w życiu.
Może gdyby parter był innym facetem, byłoby super . Albo ja insza
A tak to jest ciągła przepychanka... drugi raz bym nie weszła w taki związek.. i gdyby mi ktoś pozwolił teraz bez rewolucji zakończyć obecny związek ...to skorzystałabym z opcji.
Znam kilka par podobnych do nas- w sensie patchworkowych.. i tylko tam gdzie facet potrafi postawić na swoim oraz jest normalna kobieta (ex) ..kolejne związki się układają. I nawet dzieci jakieś normalniejsze.
Po prostu wszystko i wszyscy mają swoje odpowiednie miejsce, czas i rolę.... utrzymać to w równowadze to mistrzostwo.

Co do faceta pozbawionego praw .. czy też "porzucającego " dzieci - nie zawsze jest tak jak wygląda.
Mam w rodzinie kolesia , którego żona zostawiła , zabrała dzieci i odeszła z kochankiem.
Chyba jej sumienie nie dawało spokoju bo szukała usprawiedliwienia dla swojego zachowania... niszcząc męża ... ograniczyła mu prawa ... utrudniała kontakt ... jak wyjechała 400 km od ojca dzieci..to ten stracił niemal że kontakt z dziećmi.
Wiesz. Przypadki są różne. Nigdy nie masz pewności 100% że nowo poznany nie ma dziwnej przeszłości... swojej czy napisanej mu przez ex

To wszystko jeszcze zalezy od dziecka.

Jeżeli w związku jest miłość, a pan czy pani mają dzieci z poprzednich związków, to i tak się wszystko uda. Dla faceta, który kocha kobietę, jej dziecko nie stanowi żadnej przeszkody, zawsze je zaakceptuje. I tak samo kobieta, jeśli naprawdę kocha mężczyznę, to akceptacja dziecka jest naturalna. Tak to już jest na tym świecie, że w następny związek wchodzimy z bagażem nie tylko doświadczeń.

To jest grupa podwójnego ryzyka. Raz, ze względu na dziecko, do którego facet będzie wracał, co kobietom niektórym, tym zaborczym nie bardzo się może podobać na dłuższą metę oraz to, że dziecko wiąże go z byłą, co tez może się nie podobać... I zostaje pytanie: dlaczego doszło do rozwodu? To jest pytanie zasadnicze, na które należy poznać obiektywna odpowiedź:-) Można spróbować, ale ryzyko jest:-)

Byłam w relacji z rozwodnikiem. Poznaliśmy się, spotykaliśmy miesiąc. Dobry kontakt i wspólny język, dobrze się nam spędzało czas razem. Powiedział że wie że będzie tego żałował ale kończy relację bo nie czuje tego co powinien czuć. Nie umiałam sie z tym pogodzić. W święta złożyliśmy sobie życzenia, długo pisaliśmy. Powiedział że wspomina mnie i się zawsze uśmiecha. Spotkaliśmy się zorganizował uroczystą kolację urodzinową (wspólne świętowanie) na mieście, było miło. Potem były kolejne spotkania. Były zgrzyty, ale zawsze była rozmowa, kompromis. Zawsze dużo rozmawialiśmy, dobrze nam było razem jeśli chodzi o wspólne spędzanie czasu (w restauracji, wspólne gotowanie w domu, sprzątanie, pomagałam w domu). Zawsze pamiętałam o upominku dla córeczki, mamy i dla niego. Bardzo lubiłam się z jego mama i przyjaciółmi i to z wzajemnością. Były ciężkie momenty z obu stron zawsze się wspieraliśmy rozmową dobrą radą, kibicowaliśmy sobie w sukcesach zawodowych. W łóżku była czułość i bliskość nawet bez seksu. Pojawiały się wspólne plany i marzenia na przyszłość. Było wszystko nagle zaczął się dziwnie zachowywać, powiało chłodem, był unikający. Poprosiłam o rozmowę i spotkanie. Powiedział że nie czuje tego czegoś i motyli w brzuchu. Kilka razy mi wypomniał że ja mam czystą kartę a on nie. W jednej chwili zawalił mi się świat. To był szczęśliwy czas, dobry. Teraz trzeba zyć dalej iść do przodu. Uważam, że każdy ma swoją historię ale ważne jakim się jest człowiekiem. Ja trafiłam na dobrego człowieka ale bardzo skrzywdzonego i czującego coś dalej do byłej żony.

Ja osobiście nie zwiazalabym się z facetem który ma dziecko z inną kobietę a dlatego że zawsze będzie go łączyły kontakty z byłą i oczywiście mogą przy tym pojawić się problemy gdzie silą rzeczy byłabym w to mieszana. Najlepiej zaczynać swoją historię i ja budować od początku do końca. Oczywiście różne są w życiu sytuacje. Nie zawsze w takich relacjach musi zawieźć facet ale uważam że rozwód nie był bez powodu tak i jak i ślub. A prawdy nikt nigdy nie pozna z reguły jest obwinianie siebie nawzajem i mówienie kto był gorszy.