Na odległość, to nie związek

Jeżeli ktoś rozgląda się za związkiem na odległość i nie chce/nie może się przeprowadzić, to prawdopodobnie szuka przygód albo boi się bliskości i dlatego szuka kogoś oddalonego. Tak dla bezpieczeństwa.

antykobieto, ja poznałam swojego chłopa w Internecie, mieszkaliśmy w różnych krajach. Przez kilka miesięcy w zasadzie mieliśmy do dyspozycji jedynie Internet, a obecnie mieszkamy razem. Można? Można.

Co masz na myśli pisząc "perspektywy na zbliżenie"?

To w jaki sposób poznałaś jakich perfum używa, oraz czy na którejś metce jego odzieży nie ma nadruku "made in China"?

A to szkoda, bo już mi się nasuwa kolejne pytanie - skoro mieszkacie razem w cudownym związku, to czemu przez cały dzień (również w sobotę) siedzisz na forum i klepiesz posty?

Klawiatura przyjmie wszystko

Nas dzieliło 180km, a po kilku latach jesteśmy małżeństwem i mamy synka , więc nieraz internetowa miłość potrafi przetrwać

Ja żyłam w związku na odległość przez rok z minimalnymi przerwami i było dobrze. Teraz mój facet również wyjeżdża i też uważam, że będzie dobrze. Nie ma rzeczy niemożliwych. Przede wszystkim trzeba chcieć, ufać sobie i mieć dystans do tego wszystkiego.

Bez sensu. A może komuś zależy, by związek miał większą podstawę niż to, że wygodnie jest się spotykać? Co, jeśli ktoś idealny dla nas mieszka daleko? Mamy tylko dlatego zrezygnować? Śmieeeszne.

Mój pierwszy związek był na odległość (6 godzin jazdy pociągiem), zamieszkaliśmy po roku. Trwał w sumie 4 lata. Mój drugi związek także jest na odległość (również 6 godzin pociągiem).

Pierwsze widzę, żeby ktoś stosował takie śmieszne kryterium. Piszesz ''Bliskość we związku to podstawa, w przeciwnym razie to namiastka związku. '' - czy nie o to własnie chodzi, by wybrać osobę, która najbardziej do nas pasuje pod względami, które są praktycznie niezmienne, i nie przejmować się zbytnio rzeczami, które relatywnie łatwo zmienić możemy? Jeśli ktoś jest świadomy, czego szuka, i siłą rzeczy wybredny, to niezwykle mało osób będzie do niego pasować. I patrzenie na odległość moim zdaniem jest ostatnią rzeczą, jeśli mamy szansę spotkać miłość życia.

Byłam w związku na odległość przez 4 i pół roku. Zaczął się gdy miałam 13 lat, skończył przed moją 18 i był udany, do dziś ze sobą piszemy i dobrze to wspominamy, to było takie hmm "epickie" listy odręcznie pisane, każde spotkanie było idealnie zaplanowane i w pełni wykorzystane bo widywaliśmy się rzadko. On był trochę starszy, kończył szkołę, pracował żeby odłożyć na wyprowadzkę do mnie, został miesiąc- 2 do tego momentu kiedy się rozstaliśmy, po części przez odległość bo ostatnia rozłąka była bardzo długa, bo chcieliśmy zaoszczędzić. Myślę że też dlatego że gdy zaczęliśmy być razem byłam gówniarzem (nazywajmy rzeczy po imieniu) a potem trochę inne miałam oczekiwania i sprecyzowane to czego oczekuję od mężczyzny. Ale czy taki związek można nazwać prawdziwym? Raczej nie, związek to wspólne problemy, bycie razem, darcie kotów o to że skarpety znowu leżą na podłodze, to bardziej realne niż listy i długie rozmowy, choć na swój sposób piękne i u nas stały się realnie, ale lata zrobiły swoje i zaczęłam mieć nieco inne potrzeby i oczekiwania.

Jest jeszcze problem, że druga osoba moze nie byc ani dojrzała, a jeszcze idealizować wpierając sobie i nam coś "pięknego". Wystarczy więc nie łasić sie na słodkie słówka i wszystko weryfikować życiem realnym.

