Związek między szefem a podwladna - Netkobiety.pl

Trudne pytanie, bo wiele tak naprawdę zależy od poziomu uczucia i charakterów obu stron.
Ogólnie przestrzega się przed romasnowaniem w pracy, bo potem jak się relacja posypie,  to wspólna współpraca będzie kiepska.

Jeśli jednak obie strony są zdeterminowane by być razem i są gotowe na kompromisy... to czemu nie.

Nie, nie ma zonki z tego co wiem, to był w związku bardzo długo, ale się rozstali. Powodów nie znam. Choć mogę się domyślać, pracujemy razem ponad dwa lata. Raczej nigdy nie rozmawialiśmy na tematy prywatne, ale ostatnio zauważyłam zmiane jego zachowania w stosunku do mnie. Nigdy nie przyszedł do mojego gabinetu, zawsze wolał mnie do siebie, teraz przychodzi pod byle pretekstem. Ciągle coś chce, pyta mnie o zdanie, awansował mnie. Ja tego nie dostrzegalam, ale po ostatnim wydarzeniu, zaczęłam mu się bacznie przyglądać. Zatrudnialam nową osobę do pracy i  w trakcie przeglądania cv mówi: wiesz, może przyjmijmy kogoś młodego, Ty teraz to raczej będziesz sobie układać życie... Dla mnie on był zawsze szefem, trochę mi się podobał, ale nigdy nie patrzyłam na niego w charakterze partnera. Do tego miał kobietę - nie mój target. A teraz coraz częściej mam wrażenie, że o coś mu chodzi. Ostatnio mieliśmy spotkanie w kilka osób. Gdy rozmawialiśmy utrzymywał ze mną kontakt wzrokowy przez paredziesiat sekund..nie odrywa wzroku, ja też - raczej w pracy jestem "konkretną", nie daje sobie w kaszę dmuchać. Często się z nim sprzeczam, nawet kłóce,  a on tu jakieś dziwne teksty.

Widzę bardzo dużo niebezpieczeństw. Podstawowe to takie, że stracę pracę, która kocham. Stąd moje pytanie. Ja nie bawię się w romansowanie pod biurkiem czy inne podchody. Wcześniej, jak napisałam, podobał mi się, ale był poza zasięgiem. Później zmienił zachowanie, zastanawiałam się wtf!? I ostatnio dowiedziałam się, że nie jest już w związku. Nikomu o tym nie mówił, chyba tylko 2 osoby u nas to wiedzą. A ta kobietę wszyscy znają. Narazie odpieram jego 'ataki', bo mam ważniejsze rzeczy na głowie w pracy i ciekawa jestem, co jeszcze zrobi?

Szczerze?
Dla mnie mogłoby to być trudne:
- budzę się, patrzę - obok mąż
- jem śniadanie , jadę do pracy - obok mąż
- jestem w pracy - obok mąż
- jadę do domu - obok ten facet
- jem obiad - znowu ten facet
- jestem z dziećmi - ten facet krząta się obok
- jem kolacje - obok .... ten facet mnie prześladuje
- kładę się spać - do mojego wyra ładuje się ... ten facet...:(
I tak 5 dni w tygodniu.
Przychodzi weekend.... znowu ten sam. Przez dwa dni.
I tak przez 52 tygodni w roku.

Nie dotrwalabym chyba do połowy tej liczby

hmmm, to troche zmienia postać rzeczy. może zasugeruj (niekoniecznie zaproponuj) jakieś wspolne wyjscie po pracy? np. zachwalaj jakieś super jedzenie w restauracji i rzuć mimochodem, że kiedyś możesz mu pokazać. to jest szef, może też boi się konsekwencji podrywania pracownicy, na pewno obawy miałby bardziej uzasadnione bardziej niz ty. mozesz mu pokazać, że w razie gdyby chciał do ciebie startować to nie masz nic przeciwko temu.

Chyba już za długo tam pracujesz, może rzeczywiście czas zmienić pracę, znaleźć kogoś i zacząć sobie układać życie.

Jeśli to podryw, to raczej nie zapowiada partnerskiego związku, jak dla mnie to gość potrzebuje du**, a ty jesteś pod ręką... i taka naiwna.

