związek z rozwodnikiem - proszę o radę

Na miesiąc przed dwunastymi urodzinami odbyła się sprawa w sądzie, w której musiał stawić się jako "nieletni", na gruncie ustawy o postępowaniu w sprawach nieletnich, za stosowanie względem innych dzieci agresji słownej i czynnej, także jak widać zdarzają się "ancymonki", które przed oblicze sądu trafiają przed ukończeniem 13 roku życia, co mi w zawodowej 3-letniej karierze jeszcze się nie przydarzyło...najmłodszego "nielata" miałam w wieku lat 14... niestety sprawa w sądzie nic nie dała, dostał upomnienie i o sprawie...zapomniał

Sama Pani sobie odpowiedziała- w celu zapobiegania i zwalczania demoralizacji - w stosunku do osób, które nie ukończyły lat 18. Na tej podstawie Szkoła Podstawowa wystosowała wniosek do Sądu, argumentując, iż stosowanie agresji słownej oraz czynnej względem innych dzieci (bicie, wyzwiska i groźby) są przejawem demoralizacji K. Właśnie z racji wieku nie można było jego zachowania "podciągnąć" pod przepisy dot. postępowania w sprawach o czyny karalne. Proszę mnie tu nie egzaminować z prawa, bo chyba nie w tym rzecz. Jestem prawnikiem, kuratorem i wiem co piszę. Może trochę uprościłam opis i nie było to zrozumiałe dla innych, ale proszę mi nie zarzucać tutaj niekompetencji.

Mam wrażenie że M. jest za bardzo bierny w tej sytuacji. Rozmawiam z nim, przekonuję do swoich racji, doszło do tego, że jak słyszę 'nowości' na temat A. czy K. to ucinam dyskusję bo najzwyczajniej w świecie mam już dość ich problemów. M. słucha, kiwa głową, a potem właściwie nie robi nic, żeby i jedno i drugie nie właziło nam na głowę. Dziecku wybacza wszystko..Najgorsze jest to, że raz egzekwuje od syna to, w jaki sposób ma on się zachowywać, by za chwilę udawać, że nie widzi i nie słyszy, jak on się zachowuje... Więc chyba w naszym porozumieniu (a raczej jego braku w tej kwestii) powinnam dopatrywać się problemu...

Takie małżeństwa są bardzo trudne i musisz mieć tego świadomość. Pamiętaj, że jest syn, z tego co czytasz nie do końca go ackeptujesz i masz do tego prawo. Ponadto jest jeszcze matka tego dziecka i zona Twojego partnera, czy chcesz czy nie ona będzie zawsze. Nie musisz wtrącać się w wychowanie dzieciaka ale możesz a nawet musisz żądać odpowiedniego zachowania kiedy jest ona w Waszym domu. I tu powinnaś mieć poparcie Twojego partnera. Jeśli tego nie ma to zastanów się poważnie nad tym związkiem. Miej jednak świadomość, że to są ciężkie związki co nie oznacza że nie mogą się udać. Ustal zasady przebywania dzieciaka w Waszym domu i pogadaj o tym z partnerem. Rozmowa, rozmowa, rozmowa.

Po pierwsze: przestań zachowywać się jak kuratorka a zacznij zachowywać się jak kobieta i przyszła matka. Wiem, ze w stosunku do obcego dziecka trudno wykrzesać z siebie pokłady dobra ale nie krytykuj go wciąż, nie krzycz i nie bądź okrutną złą babą. Aczkolwiek wymagaj elementarnych zasad podczas pobytu w waszym domu.

Ja trochę rozumiem dzieciaka, rodzice zgotowali mu marne dzieciństwo- rozwód rodziców boli. A poza tym po kiego Ty na siłę chcesz pomagać???Pomyśl, że on może traktować Cię jak wroga bo teraz jego ojciec jest z Tobą a nie z jego mamą.

Kwestia jego dziecka, które czy chcesz czy nie będzie również częścią Twojego życia jest mega ważna więc chyba się tak świetnie nie dogadujecie???

