Co sądzicie o ubogich ludziach decydujących się na dzieci?

Ja w żadnym wypadku nie odbieram nikomu prawa do posiadania potomstwa. Dla mnie tu chodzi o odpowiedzialność. Nie mógłbym znieść gdyby moje dziecko nie miało w życiu niczego poza pełnym talerzem. Żebym nie mógł kupić mu zabawek, ciuchów, zaprowadzić do prywatnego dentysty etc. Już nie wspomnę o wycieczkach i wczasach. Wydaje mi się, że ludzie robią dzieci bo robią i nie myślą o ich przyszłości. A w tych czasach jest jeszcze ciężej niż choćby 15 lat temu. Teraz dzieci są jeszcze bardziej dyskryminowane w klasie bo ktoś ma smartfona, ktoś był we Włoszech, ktoś ma fajny dom. Czy jest sens mieć dzieci i żyć z nimi w biedzie ? Oczywiście nie chodzi mi tu o luksusy tylko coś więcej niż coś w garnku.

wiesz, ile jest samotnych, nieszczęsliwych dzieciaków z problemami w rodzinach, w których rodzice stawiają na zabawki, ciuchy, prywatne zajęcia i dentystów?

sytuacja, o której mówisz- on 2000 ona 1500 to nie żadna bieda i ubóstwo - to realia bardzo wielu rodzin w Polsce
u mnie, jak człowiek po studiach do pracy przychodzi, dostaje 2100 brutto
mojej znajomej w sklepie zaproponowano prace za 1000 zł netto (wiesz, umowa na pól etatu, a tak naprawde cały etat...)

to nie sytuacja finansowa zadecyduje o tym, jakim będziesz rodzicem i "na co się stać"

kiedyś było inaczej. Były pieluchy choćby, wielorazowego użytku, a dziś pampersy jednorazowe... Więc kwota wydawana na dziecko wzrosła. Kiedyś były książki do szkoły po bracie, siostrze, dziś co roku to nowe, kiedyś do zabawy chłopakowi wystarczała piłka i chęć biegania, dziś najnowszy komp i gierki wypasione. Dziś biedny, w sumie przeciętny myśli o dziecku inaczej, że ma wszystko mieć - tak następuje produkcja choćby młodzieży męskiej określanej jako - "cipy" - niezaradnych, nie umiejących zrobić nic ręcznie, prócz onanizmu, nie potrafiących nawet śrubki przykręcić, czy żarówki w aucie wymienić. Budowa kosiarki to czasem magia

Kiedyś ludzie sobie radzili, było gorzej. Ale dzisiaj znowu są różnice klasowe w społeczeństwie. Wydaje mi się, że jedno dziecko to nie problem, gorzej jak jest ich więcej, mimo złej sytuacji finansowej. Czasami można sobie czegoś odmówić i dać to dziecku. Życie nie polega tylko na rzeczach materialnych, ważne jest by otaczać się odpowiednimi osobami, mieć poczucie że mam dla kogo żyć. To jest motywacją do codziennej egzystencji.

BYĆ (człowiekiem)czy mieć (więcej, więcej, więcej...)?
Bo czemu interesuje Cię życie tych innych rodzin? Czyż musisz do nich swe własne zarobki dokładać?
Wszak NIKT nie wnika w to czy TY masz (wszystkie w/w "fanaberie")? Znaczy ta dyskryminacja z tytułu "nieposiadania" określa WYŻSZY poziom... MYŚLENIA? Dla KOGO takie podejście jest UWŁACZAJĄCE? Dla posiadaczy czy nie-posiadaczy?
W którym momencie POSIADANIA jest ono wystarczające, by móc z "otwartą" przyłbicą DECYDOWAĆ się na dziecko? Bo wstyd nie mieć DOŚĆ...? Żenujące

Tak. Bo można. Jeśli jednak jedna tylko osoba pracuje to dość trudno. Dziś każdy chce dobrze zjeść, mieć urlop i najlepiej za granicę jechać, auto odpowiednie, mieszkanie super, albo dom i za tym ludzie biegają. A dziecko to dodatek w sumie i najlepiej by nie obniżało jakości życia. I tak się nie da, stąd narzekania - nie stać mnie na dziecko, dzieci...