Wyjątki od reguły zawsze istnieją, ja w innych związkach niestety nie byłam, jak te na odległość, ale czemu mówisz od razu, że są skazane na porażkę? Siedząc na portalach, jak już ktoś był z okolicy, to zawsze trafił się ostatni burak, z którym nie szło nawet normalnie porozmawiać, a co dopiero spotkać się. Z tych facetów natomiast, którzy mi się kiedyś podobali i byli w miarę blisko, nikt nigdy nie był wolny. Tak to już jest w życiu. Więc kiedy nagle znajduje się ktoś w porządku, z kim przyjemnie się rozmawia i obie strony tak czują, to prędzej czy później dochodzi do spotkania, choćby to było naprawdę wiele km. Dla chcącego nic trudnego jak to mówią. Wiadomo, że dużo rzadziej się widzicie, jak z kimś kto byłby za rogiem. Jednak te spotkania bardziej cieszą, są długo wyczekiwane, poza tym codziennie jest telefon, który można złapać i zadzwonić, jest internet. Tylko gorzej jest się poznać, to prawda i w przyszłości przenieść się dużo dalej, gdzie nie ma znajomych. Dla przykładu moja siostra ma męża z Austrii. I dało się? Przeniósł się dla niej do Polski i nauczył języka, teraz mają już dzieci. I ułożyli sobie. życie.  Znam dziewczynę, która jest w związku na odległość już sporo, bo 5 lat, ale są zaręczeni i możliwe, że i oni zamieszkają razem w niedługim czasie. Mało tego, znam więcej takich przypadków, ale nie będę wszystkich wymieniać, bo to bez sensu.  Zasada jest taka, jeśli ktoś Ci jest pisany w pobliżu, to go znajdziesz, ale wielu ludzi czasami latami kogoś szuka w pobliżu i nie może znaleźć i wtedy pozostają inne drogi. Nie skreślaj ludzi tylko dlatego, że mieszkają dalej. Wielu tak mówiło, a życie robi swoje, bo nie jest możliwym przewidzieć przyszłości.

a no widzisz nic w życiu nigdy nie jest pewne... i chyba właśnie na tym polega życia urok

Każdy, nieważne czy to normalnie czy na odległość związek niesie ze sobą ryzyko rozczarowania, albo że coś się "spitoli" tak więc po co gdybanie i generalizowanie?

Można zakładać tysiące wątków i rozwijać je w nieskończoność, tylko ... po co, skoro nie da się udzelić konkretnej odpowiedzi?

Tyle ile przypadków tyle mozliwych rozwiązań.

To nie generalizowanie, tylko przewidywanie. Każdy związek niesie ze sobą ryzyko, że się spitoli, tylko że poznając kogoś bardziej na co dzień, w tygodniu po pracy, w różnych sytuacjach, możemy lepiej go poznać i podjąć bardziej racjonalną, a mniej emocjonalną decyzję. W dodatku, gdy się związek sypnie, nic nie zmienia się w naszym życiu, a w przypadku osoby, która wyjechała, zostaje ona sama w nowym miejscu - bez pracy, bez mieszkania, bez przyjaciół. Ile jest tragedii małżeńskich, bo ludzie żyli dojazdowo, a po ślubie zamieszkali razem i nagle się okazało, że to nie tak miało wyglądać.
Ech, róbcie co chcecie. Ale póki nie weszliście w coś takiego, to przeanalizujcie na chłodno ewentualne konsekwencje.

Niektórzy mają problem ze zrozumieniem o co chodzi antykobiecie. Ja doskonale wiem także postaram się jakoś to w inny sposób wytłumaczyć. Nikt tutaj nie neguje poznania kogoś kto daleko mieszka, zakochania się i szczęśliwego wspólnego życia.