Żeby była jasność- oczywiście pisząc przyszłą matka mam na myśli Twoje dzieci, bo dla tego chłopaka matką nigdy nie będziesz bo on już mamę ma.

Nie wiem czy taki dodatni??? Skoro nie potrafią dogadać się w tak istotnej kwestii jak istnienie syna z poprzedniego małżeństwa i zachowanie owego syna.

Wiek 11-16 lat to okres życia, gdy niemal każdy młody człowiek buntuje się, prowokuje, sprawdza granice, eksperymentuje. To czas, w którym szczególnie negatywnie przyjmowane są wszelkie gadki moralizatorskie, wszelkie pouczania; to źle znoszą dzieci w każdym wieku, w tym jednak czasie takie zachowania dorosłych działają jak płachta na byka i wywołują często/gęsto skutek odwrotny do planowanego.

Może więc najwyższy czas, by ten młody człowiek napotkał na swej drodze przyjaznego dorosłego? Takiego, który potraktuje go jak człowieka, nie zaś jako sprawcę przemocy? Może ten dorosły nawiąże z nim kontakt? Może zrozumie, że chłopak oprócz burzy hormonalnej, wahań nastrojów i agresji z tym związanych, przeżywa trudny czas ze względu na rozstanie rodziców i związek swego ojca z nową kobietą - w jego oczach rywalką matki? Może ten dorosły będzie pierwszą osobą, która zrozumie jego i jego uczucia (zrozumienie uczuć nie jest tożsame z akceptacją zachowania)?

Przecież ten chłopak za wszelką cenę, łącznie z wejściem w konflikt z prawem, usiłuje zwrócić na siebie i swoje problemy uwagę. Zamiast kontaktu znajduje restrykcje. Przykre.

Jestem kobietą.

Edit:
Dopiero teraz zobaczyłam ten fragment:

Chłopak zaczepia, szuka bliskiego emocjonalnego kontaktu z ojcem, chce doprowadzić do zwarcia - to też są typowe zachowania nastolatków i... bardzo potrzebne do ich rozwoju. A ojciec? Z punktu widzenia młodego człowieka 'olewa go'.

Tak jak napisałam, ja za względu na własne przeżycia z domu rodzinnego, jak i doświadczenie zawodowe, chłopca rozumiem. Współczuję mu ogromnie tego, że stracił ojca, jako rodzica którego ma się obok każdego dnia. Związek rodziców rozpadł się przez jego matkę (zdradzała męża bardzo długo i niespecjalnie się z tym kryła, nawet K. to wie), ona dzisiaj również jest w nowym związku. Jeśli chodzi o matkę, to K. ją traktuje najgorzej, zresztą sam mi kiedyś powiedział, że "mama do pięt Ci nie dorasta", mając na myśli chyba jej intelekt, ale mogę się mylić, bo nie wiem co w głowie siedzi dwunastolatkowi. Mnie traktuje najlepiej ze wszystkich. Do matki używa słów (słyszałam osobiście)- "wal się na ryj, deb***o", "spier***aj", "idiotko" itp. Do ojca już tak nie powie, bo się go boi. Ale np. babcie już też mogą o sobie takie rzeczy usłyszeć. Rzeczywiście jest u nas tylko w weekendy, choć widzę na horyzoncie problem- on pewnego czasu sugeruje, że chciałby u nas mieszkać na stałe. Tutaj jednak głównym powodem są na pewno pieniądze, jak i warunki materialne. My z M. mieszkamy w pięknym, przestronnym i nowocześnie urządzonym mieszkaniu, natomiast dziecko u matki ma warunki bardzo skromne (musi mieszkać z nią w jednym pokoju w mieszkaniu dziadków, w którym z tego co wiem luksusów nie ma), zawsze miał zagwarantowane wszelkie atrakcje i co tam sobie zażyczył. Stąd też podkreśla, że bardziej mu się u nas podoba. Wiem, że matka go nie odda, gdyż nie pracuje i żyje tak naprawdę z jego alimentów, bez niego sama nie będzie istnieć, z tego co słyszeliśmy jej nowy partner nie akceptuje dzieci i nie chce z nią mieszkać. K. buntuje się przeciwko takiej sytuacji, bo widzi jak jest u nas, a jak jest tam kiedy wraca po weekendzie.