ale większość żyje za 2000 tysiące miesięcznie,ciezko jest ale zyją
czy ja bym się zdecydowała przy takich dochodach na dziecko? tak zdecydowałabym się
w życiu różnie bywa,raz się ma a raz nie,nikt nie ma gwarancji że cały czas praca będzie,lub jak ktoś ma jakiś swój biznes,że on ciągle bedzie przynosił jakieś normalne dochody
może zastanowiłabym się w kwestii mieszkaniowej,bo sprowadzić dziecko na swiat gdzie sie nie ma własnego kata,lub ma pokój w mieszkaniu rodziców które w całości ma 40 metrów ,to troche trudne jest do ogarnięcia,ale niestety i tak ludzie zyją
no i jak tu inni piszą świadomość to podstaw,bo rodzic 4,5 czy 9 dziecko przy 2 tysiącach miesięcznie to już bezmyślność

Jeszcze jest in vitro, zamrożone zarodki itp. Będę miała dziecko kiedy zechcę, a nie kiedy ktoś mi powie.

Uważam, że jeżeli kogoś nie stać na dziecko, a mimo to się na nie decyduje, to jest nieodpowiedzialnym egoistą.
Dziecko to wielka odpowiedzialność.

Wiesz - kasa nie zastąpi miłości. Można żyć na trochę niższym poziomie za to stworzyć kochającą się rodzinę. Mieć jedno dziecko, gdy ma się niewysokie warunki finansowe moim zdaniem jest ok. Gorzej, gdy jest bieda a dzieci przybywa. Wtedy to już nieodpowiedzialność.

Twój organizm ci powie kiedy na to ostatni dzwonek... Nie ma co się buntować. Po 40stce masz szanse marne, więc po co pisać, że będzie tak jak ty sobie życzysz?

In vitro, surogatka, adopcja... Jest mnóstwo możliwości.

Oczywiście. Życzę każdej z możliwości

Problem w tym że nie wszystko w życiu da się przewidzieć.
Mój wujek miał dobrze płatną pracę, Ożenił się, ma dwójkę dzieci, starsze obecnie w technikum. Żona nie pracuje od czasu urodzenia pierwszego dziecka. Żyło im się nieźle. Nie jakoś bajecznie, ale przeciętnie. 3 lata temu wujek stracił pracę. Nikogo nie interesowało że jest jedynym żywicielem rodziny a dzieci wymagają opieki specjalistycznej. Od trzech lat bezskutecznie szuka pracy. Ima się od czasu do czasu różnych zajęć ale jest tylko na chwilę i za psie pieniądze. Jego żona do pracy się już nie nadaje, albo też nie chce iść do pracy z lenistwa. (nie będę tu wnikać bo akurat to teraz nieistotne). Dobrze że babcia jeszcze żyje i jakoś finansowo stara im się pomagać, ale też przecież wszystkiego im nie odda bo sama musi za coś żyć.
Nie twierdzę oczywiście że każdego coś takiego spotka. Tak tylko daję przykład jakie życie może być nieprzewidywalne. Fajnie jak jest przynosi nam miłe niespodzianki, ale gorzej jeśli wręcz przeciwnie.

to ile powinno sie zarabiac Twoim zdaniem ? Żeby stać bylo na dziecko.

Moim zdaniem nie chodzi o ustalanie jakichś limitów dochodów. Pytanie jest czy chcielibyście żeby Wasze dzieci odczuwały jakieś braki i czuły się gorsze. Ja też uważam, że wychowanie dziecka to nie tylko kasa, ciuchy i wakacje ale niestety nic nikt nie daje za darmo. Ja bym chciał, żeby moje dziecko mogło pojechać na wakacje choćby na polską wieś a mnóstwo rodzin nie ma nawet takiego komfortu. Dla przeciętnego Polaka misją życiową jest kupić sobie mieszkanie a wychować do tego dziecko to jest sajgon. Może następne pokolenie będzie miało lepiej czyli dzieci obecnych dwudziestokilku-trzydziestolatków. Coś kiepsko się toczy debata a temat jak najbardziej ciekawy.

Ok. Kochająca matka- jest. Kochający ojciec- jest. Ból brzucha z głodu- jest. Tak jest lepiej?

