Rola Winstona Churchilla w sprawie polskiej w czasie II W. Swiatowej.

Ale co to ma wspolnego z dzialem "Psychologia"?

Przede wszystkim dbał o interesy swojego kraju. Siłą rzeczy jest to zrozumiałe.

Churchill chciał drugiego frontu na Bałkanach, bo Wlk. Brytania miała tam sporo interesów. Amerykanów to nie interesowało, a może nawet wręcz nie na rękę im było aby Brytyjczycy odtwarzali swoją pozycję na południu Europy. Przy czym Amerykanom chodziło o jak najszybsze zamknięcie tematu wojny w Europie oraz udział ZSRR w wojnie przeciw Japonii. Stąd takie, a nie inne działanie Roosevelta, dla którego Polska nie była żadnym partnerem, nie miał wobec niej żadnych zobowiązań, jak też wobec reszty Europy wschodniej i środkowej. Sprzedał więc nas za obietnicę radzieckiej pomocy w wojnie na Dalekim Wschodzie. Churchill był w innej sytuacji. Wlk. Brytanię nadal wiązały umowy polsko-brytyjskie i z tego co można sądzić ile się dało, to sprawy Polski popierał. W szczegółach zapewne miał inny punkt widzenia niż Rząd Emigracyjny co nie znaczy, że gorszy. Raczej taki bardziej realny. Politycy polscy w pewnym momencie utracili kontakt z rzeczywistością i Churchill musiał nawet brutalnie wskazywać im te realia. Zapamiętano mu tą brutalność, a nad tym, że Amerykanie potrafili gładko kłamać delegacji polskiej prosto w oczy, kiedy już zapadły decyzje o podziale świata wg nowego porządku przechodzimy łatwo do porządku dziennego Churchill był twardym realistą, sprzymierzył się z ZSRR ale nigdy nie przestał twierdzić, że głównym zagrożeniem dla Zachodu jest właśnie komunizm. Między innymi dlatego też przestał być premierem. Tak zwana sprawa polska była przegrana od 22 czerwca i 7 grudnia 1941 r. kiedy Sowieci stali się sojusznikami w walce z państwami Osi. Później jak zwykle Zachód wziął za dobrą monetę, to co chciał czyli niby demokratyczne wybory w Polsce, bo tak im było wygodniej ale Churchill już chyba nie był wtedy premierem.