Wydaje mi się, że przez pierwszy okres byłam tym optymistycznie nastawionym i wyrozumiałym dorosłym, a jego zachowanie spływało po mnie jak po kaczce, jednak z czasem zaczęło mnie to irytować. Schemat jest ten sam- ojciec od piątku wieczorem na głowie staje, żeby spędzić z młodym czas, organizuje mu wyjścia, wyjazdy i inne wycieczki, odrabia z nim zadanie, pomaga mu w nauce, natomiast w niedzielę wszystko szlag trafia bo K. pokazuje rogi, mniej więcej o 17 wszyscy mają dość, są skłóceni, a ojciec nie wytrzymuje i w domu jest awantura, która od pewnego czasu kończy się wyzwiskami, szarpaniną i płaczem K., który dzwoni ze skargą do matki. Nie umiem udawać, że nic się nie dzieje i odpoczywam po weekendzie dopiero w poniedziałek... Można taką sytuację wytrzymać i puścić w niepamięć jak zdarzyła się raz czy dwa, a u mnie w domu jest w każdy weekend od maja...

Niestety K. okradł nas już kilkakrotnie, w sumie podebrał jakieś 600 zł... najgorsze, że widzę jak stawia się do ojca i jeśli tyle siły używa względem innych dzieci w szkole, to mam podstawy do tego, żeby bać się, że zrobi kiedyś komuś krzywdę i dojdzie do jakiejś tragedii...

Hmmm...nigdy by mi to nawet do głowy nie przyszło. Ciekawe spostrzeżenie...

Co do radzenia (czy też nie) z emocjami- właśnie dlatego tak usilnie na początku chciałam, żeby spotkał się z jakimś psychologiem. Myślałam, że może przed "obcym" się wygada,a specjalista podsunie jakieś rozwiązanie, przede wszystkim jemu...nie dorosłym. Bo to dziecku jest najciężej w tej sytuacji.

Innych opcji jak na razie nie widzę...

Witam! mam podobny problem jak Ty. Mianowicie dogaduje sie z moim facetem super, naprawde bardzo sie kochamy. Jednak gdy na weekend sa jego dzieci mam ochote wyjsc  z domu i krzyczec jak najglosniej sie da. Nie wiem co robic, to naprawde ciezko zrozumiec jesli ktos w takiej sytuacji nie byl. Ja z dziecmi wlasciwie sie dobrze rozumiem, tzn. Nie komentuje, nie zakazuje, jestem neutralna. Smiejemy sie duzo, zarty itd. Jednak to nie sa moje dzieci, nie wiem jak to uczucie opisc. Kocham mojego faceta ale z dziecmi raczej staram sie nie miec nic wspolnego.
Do tego wszystkiego jego eks ktora o wszystkim wszystko musi wiedziec, przeprowadza wywiady z dziecmi itd.
Nie wiem, nie potrafie wybrac... Rozumczy serce...

yvcia- wydaje mi się, że Ty masz problem z tym, że te dzieci "w ogóle istnieją" i czy chcesz czy nie chcesz, musisz spędzać z nimi czas (przynajmniej tak zrozumiałam post), ja natomiast od początku byłam bardzo pozytywnie nastawiona. Kiedy ex mojego M. nie pozwalała chłopcu przyjeżdżać do nas, bo akurat miała inny pogląd  na wiele spraw, to "walczyłam" tak samo mocno jak mój narzeczony, żeby K. mógł do nas przyjeżdżać, spędzać czas, żeby był z ojcem- bo tego mu bardzo brakowało.
Minęło kilkanaście tygodni, sprawa z weekendami wróciła do normy, a w dzieciaka jakby diabeł wstąpił- opuścił się w nauce, pogorszył zachowanie, średnio raz na dwa tygodnie rodzice wzywani są do dyrektora, potem sprawa w sądzie rodzinnym, kradzieże, wyzwiska, obelgi, miesiąc temu uderzył jedną ze swoich babć w twarz... (każdy weekend jest coraz gorszy, za każdym razem K. przekracza kolejną granicę). I kiedy z jednego koszmarnego weekendu, zrobiło się kilkanaście, kiedy przed kolejnym weekendem zaczął boleć mnie ze stresu brzuch, to stwierdziłam, że poziom akceptacji dla tego dziecka zmalał prawie do zera (mimo że rozumiem, że jest mu źle, że jego życie runęło w gruzy, choć rodzice nie są już ze sobą i razem nie zamieszkują ponad dwa lata!).