Nikt nie mówi o markowych ciuchach, najdroższych zabawkach czy małych najeczkach. Ale kurna...Jak widzę zakatarzonego dzieciaka, jak wsuwa chleb z masłem na zimnie to trafia mnie szlag. Wątpię, aby to dziecko było szczęśliwe. To się po prostu widzi. Może nie powie wprost bo samo nie rozumie, ale myślę, że jest nieszczęśliwe.
I to bardzo.

niestety ja zgadzam się z tomasinho. niemowlę może i owszem ma w swoim słodkim nosku na jakie pieluchy będzie robił i na jakiej "stancji" mieszkał jednak mam wrażenie że ci którzy tak "pięknie" pisali o "rodzicielstwie z miłości" zapomnieli o realiach na jakie będzie narażone dziecko z ubogiej rodziny. miłość miłością ale nikt mi nie powie że do wychowania dziecka nie potrzeba masy pieniędzy i to właśnie owa kasa (choć bardzo chcemy by było inaczej ale to w bajkach i hollywoodzkich filmach) niekiedy bardzo boleśnie determinuje jakość życia tego młodego człowieka. mogłabym tu sypać przykładami z rękawa i końca by nie było widać. ja wiem że wartości i ideały to piekna sprawa i jakże nam potrzebna do duchowej strawy ale powiedzcie młodemu człowiekowi wytłumaczcie mu że nie pojedzie na wycieczkę szkolną bo jego mamy nie stać na to (przykład z autopsji u mojego syna w klasie rodzice zamożniejsi zbierali dla tego chłopca pieniądze by mógł jechać). powiedzcie dziecku że nie będzie jadło obiadów w szkole bo to wydatek około 45zł i mamy na to nie stać dlatego będzie jadł go dopiero w domu (kolejny przykład z autopsji bo sama sponsorowałam dziecku obiady oczywiście jako anonimowy darczyńca). mogłabym tak tu elaborat napisać jak piękne życie miały owe z niesamowitej miłości poczęte dzieci a w niektórych przypadkach napisać koniec ich historii. znam jedną rodzinę gdzie dzieci poczęte w domu pełnym religijnych dogmatów wartości wszelakich niesamowicie czystym ale biednym "wyszły" na ludzi choć obecnie przędą bardzo ciężko. jednak w tej historii to matka polka styrana latami ciężkiej pracy obecnie tkwi w głębokiej depresji pozbawiona sensu życia wypalona ledwo tląca się złożyła na ołtarzu swe życie i spędza przed nim wiele godzin tygodniowo znajdując w kościele chwile ukojenia. choć i to nie do końca pomaga bo łzy wypełniają jej zmęczone oczy. za to mam znajomych zamożnych i tu zgoła życie ich i ich dzieci wygląda inaczej. i wcale nie chodzi o markowe ciuchy czy inne bzdety tu chodzi o kurs angielskiego tu chodzi o obóz językowy w innym kraju o zwiedzanie o poznawanie świata ludzi kultur o MOŻLIWOŚCI jakie dają pieniądze. czy ktokolwiek z was pomyślał co może czuć młody człowiek który wchodzi w dorosłe życie w życie towarzyskie gdzie go praktycznie na nic nie stać?! ani nie pójdzie z kumplami do kina ani na pizze ani nie zaprosi dziewczyny na zwykłą coca colę bo go nie stać! a na prace jeszcze za wcześnie. a co z dziećmi które muszą co jakiś czas zmieniać szkołę bo rodzice musza zmieniać mieszkania które wynajmują?! albo mieszkają jeden na drugim. sąsiadka obok 6 ro w dwu pokojowym mieszkaniu. dzieci do pełnoletności spały "na waleta" w jednym małym pokoiku dokładnie w takim w jakim ja spałam sama za ścianą. czy ktoś pomyślał o ich komforcie życia o ich prawie do PRYWATNOŚCI!? nie wiem ja uważam że jeśli nie jestem w stanie zapewnić dziecku GODNEGO  życia a nie wegetacji nie powinnam go mieć i skazywać na męczarnie bo ja mam egoistyczną potrzebę jego posiadania i mało mnie obchodzi że będzie się przez kilkanaście lat męczyło. to taka trochę polska mentalność mam wrażenie napłodzić dzieci a potem się martwić. zero odpowiedzialności i po najniższej linii oporu byle do przodu. zamiast pomyśleć i zastanowić się czy na pewno ta bardzo poważna decyzja jest słuszna i czy my jesteśmy w stanie jej SPROSTAĆ bo możemy mieć w głowie cały wór banałów o miłości i innych bzdetach tułając się całe życie po obcych mieszkaniach z najniższą krajową ledwo wiążąc koniec z końcem.

