Wspólne dziecko z rozwodnikiem z dziećmi! - Netkobiety.pl

Przecież pani mąż jeszcze nie doszedł do siebie po poprzednim małżeństwie.  Decydowanie się na dziecko w takiej sytuacji to chyba zbyt pochopna decyzja.  Widziała Pani co się z nim dzieje, jak się zachowuje  a zdecydowała na ślub i  dziecko.  Jego zachowanie troszkę odbiega od normalnego. Pani nie jest na razie dla niego żoną

Może spróbowalibyście terapii małżeńskiej? Widać, że cała ta sprawa bardzo odbiła się na mężu. Straszne jak kończą się niektóre małżeństwa, ale przejdziecie przez to jeżeli on zmieni swoje postępowanie.

Nie będzie lepiej, ale widziały gały co brały.
Tylko dziecka szkoda...

Zamiast koleżance pomóc to lepiej dojxxxxxć.

Eh, jeśli  sugestie składania papierów niewiele pomogły- pora się ewakuować, bo co będzie, jak syn podrośnie, zacznie rozumieć, że tatuś cały czas porównuje go do starszego rodzeństwa... Poza tym 5 lat to i tak długo. Chyba już wystarczy.
Pozostaje mi tylko życzyć wszystkiego dobrego- cokolwiek nie postanowisz

Jak to? Można pomóc i takiej osobie przecież.
Dlaczego uważasz, ze ona podejmuje nieodpowiedzialne decyzje pod wpływem emocji?
Bo myślała, że wszystko się ułoży po ślubie? To nie jest nieodpowiedzialna decyzja pod wpływem emocji. To jest błędne przekonanie niestety dość rozpowszechnione.
Z resztą kto nie ma emocji? Niektórzy je tłumią, ale to nie znaczy że ich nie mają.

Oczywiście, że to nieodpowiedzialna decyzja. Pretensje może mieć niestety tylko do siebie. Widziała, jaki to facet. Ślub niczego nie naprawi, ani nie zmieni.
Ok, liczyła, że się ułoży po ślubie. Potem liczyła, że jak zajdzie w ciążę, to się ułoży. To jest właśnie brak odpowiedzialności. To moja opinia.

Emocje ma każdy, ale nie każdy kieruje się tylko nimi, jest coś takiego jak zdrowy rozsądek. Nie każdy naiwnie liczy, że stanie się cud i dana osoba się zmieni jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki. Przykro mi.

Weszła w tę relację świadomie, wiedziała, na co się pisze. Pół biedy, gdyby tylko ona ucierpiała, ale jest już dziecko, które nigdy nie będzie miało normalnej rodziny.
Jak ktoś pochodzi z rozbitej rodziny, to wie o czym mówię.

Nieodpowiedzialną decyzją jest gdy się nie zrobi wszystkiego, co można by zapewnić dziecku dobrostan? Trzeba się obwiniać za każde niedociągnięcia?
Nie ma tak wielu porządnych facetów. Miała czekać w nieskończoność na takiego? Niektóre kobiety nie stać na wiele, ale robią co mogą w swojej sytuacji.
Miała dobre intencje przecież.
Znów ta retoryka, po której nie dziwi, że przyrost naturalny spada, bo ludzie wytykają co tylko mogą.
Dla mnie nieodpowiedzialnością jest dopiero gdy się nad odpowiedzialność przedkłada świadomie coś innego np. własny tyłek. Ona świadomie tego nie robiła. Nie znała przecież przyszłości. Wtedy można było mieć nadzieję na to, że by w miarę wyszło.
Niektórzy są tak "odpowiedzialni", tak się przejmują odpowiedzialnością, że potem unikają posiadania dzieci, odpowiedzialności.  Całe szczęście tylko niektórzy. Odpowiedzialni ludzie rozumieją, że na niektóre rzeczy nie mają wpływu. Ja podziwiam rodziców, którzy wychowują dzieci w niesprzyjających okolicznościach. Właśnie wykazują się oni odpowiedzialnością.

Brak rozsądnego postępowania ma wiele przyczyn. Niekoniecznie są to emocje. Z resztą dla jednej osoby coś jest rozsądne a dla drugiej to samo nie jest.

Autorko, a może jest ktoś, kto ma na niego jakiś wpływ, ktoś kto mógłby z nim porozmawiać? Jakiś jego dobry przyjaciel, jego matka czy ktoś taki? Ktoś kto na spokojnie i szczerze pogadałby z nim, że jeśli dalej tak będzie postępował, straci kolejną rodzinę i kolejne dziecko.
Facet jest maksymalnie zaślepiony nienawiścią, przydałaby mu się jakaś terapia która pomogłaby mu się uporać z gniewem i poczuciem niesprawiedliwości. I nawet niekoniecznie z psychologiem, wystarczy czytać odpowiednie książki, znaleźć odpowiednie forum / grupę wsparcia. Akurat w takim przypadku człowiek jest w stanie być dla siebie najlepszym psychologiem, sam wejść na dobrą drogę i rozpocząć proces przemiany. Tylko trzeba chcieć. A Twój mąż to jakiś beton, nic do niego nie dociera. Na swoje życzenie robi piekło ze swojego życia (i Twojego też). Przecież mógłby być szczęśliwym człowiekiem. Oddzielić grubą krechą tamto życie od obecnego i jakoś próbować dogadać się z ex-żoną w sprawie widzeń dzieci.
Jest mi bardzo przykro z powodu Twojej sytuacji. Twój mąż jest toksyczny. Usiądź z nim na spokojnie, wytłumacz mu wszystko, bez krzyków i pretensji. Powiedz jak się czujesz.
Może naprawdę przemyśl rozstanie, jeśli nic się nie zmieni? No bo jak można tak żyć...
Założę się, że gdybyś odeszła, Twój mąż obwiniałby Ciebie, nie widząc w sobie żadnej winy.