Od kilku dni miałam już tak dość, że byłam gotować spakować walizkę i uciekać. Nie wiem czy dobrze zrobiłam, ale kazałam M. nie przywozić K. na dwa kolejne weekendy, bo ja muszę odpocząć. Powiedziałam, że jeśli nie dostosuje się to ja odchodzę, bo więcej nie wytrzymam. Jestem wykończona, zbliża się koniec miesiąca- czyli czas najbardziej wytężonej pracy dla mnie. I ja chcę mieć spokój. Mam więc przed sobą 3 tygodnie "wakacji", w tym dwa wolne weekendy bez krzyku, agresji i pretensji. I po tym czasie, zdecyduję co dalej robić, bo chcę zaobserwować, czy moje dolegliwości choć trochę ustąpią w tym czasie.

do martaweronika- tutaj w ogóle bym się zastanowiła czy brnąć w taki związek, alkohol, nieodpowiedzialne zachowanie plus zobowiązania mężczyzny wobec byłej i jego dziecka, to chyba trochę dużo, a sama masz za sobą trudną przeszłość. Moja rada: nie ładuj się w to! Chyba, że odpowiada Ci rola "terapeutki".

Oczywiście, w pełni się z Tobą zgadzam. Właśnie to robię, rozważam wszystkie"za" i "przeciw". Nie byłoby mnie na tym forum, gdybym nie analizowała swojej sytuacji i nie zastanawiała się, co mam dalej robić.

Mawia się, że "serce nie sługa". Stąd też bardzo ciężko jest zniszczyć relację, która przyniosła mi także wiele szczęścia (oprócz nerwów, które związane są z sytuacją rodzinną M.).  Niestety wiele wskazuje na to, że łatwo nie będzie, zwłaszcza że u nas telenoweli ciąg dalszy.
Dzisiaj dowiedzieliśmy się, że K. podczas głupiej, szczeniackiej zabawy, tak popchnął kolegę, że ten stracił przytomność i karetka zabrała go ze szkoły do szpitala. Oczywiście skończyło się policją, dyrekcją szkoły itp. i wygląda na to, że ten wyskok już mu płazem nie ujdzie. Niedługo skończy 13 lat i wydaje mi się, że jak tak dalej pójdzie to Święty Boże- nie pomoże, i skończy się poprawczakiem.
No ale tak, jak napisałam- ja się nie wtrącam, bo ani nie mam na to siły, ani ochoty. Zresztą sprawy zaszły już tak daleko, że dzieckiem na pewno nie zajmą się już tylko rodzice, ale o tym akurat zdecyduje Sąd.

uwierz w jedno- TY NIC NIE MUSISZ
nie musisz znosic cudzego dziecka,jego matki,ich problemów,bo to nie jest twój problem ,tylko ich,ciebie to nie dotyczy,nie musisz również wychodzić za swojego partnera, powiem więcej  NAJLEPIEJ DLA CIEBIE BYLOBY GDYBYS TEGO NIE ZROBILA ,mowi ci to osoba ktora na własnej skorze doswiadczyla tej całej szopki,ex,problemy nieswojego dziecka i reszta ........