Reasumując to wszystko, chodzi o to, aby zapewnić dziecku podstawy.
Jedzenie nie musi być drogie, ważne, aby codziennie było coś ciepłego do zjedzenia. Ciuchy nie muszą być markowe, ważne, aby były czyste i schludne, a zabawki nie muszą być drogie. Ważne, aby dziecko w ogóle miało jakiś swój drobiazg.

Równie dobrze matka dziecka, które skarży się na to, że jest głodne, może mu powiedzieć 'Przecież Cię kocham', ale czy to sprawi, że dziecko będzie syte?
No miłością matki to raczej się ono nie naje...

a ja bym chciała się dowiedzieć co to jest albo co się zalicza do "podstawowych warunków"? czy do nich zalicza się również prawo do prywatności do godnych warunków bytowych? czy także dostęp do podstawowych możliwości jakie oferuje nam świat? czy także zaliczają się do tego podstawowe możliwości do korzystania z dóbr kultury naszej (kino, teatr, opera, koncerty, zakup hobbistycznej prasy)? gdzie są "warunki normalne" a gdzie już zaczyna się "luksus"? czy luksusem jest własne łóżko i przestrzeń? czy luksusem jest posiadanie komputera jako podstawowego w dzisiejszych czasach (chcianego czy nie) środka komunikacji i narzędzia pracy? czy luksusem jest posiadanie przez dziecko środków własnych w postaci kieszonkowego by mogło realizować we własnym zakresie swoje potrzeby i przyjemności drobne? czy luksusem jest możliwość korzystania z dobrodziejstw wyjazdów kolonijnych czy obozowych? itp. itd. bardzo ciekawa jestem waszych opinii gdzie jest "luksus"  gdzie "normalność" a gdzie zaczynają się "uwłaczające warunki bytowo społeczne".

Pieniądze dają możliwości. Porządne wykształcenie, języki obce, podróże, kursy wszelakie hobby... To kosztuje.

Weź pod uwagę, że dziecko może nauczyć się korzystanie z komputera w szkole - jest coś takiego, jak informatyka.
Weź pod uwagę, że 16-latek może już sobie dorabiać roznosząc ulotki i na swoje przyjemności zarobić.
Weź pod uwagę, że dzisiaj komitet rodzicielski często składa się na sfinansowanie wycieczek biedniejszym dzieciom.

P.S I na koniec weź pod uwagę, że dzieci, które wychowały się w biedniejszych domach mają z reguły mniej roszczeniową postawę i cieszą się z drobiazgów. A nie ''moi rodzice są beznadziejni, bo kupili mi białego Ajfona, a ja chciałam czarnego! Idę się pociąć''.

I powtórzę - ja jestem za zapewnieniem dziecku elementarnych potrzeb. Nie luksusów. POTRZEB.

otóż to ma o wiele mniejsze możliwości właśnie to napisałaś i jest uzależnione od różnych instytucji - szkoły - komitetów rodzicielskich - mopsów itp. (jeśli chodzi o dorabianie akurat jestem za tym bo to bardzo kształtuje charakter). i tu właśnie rodzice nie wzięli tego pod uwagę że ich dziecko będzie zależne od tego czy komitet rodzicielski zbierze wystarczającą ilość pieniędzy dla niego na wycieczkę lub będzie miało reglamentację na naukę komputera lub choćby niemożność w ogóle z korzystania z niego w kontaktach z rówieśnikami. oczywiście to nie jest podstawa egzystencji człowieka to są zawiłe relacje społeczno-towarzyskie które położą się jak nic cieniem na życiu takiego dziecka. i nie chodzi wcale o to by kierować się w życiu takimi kryteriami przy decydowaniu o potomstwie ale omijanie tego szerokim łukiem i karmienie się ideologią jak nie ja to ktoś inny za mnie weźmie odpowiedzialność za jakość życia mojego dziecka (komitet szkolny, szkoła, mops itp.) jest dla mnie wyrazem braku odpowiedzialności. i to jest właśnie toksyczne krótkowzroczne i zwalniające z odpowiedzialności. zacznijmy najpierw od tego czy ja będę w stanie zapewnić dziecku warunki do godnego życia w SPOŁECZEŃSTWIE i czy zapewnię mu choć minimum MOŻLIWOŚCI jakie oferuje nam świat. nie ograniczajmy naszych dzieci do minimum bo w rzeczywistości przeceniamy nasze możliwości.

