Samotna między ludźmi

I takich ludzi jak Ty ciezko dostrzeć.

Źle, bo najczęściej są samotni, a innym też ciężko "zaczepić", by stworzyć z nimi wspolnotę.

Na razie chodzisz do szkoły, gdzie nie masz określonego powiedzmy profilu zainteresowań. Może pójdziesz na studia, czy trafisz do jakiegoś koła pasjonatów? Żeby właśnie samej znaleźć podobnych ludzi do siebie, a nie dostosowywać się do innych.

Wiesz, ja przez to że nie rozmawiałam z ludźmi z klasy, bo zachowywali się podobnie jak Ty opisałas, że wielka przyjaźń a za chwilę lecę Cię obgadam albo pokłócą się to tajemnice wszystkie pół klasy zna, byłam dręczona w szkole i wreszcie ją zmieniłam. Teraz też czuje się samotna mimo, że nie odrzucają mnie, ale nie mam wspólnych tematów z nimi, czuje, że odstaje bo nie bawią mnie rozmowy bo ubiorze innych dziewczyn z klasy czy ich związkach, które trwają góra miesiąc. Znajomi dziwią się, że z chłopakiem ciągle rozmawiam, że jest 6 lat starszy ode mnie, bo dla nich to  staruszek.... Ale ja nie potrafię rozmawiać z kimś w moim wieku, bo ci, których znam są niedojrzali. W ogole dwa lata z chłopakiem to dla nich za dużo. Więc widzisz raczej nie jesteś sama też gubie się w tłumie i nie potrafię być taka jak inni

no to nie jest latwe, ale tak to juz chyba jest, sama nie utrzymuje kontaktow z ludzmi ze szkol, bo wszyscy sie rozjechali i koniec kontaktow, jestem tez po przeprowadzce wiec clkowicie zmienilam sowje srodowisko i przez dlugi okres szukalam odpowiedniego srodowiska dla siibe, jestem dosc aktywną osobą wiec brakowało mi kogoś z kim moglabym wyjsc na zewnątrz,

super sprwadzil mi się SPAM

pozdrawiam

Hej. Jestem w podobnym wieku jak Ty, oraz w podobnej sytuacji.
Czuję się również jak Ty, straaasznie samotna wśród takich kłamców.
Ale załóż sobie jeden cel: w szkole, jesteś po to, aby się UCZYĆ, a nie żeby zawierać znajomości. Pomaga, naprawdę.
Czasami ciężko, ale ja starałam się skupić na nauce, w ludzi miałam totalny tzn. ''wyj.b''. I co ? Zyskałam w ich oczach szacunek . Naprawdę. Wcześniej bywały różne akcje, próbowali się wyśmiewać z zachowania, wyglądu (jestem odmieńcem-jak ty:)). Ale teraz mam spokój- pokazałam im że szanuje siebie, walczę o siebie oraz co najważniejsze- jestem dla nich miła jeśli oni dla mnie też są. I jest znacznie lepiej. Schodzą mi z drogi, szczególnie dziewczyny które mają ochotę poobgadywać za plecami. Wiedzą, że z tym czymś do nie do mnie. Ale te pozostałe 1% normalnych dziewczyn i chłopaków, gadają czasem ze mną (jestem typową samotniczką, chociaż rozumiem Cię bo to strasznie czasem boli). Myślę, tak jak kilka osób wyżej pisało, szukać towarzystwa gdzie indziej- ale pamiętaj nic na siłę. Ja trochę czekałam aż odnajdę kilka dobrych znajomych, przyjaciół co prawda nie mam, ale zawsze to jakiś zysk . Powodzenia!

Ja również jak miałam te 17 lat czy 18 lat czułam to samo co TY. Ale powiem Ci jedno : NIE MASZ PRAWA SIE TYM PRZEJMOWAC!
Teraz jestes z nimi w szkole średniej/ technikum itd. Pojdziesz na studia, poznasz ludzi gorszych, lepszych ale przynajmniej ciut dojrzalszych ( chociaz zdarzają sie i tacy studenci, którzy są niczym jak przedszkolaki, ale mniejsza z tym ). Idz rob kursy, doszkalaj swoją wiedze,uprawiaj sport, nie trac czasu na glupoty, bo za kilka lat to one będą Ci zazdroscic ze masz super wyksztalcenie, fajna prace, interesujace hobby itd, kiedy to ich zycie będzie nudne i szare, a do życia bedą potrzebne im plotki, bo o niczym innym nie beda potrafily gadac Głowa do góry ! !:)

Thepass nie dostałam od Ciebie zadnej wiadomosci Pisałam wczoraj do Ciebie ale bez odzewu.:P

Skovel nie przejmuj się tak, jak też tak miałam w szkole, po prostu nie mogłam znaleźć ludzi myślących podobnie jak ja, interesowały mnie inne tematy niż moje koleżanki, one gadały o modzie, makijażu, trądzikach a ja wolałam siedzieć w książkach albo po prostu wyjść na  powietrze i być tą inną. Nigdy nie paliłam papierosów,  nie wychodziłam z koleżankami za szkołę żeby "zajarać", a gdy mi się coś nie podobało  głośno mówiłam "nie". Przez to byłam zawsze na uboczu, koleżanki mnie nie akceptowały. I jestem z tego dumna, że byłam sobą, nikomu do tyłka za przeproszeniem nie wchodziłam żeby się podlizać, znałam swoją wartość i miałam swoje zdanie. Jestem po studiach, wiele w życiu podróżowałam i mieszkałam w kilku krajach, mam pracę, wspaniałego faceta i marzenia na przyszłość. Nie warto zamartwiać się na zapas, jeśli według Ciebie postępujesz ok i dobrze czujesz się w swoim ciele nie ma sensu podlizywać się innym i na siłę szukać przyjaźni, które nie są trwałe, bo koleżanki jeśli mają interes to Cię uwielbiają, a jeśli coś im się nie podoba to Ci dupę obrobią, czy takie przyjaźnie warte są twoich łez? Nie sądzę. Lepiej być samą niż mieć fałszywych przyjaciół !!! Pozdrawiam