ODEJDZ uloz sobie zycie z czysta karta,przejrzyj na oczy,juz BOLI CIE BRZUCH,MASZ NERWICE,NEUROPATIE i zaraz będziesz miała depresje ,a wiesz przez co? PRZEZ CUDZE PROBLEMY,TAK WLASNIE CUDZEEEEE!!! i cudzego dzieciaka

przeczytaj to powyżej z 10 razy ,nie musisz tak zyc

wiedz jedno jak będziesz miała swoje dziecko ,to tamto będzie jego bratem ,nie zyczylabys tego chyba wrogowi,ktos powie ,alez to tylko dziecko ,wina rodzicow,takie tam dyrdymały,jasne ale możesz mieć normalny dom,normalne zycie z  mezem bez GARBA w postaci ex zony i ich dziecka,juz nie mowie o zobowiązaniach finansowych,to tez jest wazny aspekt tej sprawy

jesteś wolna,bezdzietna,po czorta tak gmatwać sobie zycie,eksiara będzie się ciagnala za toba jak smarki ,jej problemy wychowawcze  z JEJ DZIECKIEM również,bedziesz zyla ICH ZYCCIEM już żyjesz .......... w imie czego??? milosci??  jeszcze nie raz ci się jej odechce i będziesz miała po kokarde.......

wiej ile sił w nogach ,kiedyś mi podziękujesz,niech się kisza we własnym sosie,wracaja do siebie czy nie,ty idz do przodu  I NIE OGLADAJ SIE ZA SIEBIE

najlepiej takie decyzje opierac na doświadczeniach,,juz doświadczonych,,
,jakkolwiek to zabrzmi ty się skupiasz na niewlasciwej sprawie,mianowicie na dobrostanie innych ,tego dziecka,jego relacji z ojcem,opieki matki,podejscia ojca,a wiesz na czym się masz skupic ,na kim raczej? NA SOBIE ,bo to TY JESTES NAJWAZNIEJSZA i to oni pogmatwali sobie zycie,oni to dzieko wychowali to niech oni się z tym mecza,swiata nie uzdrowisz,w imie czego masz się poswiecac,poswiecac zycie na walke,bo to będzie walka,ZYCIE JEDYNE JAKIE MASZ,od ciebie zależy jak je spędzisz i jak ci w nim będzie,troche zdrowego egoizmu ,

POPATRZ NA TO Z BOKU,JUZ SIE SZARPIESZ,A BEDZIE TYLKO GORZEJ,jestem realistka,zycie nauczylo mnie by mieć twarda doope,ile  samozaparcia wymaga taki związek wiem doskonale,chociaz my to szczęście mielismy na odleglosc,tylko na początku musiałam to przejść,,z bliska,, eksiare i reszte,oszczedz sobie tego,jeszcze mi kiedyś podziękujesz....

Co u mnie?

Zmieniło się troszkę, właściwie nie wiem czy na lepsze i dla kogo...

Po wymuszonej przeze mnie przerwie w odwiedzinach syna, mój M. chyba zobaczył, że kiedy jest w domu spokojnie i bez nerwów to ja jestem zupełnie innym człowiekiem. Uspokoiłam się, wypoczęłam, przestałam na wszystkich "warczeć", jestem mniej nerwowa i nie irytuję się tak szybko...Widząc moją zmianę na lepsze, M. wybrał się do swojej eks i ustalił z nią, że K. będzie u nas w co drugi weekend (na zmianę) bo też chcemy mieć wolny czas tylko dla siebie. Oczywiście dla niej, dla K., i dla reszty rodziny jest to "olewanie" dziecka, brak czasu, lekceważenie i wszystko co najgorsze...

Ponadto stało się coś, co dla mnie oczywiście jest wygodne, ale dla innych jest krzywdzeniem dziecka. M. jest tak zirytowany zachowaniem i wyskokami K., że troszkę przestał się tym wszystkim nadmiernie ekscytować i nie leci już na każde zawołanie jego mamusi, żeby ratować, coś naprawiać, ganić, karcić...Mało tego widząc, że ja postawiłam sprawę na ostrzu noża, bardziej zajął się "naszymi" sprawami, a K. troszkę poszedł w odstawkę (wiem, że to źle, bo w sumie nie zależało mi na tym, żeby bardziej dziecko krzywdzić i w efekcie, żeby chłopcy się od siebie oddalili, ale tak niestety wyszło). Wiem, że teraz będę znowu "tą winną", bo to wszystko z obawy, iż od M. odejdę. Ale nie ukrywam, że trochę świętego spokoju w ostatnim czasie mam.