Witajcie. Odświeżam temat, bo sytuacja zaczyna mnie trochę przerastac. Pisałam o awansie, o niby takich nic nieznaczacych gestach, o przychodzeniu pod byle pretekstem do mojego gabinetu. Teraz wygląda to naprawdę podejrzanie. Jakiś czas temu wspólnie robiliśmy jeden projekt. Było już po czasie mojej pracy, zbieram się do wyjścia, mówię, że nie będę siedzieć po godzinach - to mój wolny czas, on na to, że to ja powinnam dziękować, że ze mną to robi. Odparlam: ile mam Ci zapłacić za godzinę coachingu? Ja ostatnio wycenilam moją pracę w wolne dni - podaj cenę on nic nie odpowiedział, ale następnego dnia kiedy przesłałam raport, przyszedł do mnie, pogratulowal i dotknął mojego ramienia, poklepal i docenił moją pracę. Shit..
Dzisiaj z kolei też razem pracowaliśmy, przysuwal się fotelem, kilka razy zaczepil stopą moją stopę. Doszło do tego, że niemal stykalismy się kolanami. U nas w firmie panuje luźna atmosfera, ale aż tak?! Czy ja to wyolbrzymiam? Co o tym sądzicie?

Ten awans to tylko z powodu, tego że mu się podobasz? Związek tego typu to ryzyko. Można sobie poradzić pozostając w firmie, a nie będąc bezpośrednim podwładnym. Inaczej w razie niepowodzenia jest kiepsko. Z drugiej nikt z góry niepowodzenia nie zakłada.

Moim zdaniem związki wolnych w tym samym miejscu pracy są możliwe, choć obciążają syndromem 24 godzin, zamiast 24 - 8 = 16 lub 24 -12 = 12.
Czyli, oboje nie mają czasu dla siebie samych, choć na chwilę, ale na wytykanie niedobrych zachowań wobec jednego lub drugiego z partnerów, zadziwiająco, zawszenie znajdzie się czas.
Co do relacji szef - podwładna, istnieje ryzyko niesnasek wśród współpracowników podwładnej. Plotka ma swoją moc.
Zazdrość więc, inspirowana zawiścią "pominiętych" wcale nie jest wykluczona.
Jednakże, osobiście, wolałbym sprawdzić, jak to jest rzeczywiście z tą wolnością cywilną szefa.

Jeśli nie podoba Ci się jego zachowanie, zwróć mu uwagę o mobbing. Zobaczysz jak zareaguje.
Jesteś raczej bezpośrednia, więc może po prostu zapytaj się o co mu chodzi i tyle.