Problem jest wtedy gdy świadomie, jeszcze raz, świadomie szukamy kogoś kto mieszka daleko. Problem gdzieś w nas... może strach przed bliskością, może coś innego... Mieszkam w Poznaniu a przeglądam profile randkowe i zagaduję do kobiet w Lubline. I odwrotnie, kobieta we wspomnianym Lublinie widzi mój profil i jest zainteresowana. Tak jakby w mojej okolicy nie było kobiet, a w jej mężczyzn! To jest conajmniej dziwne w sytuacji gdy nikt nawet nigdy nie pomyślał o przeprowadzce z jednego do drugiego miejsca. Taki związek jest od razu kulawy, bo jak wyglądają spotkania? Ograniczone do wspólnych wakacji? No może być całkiem fajnie, ale życie to nie tylko wakacje Jak w taki sposób kogoś poznać? No dobra, po jakimś czasie przeprowadzka... A to wiąże się z porzuceniem całego dotychczasowego świata, niektórzy sobie z tym poradzą niektórzy nie (z tego co widzę jak ktoś mieszka w tym samym miejscu od urodzenia to może mieć bardzo trudno). Ja na przykład mieszkam w niezbyt ciekawej małej mieścinie pod Londkiem, nigdy bym nie chciał tutaj kogoś "sprowadzać", tu się trudno odnaleźć zwłaszcza jak ktoś ma naturę towarzyską...

Niektórym Paniom wydaje się że to jakiś atak - nic takiego. To co piszę jest moją opinią i nikt nie musi się ze mną zgadzać. W końcu nikt jeszcze nie wymyślił recepty na szczęście bo każdy jest inny

Nie szukam i nie szukałam Z desperacji, oczywiście ;D
Nie oceniam się według populacji, bo już dawno zauważyłam, że tylko niektóre z popularnych problemów mogłyby być moim udziałem, innych "przeciętnych'' problemów innych dziewczyn nigdy bym nie miała, za to potrafiłabym obojętnie przejść wobec rzeczy, które dla innych stanowiłyby duży kłopot. Moim zdaniem, nie ma sensu oceniać czyjegoś życia za pomocą 'średnich populacyjnych'.

Dwie kwestie:
1. Zakładasz, antykobieto, rzucenie pracy. A w nowym miejscu już jej nie można znaleźć? Trzeba się całkowicie uniesamodzielnić? I dlaczego powrót miałby być niemożliwy..
2. Zakładacie, że ktoś celowo szuka daleko. A co, jeśli poznanie się nastąpiło w miejscu 'nierandkowym', w którym nie wiadomo, skad kto jest? Poza tym - ja bym się po prostu odległością nie OGRANICZAŁA. Przecież to nie znaczy, że ona być musi. Oczywiście mogę poznać kogoś z bliska, ale i równie dobrze dam szansę komuś z innego kraju, bo nie ma to dla mnie prawie żadnego znaczenia. Nieporównanie ważniejsze są cechy danej osoby.

A tu masz bardzo wiele racji. Oczywiście - ta osoba mogła trafić na kogoś, kto traktował ją bardzo źle. Jednak wciąż dużo widać po sposobie mówienia o innych. Ja bardzo mocno patrzę na ten czynnik.

Niemalże każdy dłubie w nosie, to naturalne. Tak samo, jak chodzi do ubikacji. Ponownie, myślę, że szkopuł w braku 'idealizacji', tylko w przytomnej i krytycznej obserwacji. Owszem, mój partner też mnie irytuje wieloma małymi zwyczajami i zapominalstwem - ale ja to widziałam już przy pierwszym spotkaniu - więc widziały gały, co brały Jednak kiedyś to było ''słodkie'', dopiero z czasem stało się irytujące. Rzeczywiście, bez doświadczenia trudno stwierdzić, czy coś zacznie nam z upływem czasu przeszkadzać, czy nie. Masz rację, że takie rzeczy w całej okazałości najbardziej widać po zamieszkaniu - ale ja dostrzegałam je i na dwudniowych spotkaniach. Tyle że w małych dawkach - niektórym takie małe dawki może być trudno ekstrapolować na dłuższy okres czasu. Ja w jakiejś części się tego spodziewałam, więc nie jestem szczególnie zdziwiona, aczkolwiek przyznam, że nie do końca doceniałam, jak takie małe rzeczy się kumulują.