Co do samego K. to nic się nie zmieniło, w Święta odstawiał cyrk jak zwykle (babcie- babcia i prababcia- dostały po głowie i usłyszały o sobie kilka słów prawdy- ale moim zdaniem same pozwoliły sobie na takie traktowanie, do mnie Młody się w taki sposób nie zwraca),  w szkole przed przerwą świąteczną ponownie miał miejsce "dywanik u Dyrektora", a mamusia K. dostała od niego lanie kijem basaball'owym (nie przesadzam!). Ale ja mam to głęboko w czterech literach. Od kilku tygodni wyznaję zasadę- nie mój cyrk, nie moje małpy...

Może gdyby wszystkie dorosłe  osoby  z otoczenia tego chłopca zechciały zauważyć problem i zjednoczyć siły w celach wychowawczych, to byłaby jakaś szansa... sama jednak nic nie zdziałasz.  Przerażona jestem czytając opisy wybryków tego chłopca i reakcji  na nie ( a właściwie jej braku ) ze strony dorosłych. Jestem przekonana, że przy takiej postawie najbliższych jest tylko kwestią czasu kiedy chłopiec zaliczy poprawczak, a następnie zakład karny. Za grzech zaniechania przyjdzie kiedyś zapłacić. Pytanie tylko, czy Ty też chcesz ponosić konsekwencje błędów wychowawczych swojego partnera ? Z doświadczenia wiem, że  z czasem będzie tylko gorzej i  to "gorzej" będzie miało kolosalny wpływ na Wasz związek...
Dziś za żadne skarby nie związałabym się  z osobą, która nie potrafi ułożyć sobie zdrowych relacji z własnym dzieckiem...

Jeżeli zdecydujesz się sformalizować ten związek, to problemy K. dotkną pośrednio również Ciebie. Tego nie unikniesz. Ja mam za sobą wyciąganie z piwnic dorosłego i zaćpanego synusia, nocne telefony  z prośbą o pomoc, czy też wizyty policji w domu. Takie "atrakcje" nie sprzyjają raczej dobrej atmosferze w związku... Dla mnie pewne zachowania męża syna były kompletnie nieakceptowalne, tatuś natomiast uważał, że to nic takiego... albo, że jestem uprzedzona, bo chłopcy tak mają...

Cześć,

doradzam zdecydowane kroki, czyli  rozstanie. Jesteś wykształconą osobą, inteligentną, niezależną kobietą i niestety jak wiele takich kobiet wpakowałaś się z braku laku w patologiczną rodzinę.
Nie czytałam wszystkiego dokładnie, jednak znam tak wiele podobnych historii, że nawet bez dokładnej analizy powiem Tobie, że jedynym słusznym rozwiązaniem jest rozstanie.
To nie jest facet dla Ciebie. Pomyślałaś o tym, w jakich warunkach i w jakiej atmosferze wychowywałoby się Wasze dziecko? Chcesz swojemu dziecku zgotować takie chore jazdy i patologię?