Cześć, postaram się odpowiedzieć na wszystkie pytania, gdyby mi coś umknęło -sorry.
Oczywiście, że mi się podoba, gdyby było inaczej nie otworzyłabym wątku. Jest inteligentnym, mądrym i pociagajacym mężczyzną - gdyby było inaczej, nie byłoby wątku. Problem jest taki, że jest moim bezpośrednim szefem i to bezpośrednim. Awansował mnie, bo jestem dobra w tym co robię, robię to efektywnie i do tego potrafię zarządzic pracą mojego działu, który ma szansę wznieść się na wyżyny. To są mega fajni ludzie i bardzo ich wszystkich lubię. Choć na początku były zgrzyty, teraz jest super. Awansował mnie, bo z niczego zrobiłam coś. Widziałam uznanie w jego oczach, a jemu trudno zaimponować - wiem, bo znam jego sposób działania. On ma komputer w głowie, jeśli mogę to tak ująć. Tym mnie z kolei imponuje - jest cholernie inteligentny i żeby coś u niego ugrać to trzeba się nagimnastykowac. Ale jak wspomniałam, jest moim szefem, więc po 1 nie wydam się w romans (on nie ma żony), zbyt kocham moją pracę. A po 2, mam dylemat, bo u mnie w fabryce relacje są bardzo luźne. Nie jesteśmy korporacją i sztywna firmą. Każdy ma swoje obowiązki i wie co ma robić. On natomiast zaczął przekraczać pewna granicę i stąd moje pytanie.
Co do dotykania - luźna atmosfera powoduje, że myślałam, że te jego gesty to są żarty. Później zaczął komentować moje ubranie, teraz to juz nawet się nie kryje z taksowaniem mnie wzrokiem - a jestem uważam atrakcyjna. Chyba widać na twarzy czy ktoś cię ogląda czy nie.
Okulary - poprawił mi je w towarzystwie jeszcze jednej osoby. Powiedziałam, że to mobbing. Co ciekawe - wiele razy później nawiązywał do tego sformułowania. On taki jest bezpośredni, pewny siebie, stąd ja nie pokazuje, że to na mnie robi wrażenie, olewam go. Bo co mu powiem? Przepraszam, czy Ty mnie aby nie podrywasz...
Stąd te niedopowiedzenia. Ja w ogóle mam wrażenie, że to jest jakaś gra. No przecież on jest moim szefem, czyli nie może mnie legalnie podrywac (mogłoby się to kiepsko skończyć), a ja legalnie dać się podrywac. Nie no farsa
Aha, niedługo mamy firmowe wyjście na piwo - swoją drogą, jego pomysł.
Edit:
Faktycznie, może macie rację. Zdystansuje się do niego. Żadne jachty i inne cuda mnie nie interesują. Wizja miłości też. Nie te lata . Nie czuję się także wyróżniona, bo współpraca z nim do lekkich nie nalezy. W ogóle to uważam, że taki układ nie ma najmniejszego sensu. Tym bardziej w jednej firmie, oj działoby się działo, gdyby u nas coś takiego wyszło jakoś nie potrafię sobie tego wyobrazić. Musiałabym zmienić pracę to pewne.

W naszym kręgu kulturowym to ona przegra. Jak będzie dobrze- wszyscy powiedzą że zrobiła karierę przez łóżko. Jak się rozpadnie, współczuję pracy z byłym kochankiem. Molestowanie- powodzenia w udowadnianiu, dochodzeniu na policji, w sądzie czy gdzie tam jeszcze. W efekcie i tak w końcu to ona straci pracę którą lubi, on co najwyżej wyjdzie lekko poturbowany.

Myślę, że nie byłabym w stanie pracować z Partnerem w jednej firmie. Zwłaszcza w podległej sytuacji. Tu już nawet nie chodzi o czas spędzony razem, tylko na okrągło głową siedzialabym w pracy. Owszem, lubię swoją pracę, jednak poświęcam jej tyle czasu ile wynosi etat. 8 godzin jestem do dyspozycji, ale mam swoje życie, pasje, hobby i sprawy. Wiem, że ciągle rozmawialibyśmy o sprawach służbowych. Do tego dochodzi kwestia jego byłego związku - podejrzewam, że rozpadł się ze względu na pracę, jego częste wyjazdy służbowe. Mnie to z kolei odpowiada, bo miałabym czas dla siebie. Jak by to wyglądało w rzeczywistości nie wiem, bo nie znam go prywatnie. Ale już teraz się sprzeczamy, więc ciągła wojna jest bardzo prawdopodobna.
W przypadku rozstania - problem by nie istniał. Któreś z nas musiałoby zmienić pracę. On raczej z niej nie zrezygnuje, ma świetne stanowisko, nawet tego nie wymagam. I nie chciałabym, żeby on wymagał tego ode mnie. W związku z tym, zanim w ogóle pomyślę o związku, trzeba by się zastanowić czy zaryzykuje aż tak bardzo. W ciemno na pewno nie. Podsumowując, nie ma to sensu budować z nim związek to jak budowac domek na piasku, za słabe mamy jak narazie fundamenty.