Wszyscy przyjaciele, znajomi a nawet Adwokat prowadzący sprawę o dzieci powiedzieli mu, żeby się ogarnął oraz zajął rodziną bo na sprawach i w sadzie zamiast skupić się na dzieciach opowiadał o swojej „krzywdzie”. Wielu znajomych przestało Nas odwiedzać bo mój mąż porusza tylko jeden temat, a nie daj Boże wypije dwa drinki i wszyscy cała noc będę słuchać o jednym
Przez ostatnie 2 lata rozmawiałam z nim już chyba ze 100razy, normalnie na spokojnie, z płaczem, błaganiem a nawet groźbą rozwodu w ostatnim czasie. On od początku nie widzi swojej winy - na wszystko ma wytłumaczenie. Rzeczy byłej zony ponad rok po rozwodzie - bałaganiarstwo, ciągła nienawiść i gadanie o krzywdzie - bolesna sprawa tylko, ze minęło już 6 lat od rozwodu I powinien zająć się sprawa dzieci a nie nienawiścią do byłej zony.
Potrafi nawet powracać z tekstem No ja jej kupiłem taka i taka torebkę czy portfel a ona oddała go swojej matce bo widziałem u byłej teściowej na sprawie. Do tego teraz niestety doszło wieczne porównywanie Naszego maluszka. Naprawdę od roku jest z nim tragedia i nic dosłownie nic do niego nie trafia!
Na wszystko szuka usprawiedliwienia i liczy się tylko to co on myśli i mówi, reszta nie jest ważna.
Od wigilii gdy chciał strasznie przeczytać mi pismo od byłej zony nie rozmawiamy ze sobą wcale - oczywiście on nie widzi w tym nic złego.
Nie przeszkadza mi nadmiar obowiązków przy dziecku, zajęć domowych i firmie, która prowadzimy - wole coś robić niż na niego patrzeć a nawet ostatnio cieszę się jak nie ma go w domu. Przeraża mnie to jak bardzo mnie do siebie zniechęcił...

Ostatnio zachowanie mojego męża bardzo uległo zmianie. Jest bezczelny, wszystkiego się czepia i ja wszystko robie zle Nawet według niego zle zajmuje się dzieckiem bo nie tak jak on mi każe. Strofuje mnie przy każdej czynności z dzieckiem.
Między innymi dlatego chce się z nim rozejść. Chciałam się upewnić, ze nie jestem schizofreniczka i nie wyolbrzymiam sytuacji - stad mój post. U Nas z dziećmi bywaly w każdy weekend plus czasem zabieraliśmy ich po szkole ale zachowanie mojego męża było zupełnie inne rzucaliśmy wszystko żeby spędzić z dziećmi czas. Kiedyś wracaliśmy nawet z nad morza na dwa dni bo była zona rozmyslila się w ostatniej chwili nie godząc sie na wyjazd z Nami a mieliśmy zaplanowany miesiąc nad morzem. 
Ale gdy dowiedziała się o ślubie wszystko się zmieniło i do tej pory robi wszystko, żebyśmy nie widzieli dzieci.
Gdybym wiedziała, ze mój mąż będzie miał takie nastawienie do Naszego synka nigdy nie zdecydowałabym się na dziecko z nim!
Boje się, ze mały będzie wiecznie porównywany i na siłe mój mąż będzie chciał, żeby był jak jego synowie - już to pokazuje z rzeczami,zabawkami,zachowaniem, porównaniami No i ciągłym myleniem imion.
Muszę wziąć się w garść złożyć pozew i żyć normalnie, szczęśliwie z moim maluszkiem
Lepiej późno niż wcale.
Dziękuje za pozytywne emocje

Pozdrawiam!

Widać, że nie do końca wiesz, jak rozumuje takie dziecko.
Ale to dobrze, nikomu nie życzę takich doświadczeń.

Mój mąż mieszkał w Skandynawii z Zona i tam nie potrzeba żadnych dowodów wystarcza zeznania niby świadków. Wszystkimi papierowymi sprawami u Nas w domu zajmuje się ja i składając dokumenty do sądu widzialam wszystkie papiery ze sprawy rozwodowej.
Dodam ze była zona wraz z nowych kolega okradła mojego męża z oszczędności - oczywiście nie było sprawy w sadzie bo mój mąż nie chciał się szarpać.
Pomimo tego trzymał jej zdjęcia i rzeczy w domu. To było dla mnie nie logiczne No ale tłumaczył to swoim bałaganiarstwem. Jest bałaganiarzem i mu uwierzyłam.