Z drugiej strony, mój partner ma wspaniałe usposobienie, i nad takimi małymi wadami chce pracować, do problemów podchodzi bardzo dojrzale. Ma świetny charakter, i to też przez internet dostrzegałam, tylko, oczywiście, nie uznawałam od razu za prawdę. Z czasem gromadziłam coraz więcej "dowodów", że tak rzeczywiście jest. Generalnie naprawdę większość jego cech dostrzegłam szybko (łącznie z wysoką inteligencją i genialnym poczuciem humoru), i po ponad roku od poznania się, podczas którego sporo czasu spędziliśmy razem, nie miałam powodów, by być szczególnie zaskoczoną. Może tylko na plus, bo generalnie do ocen podchodziłam ostrożnie. Było też parę rzeczy, co do których spodziewałam się, że będą problemem, to też się potwierdza. Może dlatego, że ja dość dobrze wiem, czego chcę.

Moim zdaniem najbardziej liczą się czyjeś cechy, których poznania odległość wcale nie wyklucza. Np. kiedy miałam problem - pomagał mi i na odległość. Sporo widać po stosunku danej osoby do innych ludzi, co na żywo stwierdzić trochę łatwiej, bo jest okazja do ich spotykania, ale na odległość też się da.

Podczas rozmowy możesz dowiedzieć się o kimś naprawdę mnóstwa rzeczy. Potem weryfikujesz tę wiedzę wraz z upływem czasu, ale ten etap jest i przy "normalnym" poznawaniu, i wcale nie musi być szybszy. A nawet jeśli jest szybszy, to też równie dobrze może wiązać się z idealizacją.

Podsumowując, myślę, że zgodzę się, że związek na odległość może być trudniejszy. Ale z drugiej strony jest to bardzo dobry test na to, jak bardzo obie strony do siebie pasują pod względem intelektu, zainteresowań, poglądów, sposobu rozmowy. Nie ma przysłonienia seksem, czułościami i przyzwyczajeniem.

PS Jeszcze tak abstrahując - wydaje mi się, że wiele rzeczy w życiu trzeba "przetestować". Czy to mowa o przyszłym partnerze, czy zawodzie, który chcemy wybrać. Najczęściej bez żadnego doświadczenia bardzo trudno stwierdzić, co lubimy, co nie, co nam się podoba, co nie, bo według mnie czasem niemożliwym jest wyobrażenie sobie wszystkich aspektów czegoś, czego jeszcze nie robiliśmy. Także osoby bez doświadczenia mogą być bardziej podatne na ignorowanie pewnych rzeczy. Gorzej, jak ktoś już wiele przeżył i mimo wieku na błędach się nie uczy.

Mnie zastanawia po jakim czasie przychodzi uczucie w związku na odległość?

thepass z lęku przed samotnością i kogoś lubi i ten ktoś czeka na uczucie prawie pół roku. Pojawi się czy nie pojawi to uczucie?

antykobieta ale spotykają się te osoby.

no ale to nie o mnie chodzi akurat chodzi o to,że jak długo trzeba czekac na uczucie?

dobrze czyli to jest  takie samooszukiwanie sięi zwiazek na siłe?

thepass  dokładnie chodzi o desperacje. Pomyslę jak to ująć w słowa i założę temat.
Czyli bezsensowne tracenie czasu i zamykanie się na inne osoby?

Ten temat to zadne odkrycie, ja o tym pisze od paru lat tutaj i nie dociera do nikogo...
Bez telefonu minimum a spotkania i to szybko nie ma zwiazku, "na odleglosc" tylko nazywam te gdy ktos sie czasowo rozdzielil z partnerem, niestety te wirtualne od zawsze sa znajomoscia, zazyla, erotyczna ale nigdy nie sa zwiazkiem! Przez net ludzie dziecinnieja i nie rozumieja najprostszych nazw, zmieniaja sens znanych slow

Zaloze sie o to, jesli wrecz nie mam racji ze gdyby to samo co w tytule watku powiedzial jakis duren telewizyjny to by dalo chwile do myslenia niektorym, np taka Conchita zamiast cos o LGBT a tak to mozna odmieniac przez mozliwe przypadki te prawde i mimo to nikomu to nie zmieni nic w glowie ani nie otrzezwi "aha to dlatego jestem dla wszystkich singlem choc wydaje mi sie ze jestem taki szczesliwy z Ania1234567 ", tak bingo siecioholiku...