Masz rację, nie znam go prywatnie, ale podejrzewam, że jest podobnie jak i w pracy. Zawalona głowa dwoma firmami, ciągle dzwoniący telefon, wiecznie oczekujący klienci i dostawcy, wyjazdy. Słowem -milion spraw, a doba ma tylko 24 h.
Myślę o tym, dlatego nie daje po sobie nic poznać. Może też dlatego jeden z komentarzy mówił, że relacjonuje wszystko jak przebieg zimnej wojny. No nie mogę się zbytnio odkryć, to nie byłoby komfortowe później dla mnie. Ale faktycznie, z racji wykonywanego zawodu, jestem powsciagliwa. Kiedy dostałam awans, trochę to po mnie spłynęło - nie okazałam zadowolenia. Po prostu podziękowała.Na. Na co on: cieszysz się? Jakoś nie widzę radości. No taka jestem. Może on też jest skolowany.
Jednak to nie jest przypadek, że po wejściu rano do pracy, przychodzi do mnie, rozmawiamy o bieżących sprawach, zostawia kurtkę i plecak. A później cały dzień wpada, bo czegoś szuka w plecaku. Po czym znowu go u mnie zostawia i tak cały dzień. Ba moim biurku leżą jego dokumenty, telefon, portfel (!) pytał ostatnio czemu się nie uśmiecham i czy mam jakoś problem. Ja: tak. A on: jaki, mogę wiedzieć?  Ja: niekoniecznie. I załatwiamy sprawy służbowe.

On mi się podoba, nie ukrywam. Jest dla mnie atrakcyjny, bo myślimy podobnie. Nie muszę mu tłumaczyć rzeczy oczywistych, zabieramy się za bardziej złożone rzeczy. Strategię budżet, rozwój. Nie latam z każdą pierdola. Tylko nie ma okazji na poznanie go bliżej. Na ostatniej imprezie firmowej widziałam, że na mnie patrzy kiedy rozmawiałam z kolegą. Później, kiedy większość poszła, przysiadl się do naszego stolika. Niby siedzieliśmy obok siebie, ale każde rozmawiało z kimś innym. Ja się nie ekscytuje jego atencją. Że niby manager to muszę skakać z radości. Szanuje go i podziwiam za to jakim jest szefem. Z każdym pogada, pozartuje. Ja stoję z boku,a jednak sam do mnie przychodzi. Jest bardzo mądry i wiele się od niego nauczyłam.

Nim2 musisz się zastanowić nad pewną kwestią - czy chcesz zaryzykować i pogłębić relację, czy się wycofać i traktować Go jak przyjaciela. Nie możesz wiecznie się zastanawiać tylko podjąć przemyślaną decyzję. Nie interpretuj każdego Jego zachowania: "po co to robi? dlaczego tak robi? czego chce?". Obierz drogę i konsekwentnie krocz nią.

dobre podejście

Jest możliwy, bo czemu nie miałby być?
Najlepiej jednak w takich sytuacjach, aby jedno zmieniło miejsce pracy lub stanowisko. Wówczas nie będzie między wami konfliktu w pracy na linii szef-podwładny, a po drugie zapobieże to także jakimś plotkom i ogólnej atmosferze podejrzeń w śród innych pracowników.

Tak, to prawda. Kiedy go obserwuję, dażę go coraz większym uznaniem, szacunkiem. Jest takim mężczyzną, który mnie pociąga. Czasami zdarza mi się w niego wpatrywać (kiedy rozmawiamy), moje myśli krążą wokół chwil jakie moglibyśmy przeżyć. Chyba sie w nim trochę podkochuję... Nie wierzę, że tego nie zauważył.
Bronię się przed tym, bo nie jestem zwolenniczką łączenia spraw prywatnych z zawodowymi. Ale pewnych gestów czy zachowań nie da się ukryć.
Idą Święta, złapię dystans do tego wszystkiego. Przemyślę. Do tego u nas w firmie będzie w przyszłości kilka poważniejszych zmian, moje stanowisko też za jakiś czas się zmieni. Szkoda mi to stracić bezsensowym ładowaniem się w chorą sytuację. Na tą chwilę, oziębię nasze stosunki. Postaram się skupić na pracy i nie rozmawiac z nim na tematy inne niż służbowe.