Ludzie a kto da wam pewnosc ze dzisiaj decydujac sie na dziecko bo was stac,za 10 lat nie dojdzie do sytuacji ze nie macie kasy na buty zimowe dla dziecka za 80 zł? Przeciez w zyciu roznie bywa,mozna stracic prace,ktores z rodzicow moze zejsc z tego swiata,nie wszyscy sa w stanie odkladac zeby miec cos na czarna godzinę ,
Nie zaplanujecie sobie calego zycia bo sie nie da
Zgadzam sie z Cyniczną w tym temacie

Po prostu przywykłam do pewnego poziomu życia i to samo chcę tego samego dla swojego dziecka. Nie mam zamiaru rezygnować też ze swoich ambicji.

Zgadzam się. Moi rodzice też wiele nie mieli, więcej niż 3000 na 3 osoby, ale jednak też niewiele więcej, a zawsze dawaliśmy radę i mam wspaniałych rodziców. Nie uważam, by trzeba rezygnować z rodzicielstwa, bo ma się mało. Wiadomo, coś trzeba mieć, ale nawet jak jest te 2000 czy 3000 na rodziców, dziecko, to można dać radę, najważniejsze, by mieć co dać jeść, ubrać itp, a to przy takiej kwocie jest możliwe. Uważam tylko, że to jest niezbyt, gdyby np z tymi  2000 czy 3000 i mają wiele dzieci, to wtedy faktycznie, bo wtedy raczej któreś będzie niedożywione. A tak jak dla mnie jest ok. Przy takiej kasie można dobrze nią gospodarować i jest ok. Nikt wtedy głodem nie przymiera, jest co jeść. Dla mnie to jest podstawa, a przy dobrej gospodarności pewnie przy 2000 czy 3000 to się zapewni, czyli jedzenie itp. Fajnie jak jest jeszcze pomoc rodziny, u nas była, to ubranka można od kogoś wziąć itp.

Nataluszku, zgadzam się z Tobą, dlatego i przy tych 2000 czy 3000 można dać radę. Raczej jedno dziecko, nie więcej, ale jedno dziecko można dać radę moim zdaniem. Wszystko zależy od gospodarności itp. Teraz ciężej, bo wszystko coraz drożej, ale pewnie też możliwe. Dlatego moje zdanie jest takie, że biedni też mogą mieć dziecko i nie ma w tym nic złego. Jak są właśnie te podstawy: jedzenie i inne to dla mnie już jest ok no i najważniejsze to miłość. Może brzmi to naiwnie, ale uważam, że taka jest prawda. Samą miłością nie wyżywią, wiadomo, jak będą mieli 0 zł, ale jak są 2000 czy 3000 to już dadzą rade, nikt nie mówi, że będzie łatwo, ale jest to możliwe i ja w takiej sytuacji też bym zdecydowała się na dziecko.

Oczywiście najpierw bym wszystko podliczyła i lepiej nauczyła gospodarować pieniędzmi. No, ale też bym się zdecydowała. My dziecko planujemy za 2 lata, ja szukam stałej pracy, pewnie niedługo znajdę, mój zarabia raczej niedużo, ale zmieni i pewnie będzie miał trochę więcej. Mimo wszystko pewnie niedużo będziemy mieć, a i tak raczej zdecydujemy się na dziecko i wiem, że damy radę No albo wyemigrujemy i może tam uda się zarobić więcej, jak tutaj teraz ciężko. No, ale nawet jak nie będzie wiele, to też zdecydujemy się, ważne, byśmy oboje pracowali i by chociaż te 3000 były czy 2000, wtedy się uda, nie będzie łatwo, wiadomo, ale uda się i dziecko i tak wtedy powołamy na świat i damy radę jak już pisałam.

Zgadzam się, u nas dużo kasy nie było, ale jedzenie, ciuchy zawsze. Wiadomo, często nie było mnie stać na coś markowego, ale ja się właśnie tym nie przejmowałam. Dlaczego? No bo dla mnie to nie jest właśnie ważne. Dlatego nie czuję się w żadnym stopniu pokrzywdzona. Mam też właśnie mało roszczeniową postawę, na pewno nie taką, że mi to się wszystko należy. Doceniam wartość pieniądza, myślę, że to dobrze. Sama po sobie wiem, ale znam też inne przykłady, że dziecko nie musi mieć wiele czy luksów by być szczęśliwe Oczywiście jak już pisałam nie piszą o rodzinach, gdzie nie ma co zjeść, gdzie kompletnie żadnej pracy nie mają, tylko zasiłek, więc siłą rzeczy nic w lodówce nie ma.