No właśnie można pomylić się kilka razy ale nie kilka razy dziennie! Bardzo mnie to boli bo maluszek jest naprawdę cudownym, grzecznym i pogodnym dzieckiem. Najgorsze, ze to tylko ja mu okazuje czułość i miłość.
Mój mąż w stosunku do swoich dzieci jest bardzo opiekuńczy, naskakuje im a nawet traktuje ich pomimo wieku jak małe dzieci.
Zdarza mu się nosie Naszego synka ale tylko jak płacze może dlatego,ze jest jeszcze za malutki i się boi jak większość mężczyzn? Sama nie wiem - znowu zaczynam sobie usprawiedliwiać jego zachowanie
Nasz maluszek ma 5tyg a on nawet nie kupił żadnej zabawki czy ubranka malemu. Wszystkim zajmowałam się sama.
Nie wiem co mam o tym wszystkim myslec, dlatego tez poprosiłam o Wasze opinie.

Jasne. Ale nie takie jak zajście w ciążę.

Przedstawiłam już swoje stanowisko, uważam, że o dzieci należy się starać, gdy są ku temu odpowiednie warunki.

Autorka się nie obraziła, więc nie rozumiem, o co Ty masz pretensje. A co do empatii, to mam jej naprawdę dużo i sama decyduję, ile i komu jej okazać.
Proponuję wyluzować odrobinkę.

A ja myślę, że będę dalej dawkować według własnego uznania.
I kończę tę licytację, bo do niczego nie prowadzi.

Moim zdaniem on nie zamknął tamtego rozdziału, Ciebie porównuje do byłej żony (niby nienawidzi, ale ciągle ona budzi w nim wielkie emocje, na pewno nie jest tak, że nic do niej nie czuje, bo widać, że tak), Wasze dziecko do tamtych dzieci. Widać też, że z Tobą nie umie zbudować rodziny, chciałby być z nimi, stąd te porównania i może gdyby żona nie odeszła do kochanka byłby z nią, ludzie wybaczają różne rzeczy... Nie traktuje Ciebie i dziecka jako odrębnych i najważniejszych dla niego. Tu nie ma miłości ani szacunku. Widziałaś te sygnały i szkoda, że zdecydowałaś się z nim na ślub i dziecko. Moim zdaniem jednym rozwiązaniem jest szczere powiedzenie, że masz dość, że teraz ma nową żonę i albo zamknie tamten rozdział albo i u Was będzie rozwód. To on musi chcieć zamknąć tamten rozdział. Jeżeli tego nie zrobi to Wasze małżeństwo nie ma sensu i będzie cierpieć na tym dziecko. Teraz jest obok Ciebie, ale tak naprawdę i tak jesteś sama. Nie tak zachowuje się kochający i wspierający mąż. Skoro jednak nawet mówienie o rozwodzie nie działa, sam mówi, że możecie wziąć, to sama widzisz jak mało dla niego znaczysz... Nie zmienisz jego i jego postępowania. Sama wpadłaś w pułapkę, że on się zmieni, tak to widzę. On nie zachowuje się tak od wczoraj.

Cyngli tak, ale lepszy brak takiego ojca na co dzień niż właśnie życie z nim i patrzenie nieszczęśliwe małżeństwo rodziców. Chociaż oczywiście zły już był ślub z nim widząc jego zachowanie i nawet to przywiązanie do rzeczy po byłej żonie. Na pewno było widać, że nie zamknął tego rozdziału, a autorka myślała, że on się zmieni, przykre... Tak to nie działa.

Czyli był:

a) biedny misiaczek skrzywdzony przez żonę

albo

b) beznadziejny mąż, któremu żona zagroziła rozwodem i, dla niego zdziwko, to zrobiła.

Ale od tego czasu minęło już 6 (!) lat. A ty i twoje dziecko NIE JESTEŚCIE dla niego ważni. On Was nie chce, tutaj rozmowy nie pomogą niestety...

Tego jestem pewna z tego co napisałaś. (oczywiscie, znam to tylko z twojej strony. Musialabym poznać wersje jego i jego byłej żony, by to potwierdzić.)

A teraz moje rozkminy. Przeczytałam temat raz jeszcze i mam do Ciebie pytanie:
Czy ty jesteś pewna, że gdyby jego była żona staneła w drzwiach i powiedziała 'Zbyszek/Ryszard/Andrzej/Maciej zacznijmy od nowa' on by jej odmówił?
Bo mam przeczucie, że nie. On nadal tkwi w tamtym małżenstwie, w tamtej rodzinie. On nawetnie musi jej kochać. Ale z tego co piszesz, nie kocha też Ciebie.

Mam nadzieje, że to przemyślisz i podejmiesz właściwa decyzje.