Pamiętacie jak pisałam, że ciekawi mnie co mój  szef jeszcze wymyśli i co będzie dalej? Otóż mój BEZPOŚREDNI szef dzisiaj pokatnie starał się mi wylozyc, że nie chce juz być moim BEZPOŚREDNIM szefem ze myśli nad modelem biznesowym, że nie jest już w stanie wszystkiego sam kontrolowac i zastanawia się nad wprowadzeniem zastępcy, który przejąłby cześć jego obowiązków - w tym raportowanie kierowników działów. Ze narazie tylko luźno rozmawiamy, ale w przyszłości trzeba będzie podjąć decyzję. Czyli albo stara się mnie pozbyć albo odsuwa - tak czy inaczej mogę zacząć szukać nowej roboty

Wykreśliłabym słowo 'może'. Dlaczego?
Dlatego:

Podejmij decyzję, wcześniej robiąc bilans zysków i strat, i nie graj roli 'nietrzeźwej'.

Stanie od tak dawna w rozkroku jest niewygodne; podejmij decyzję.

Czyli decyzja już za Tobą.
OK, jak pokazujesz swe zainteresowanie koleżankom?

Zrób przeciwnie do tego, co napisałaś w tymże wątku:

i tak dalej... .

Nie, nie podjęłam decyzji. Mało tego, w najblizszej przyszlosci, nie zamierzam wykonać żadnego kroku w którąkolwiek stronę.
Powodów jest co najmniej kilka.
1. Jest po długim związku - cholera wie co mu siedzi w głowie. W emocjach człowiek robi różne głupie rzeczy, niestety nie zawsze można wrocic do tego co było wczesniej. Niech się wypali co się ma wypalić - to wymaga czasu.
2. Ja stracę więcej, więc niech to on pokaże, że mu zależy. Ja będę stała z boku i obserwowała akcję. Ani mi się jakoś specjalnie nie spieszy, ani nikt mnie nie goni.
3. Robi sobie żarty - w tym sensie, że będąc dosyć otwarta i bezpośrednią osobą, po prostu jest sobą, a ja doszukuje się czegoś, czego nie ma.
I po 4. Czas weryfikuje wszystko. Nigdy się na tym nie przejechalam i tego się będę trzymać. A jak strace cierpliwosc to wprost zapytam: w co gramy?

Hej, mam do Was pytanie w temacie.
Sprawa przybrała trochę dziwny obrót, bo mój szef chyba mysli, że wychodze za mąż...:)

Na spotkaniu w sprawie organizacji eventu omawialismy w kilka osób termin. W grę wchodzą tylko weekendy. Koleżanka, która jest za to odpowiedzialna podała dwie daty. Siedzimy, rozmawiamy i ona mówi, bo przecież Ty (czyli ja) masz 7 lipca wesele. Ja przutaknelam, a mój szef - kamienna twarz., dalej pisał na laptopie. Zero komentarza. Nic w tym dziwnego, napiszecie. Otóż nie, nie w jego przypadku. Zawsze gratulowal ludziom z pracy. To nie ja wychodzę za mąż, tylko moja znajoma:) od tamtego czasu, nie ma wspolnych spotkan, nic. Jakbym nie istniała.

Myślicie, że teraz kolej na mnie? Jak to zrobić?

Nim2, zupełnie nie rozumiem jak Twoje ciągłe przeżywanie każdego najdrobniejszego nawet gestu Twojego szefa, ma się do tego, co ostatnio napisałaś w jednym z wątków:

Przecież wyraźnie widać, że Twój świat kręci się wokół Twojego szefa, a nie wokół Ciebie ...

Moim zdaniem zakochałaś się w szefie tylko nie chcesz tego przyznać sama przed sobą. Skąd to wiem? Analizujesz każdy najdrobniejszy gest, co powiedział, co zrobił, do innych się tak nie odnosi. Przyznaj sama przed sobą, że on Ci się podoba i lubisz te jego zaczepki i to jak Cię adoruje.
Druga sprawa jest taka, że nie wiadomo co Twój Szef tak naprawdę chcę. Może jest Tobą zainteresowany, a może nadinterpretujesz jego zachowanie, bo Ci się podoba. Poczekaj na rozwój sytuacji. Jeśli zobaczysz, że ma czyste intencje – spróbuj, ale ja bym zastanowiła się nad zmianą pracy. Jeśli chodzi o wesele – nadinterpretacja, ale jeśli chcesz się przekonać możesz mimochodem powiedzieć, że masz wesele znajomej wtedy i wtedy i prosisz o urlop, bo daleko trzeba jechać lub coś innego. Ale uważam, ze nie powinnaś tego robić i poczekać na rozwój sytuacji. Jeśli facetowi na Tobie zależy i mu się podobasz to góry przeniesie byle Cię zdobyć, nawet jeśli jest to relacja szef-podwładna.