I druga sprawa. Jeżeli ta kobieta się tak zachowuje, to zastanów się nad tym, czy może nie ma ku temu powodów. Czy może ten Twój ukochany nie wpędził jej w nerwicę. A teraz to samo robi z Tobą. Osobami odpowiedzialnymi za wychowanie dziecka są rodzice. Jeżeli dziecko robi takie rzeczy, to dla mnie oznacza, że tak zostało wychowane, takie wartości mu przekazano, a więc to świadczy (źle) o jego rodzicach i ich wartościach.
Piszesz źle o tej kobiecie, a o swoim facecie raczej w superlatywach. A prawdopodobnie jesteś bardzo do niej podobna, bo zazwyczaj wybieramy sobie podobne osoby do związku. Ta kobieta histeryzuje, a nie wiesz dlaczego. Ale jak pobędziesz z nim jeszcze trochę, to sama się przekonasz na własnej skórze. I może też niedługo będziesz w takim stanie jak ona. Chcesz tego?
Uważam, że i tak się z nim rozstaniesz, bo nie wytrzymasz tego. Lepiej więc podjąć te decyzję wcześniej. Z facetem z dzieckiem nie ma co się wiązać. Nie ma też co na siłę tkwić w związku, który Cię niszczy psychicznie. Jeśli jesteś ładna, to niedługo z Twojej urody nic nie zostanie. Wszystko widać na twarzy. Chcesz tak wyglądać? Chcesz mieć szarą cerę, smutek na twarzy i mieć zmęczoną twarz? Wykończysz się szybko.
Lepiej być samą, mieć  spokój i mieć promienną skórę. Jak tylko się z tym uporasz, Twoje życie zmieni się na lepsze. I pojawią się fajni ludzie wokół Ciebie.

Niedawno po kilku latach widziałam twarz mojej przyjaciółki, która tkwiła z braku laku w chorym związku przez kilka lat. Jej twarz wygląda strasznie! Jest tak smutna, szara i zmęczona, że byłam w szoku. Jej twarz mówi wszystko.

1. Twój facet jest słaby psychicznie. Imponuje Ci to? Nie potrafił wychować syna, który robił, co chciał. Kręci Cie taki facet? Chcesz takiego ojca dla swoich dzieci? Taki wzór znerwicowanego mężczyzny Ci pasuje dla Twojego dziecka?
2. Przebywanie z osobami chorymi na nerwicę itp. doprowadza do zachorowania na nerwicę. Ty już masz.
3. Może jego była dzięki rozwodowi doszła już jako tako do równowagi, jednak nadal reaguje alergicznie na Twojego narzeczonego, bo go zna lepiej od Ciebie.
4. I to dobrze  świadczy o Twoim facecie, że zostawił ją z jego dzieckiem bez środków do utrzymania? Facet z klasą tak nie robi. Facet z klasą płaci na dziecko i do tego nie potrzeba iść do sądu. W sądach się sądzi patologia.
5. Nie musiała pracować? A może nie mogła bo zajmowała się dzieckiem?

1. Nie, nie imponuje mi.

2. Tak, mam ją od 10 lat- trauma z własnego domu rodzinnego.

3. Możliwe, ale tego nie sprawdzę.

4. M. płaci alimenty na syna w takiej kwocie, jaką niejedna z Was zarabia na miesiąc. Pisałam, że zostawił bez środków do życia JĄ- a nie jego. I spieszę z odpowiedzią- nie musiała pracować (choć ma świetne wykształcenie, i z tym nie byłoby problemu). Po rozwodzie natomiast została spłacona kwotą, jakiej ja nie zarobie przez najbliższe 5 lat. Nie kupiła mieszkania, nie wynajęła nic dla siebie i syna. Gnieździ się w 12 m2 z synem, w mieszkaniu które dzieli z 5 innymi osobami. Była na Krecie, Dominikanie. Zamieniła małe, ekonomiczne autko na limuzynę (która notabene teraz stoi pod blokiem), zakupiła kilka dobrych toreb od projektantów i resztę przebalowała z nowym partnerem. To jest odpowiedzialność? Gdzie ta nerwica? Równowaga psychiczna? Gdybym została sama z dzieckiem (no tak, jak zdradzany mąż, który dwa razy chciał się z nią zejść, mógł ją zostawić, toż to patologia) to pierwsze o czym bym pomyślała ściskając w łapie ponad 250 tys. zł to zakup mieszkania dla siebie i dla syna a nie szpan kilkoma markowymi rzeczami. Dodam jeszcze, że jest starsza ode mnie dobre 10 lat, a wygląda jakby się z żurnala urwała. Nie, nie zazdroszczę. Płaczę nad bezmyślnością. A dziecko zachowuje się tak, od czasu jej wyprowadzki wraz z nim, z domu M. Dlatego napisałam tutaj, bo nie dziwiłabym się chłopakowi, gdyby od zawsze były z nim problemy, są od jakiegoś roku. Dlatego tutaj napisałam. I wiem jaki jest problem, bo K. mi mówi- chciałby być z ojcem, a nie z matką. Od dwóch miesięcy o niczym innym nie mówi. Jednak matka z łap go nie wypuści- bo z alimentów syna również siebie utrzymuje.