Piszę jak w temacie o pracujących, ale zarabiających mało, razem 2000 lub 3000 i moim zdaniem oni będą mieli co do garnka włożyć, zwłaszcza jak dobrze gospodarują i spokojnie moim zdaniem mogą mieć dziecko i nie będzie to niczym złym Ciuszki można jak pisałam kupić wtedy tanio, wziąć od kogoś, często rodzina daje wielu osobom np u mnie w rodzinie, więc pewnie i u innych tak jest itp. Dobrze gospodarując inne rzeczy dla dziecka też można kupić. No i podstawy są i mimo takich niedużych zarobków jak najbardziej moim zdaniem mogą sobie poradzić, więc jak dla mnie jest ok

Cyniczna, napisałaś: No i ja się z tym zgadzam - jeśli możesz zapewnić dziecku podstawowe warunki, to wszystko jest ok.
Dziecko nie musi być ubrane jak z journal'u, wystarczy, że będzie ubrane zgodnie z porą roku i że będzie czyste.
Do tego nie mus jeść wykwintnych potraw typu owoce morza, wystarczy ciepła zupa i kotlet na drugie danie.
Nie musi mieć stu pięćdziesięciu zabawek z Fisher Price'a, może mieć drewniany samochód albo szmacianą lalkę.
Książki do szkoły mogą być używane, tak samo, jak ciuchy, zabawki, wózki, inne pierdoły., otóż to, zgadzam się z Tobą, więc tytułowi rodzice mający te 2000 czy 3000 też mogą dać radę mając dziecko no i w porządku

Vian, to prawda, taka jest często pensja w Polsce. Ogólnie wiadomo, nie powinno tak być, bo ludzie wykonują ciężką pracę, a dostają nieadekwatnie do niej, ale ogólnie jak już pisałam, jak dobrze się zarządza, to starczy te 2000 czy 3000 na trzy osoby, czyli rodziców i dziecko. Dla mnie jest ok, jak już pisałam. Oczywiście co innego jak pisałaś jak ktoś śpi kątem gdzieś, nie ma ani grosza już kompletnie. To inna sytuacja dla mnie.

bardzo kontrowersyjny temat.
decydujac sie na dziecko musimy wiedziec ile kosztuje jego byt. I na niego miec.

Z drugiej strony , moja babcia pochodzi z rodziny wielodzietnej, wychowywali sie wszyscy w bardzo skromnych warunkach.Nie chcialabym , by jej nie bylo.

To troche tak, jakby sie planowalo urlop na Dominikanie nie majac na to srodkow. Dziecko troche jednak kosztuje i wymaga jakiegos minimum. Jesli sami rodzice ledwie koniec z koncem wiaza, to z czego wykarmia i ubiora dodatkowa osobe? Nie odnosze sie do tych kwot, bo one mi wiele nie mowia ale osobiscie staralabym sie najpierw o polepszenie dochodow, potem o dziecko.

a co jak mama i tata milioner wpadna pod samochod?

jesli rodzicom jest dobrze i maja dobrze pod sufitem, to wykupuja polise i robia oszczednosci na czarna godzine. Ludzie, ktorym kiedys wiodlo sie dobrze zwykle potrafia z dolka dosc szybko wyjsc. Sa i skrajnosci ale chyba o wyjatkach nie bedziemy tu dyskutowac.

sadze, ze gorzej jak wychodzi tylko drugie a pierwsze nie:)

Jakiś czas temu w mojej pracy zawodowej spotkałam rodzinę: młode małżeństwo z siódemką dzieci. Rodzice byli w wieku, w którym ja jeszcze żadnego dziecka nie miałam. Byli biedni. Spotkanie ich było fantastycznym przeżyciem. Miłość i autentyczne szczęście jakie dało się zauważyć. Sposób w jaki wszyscy odnosili się do siebie. Coś niesamowitego.
Zapytałam ojca czy korzystają z pomocy MOPS-u czy innej. Obruszył się. Powiedział, że ma dwie ręce i zapewnia rodzinie to co trzeba. Dzieci były szczęśliwe.
Zapewne nie będą chodzić do "lepszych" szkół, nie będą mieć różnych gadżetów, nie będą spędzać wakacji w tropikach, etc.
Myślę, że są bardziej szczęśliwe niż niejedno dziecko z zamożniejszej rodziny. W życiu dorosłym to też zaprocentuje.
Przy okazji - zaradności te dzieci uczą się już od małego.