Tak. Pod warunkiem, że jedno z nich zrezygnuje z pracy w firmie

że szef jest w pracy 1 maja, zwłaszcza gdy jest to dzień ustawowo wolny i w zasadzie chyba nawet ma obowiązek w niej być o ile jest tam pracownik? (nie wiem jaka branżą się zajmujecie). tak, to może być nadinterpretacja.
-to że odpisał szybko na maila oznacza, że siedział przy kompie, ale raczej nie dlatego, że czekał aż napiszesz maila. poza tym zawsze zamiast "tak" mógł napisać "a nie wolisz sobie w ten piękny słoneczny dzień odpocząć i wybrać się ze mną na kawę?"
-szef przyszedł do ciebie w pracy i coś chciał? dawał ci robote -bardzo nietypowe:P o dotykaniu ręki nie wspomnę.

nie wiem, czy on ci wysyła sygnały czy nie. ale ty się zabierasz jak pies do jeża.
weź go zaproś na tą kawe po robocie i bedziesz miała czarno na białym i skończą się twoje rozkminy.

Związek pomiędzy szefem i jego podwładną nigdy nie wychodzi obu stronom na dobre,tym bardziej,że jak sama napisałaś nie dajesz sobie dmuchać w kaszę.W pracy  - mimo, że potencjalnie w życiu prywatnym będziecie parterami - należy wykonywać polecenia szefa,a Ty jako ta "rogata dusza" nie dająca sobie dmuchać w kaszę z pewnością będziesz doprowadzała do spięć i on jako szef zawsze może sprawić Ci przykrość,co Tobie nie przypadnie do gustu.Więc albo zmień pracę, albo partnera.

Yyyy, nie bardzo czaję.
Mając dziecko z jakimkolwiek partnerem nie wolno już się z nikim dożywotnio spotykać, nawet jeśli się jest po rozstaniu z jego matką/ojcem ?
Pierwszy raz o czymś takim słyszę.

W mojej ocenie jest to naprawdę prosta sytuacja.
Spotkań nie proponuje, bo nie jest nimi zainteresowany.
I tyle.

Witajcie, wracam, bo jak nietrudno się domyślić zakochałam się w szefie. On nie ulatwia: organizuje nadal spotkania, mówi podtekstami. Trochę przystopowal z dotykiem, ale nadal jest to odczuwalne, np gdy wychodzę łapie mnie za ramię i mowi: zoooostań jeszcze. Po którymś takim razie, powiedział, że też chciałby wyjść tak wcześnie. Zdrobnia moje imię, kurcze nie wiem zrobił się taki ..dziwny.
Pisze tutaj, bo chyba chce się komuś wygadac. Dzisiaj siedzieliśmy naprawdę blisko, pisal projekt na laptopie i poprosił, zebym usiadła obok będzie łatwiej pracować. Tracal moją rękę i od tego się zaczęło. Rozmawialiśmy na tematy osobiste, przyznał, że za dużo pracuje. Ze chce skupić się na dziecku i innych rzeczach. Na koniec mowie, ze idę, bo jestem głodna i jest późno, on na to, że też jest głodny i..nic nie zaproponował. Mam mętlik w głowie, szum, bo to było jak fala hormonow. W trakcie pracy widziałam, że zerkal mi na bluzkę, kurde w dekolt.
Rozglądam się za inną praca, bo nie mogę z nim pracować. Inni chyba już coś zauważają, niby nie słyszałam komentarzy, ale teksty typu: idź i zalatw, bo Ciebie posłucha są na porządku dziennym. Martwi mnie to, bo nie chce, żeby ktoś myślał, że robię karierę przez łóżko.

Wiele hałasu o nic. Ty się zakochałaś... a tu się nawet na kawę nie zapowiada.