Mimo wszystko dziękuję za wypowiedzi, otwierają mi oczy...

Była próba odebrania K. matce w 2013 r. Nie uczestniczyłam w całej sprawie, gdyż uważałam, że za krótko spotykam się z M. żeby w ogóle mieszać się w takie historie. Z tego co wiem (niestety nie w szczegółach) to K. w wywiadzie środowiskowym oraz po rozmowie z psychologiem stwierdził, że chce zostać z matką (podał, że jest z nią bliżej związany emocjonalnie, ponadto określił ojca jako bardzo wymagającego i wprowadzającego w domu dyscyplinę). Wiem też, że K. nie lubi się uczyć (ogólnie niewiele go interesuje, stopnie ma przeciętne, natomiast M. wymaga od niego co najmniej dobrych wyników), z zachowania eks natomiast wnioskuję, że to właśnie ona w największej mierze próbuje wynagrodzić mu rozstanie rodziców i wychowuje go w poczuciu krzywdy- np. sama prosi o to,żeby w dany weekend dziecko było z nią, bo coś tam, a jemu wmawia, że tata nie zabiera go do siebie celowo. Młody jest zawsze roztrzęsiony, nie bardzo chce wierzyć ojcu. Z drugiej strony mocno skarży się na partnera matki, a kiedy w niedzielę wieczorem ma do niej wracać to histeryzuje i krzyczy, że chce mieszkać z tatą. Jedno wyklucza drugie. Na dodatek kłamie. Gdy powiedział, że mamy go nie odwozić do niej, bo partner matki go zbił i M. pojechał do niej to wyjaśnić, to zaprzeczył, że taka sytuacja miała miejsce i tata sobie sam to wymyślił.

Generalnie takie historie dzieją się od około pół roku (wcześniej też miał wybryki, ale nie takiego kalibru). Do czasu definitywnego rozstania rodziców, zdaniem najbliższych, zachowywał się w granicach normy (raz w przedszkolu miał jeden incydent), natomiast takie sceny mają miejsce od czasu ujawnienia związku eks z innym mężczyzną (tak widzę to ja).

Powiem tak: jeśli Ty masz, nerwicę, on ma nerwicę, syn ma nerwicę, to naprawdę trudno jest żyć wśród takich ludzi. Powinnaś poszukać mężczyzny stabilnego i zdrowego bo tylko przy takim możesz odzyskać równowagę. To samo dotyczy Twojego faceta.

Kuratorko... sama kiedyś młoda byłam i wychodząc za mąż za rozwodnika z dziećmi żadnego problemu w tym nie widziałam.  Uważałam, że dzięki wrodzonej  dobroci, cierpliwości i zrozumieniu poradzę sobie ze wszystkim  Niestety moje poglądy życie zweryfikowało dość boleśnie, co oczywiście nie musi oznaczać, że Ciebie spotka to samo. Do jednego Cię tylko zachęcam. Nie patrz na partnera przez różowe okulary i w przypadku jawnych ?wpadek?, nie tłumacz go sama przed sobą

Ja niczego w swoim życiu nie żałuję ale z perspektywy czasu wiem, że bez pewnych  doświadczeń spokojnie mogłabym się obyć. Może mnie i one jakoś wewnetrznie "wzbogaciły" ale uwierz, że rozwój duchowy poprzez pozytywne doświadczenia jest o wiele przyjemniejszy...