Moj syn jest taki sam jak jego ojciec ....

Zarówno Tobie, jak i Twojemu młodszemu synowi przyda się psycholog. Na pewno będzie Ci łatwiej przejść te trudne chwile i być może zrozumieć starszego syna. Jeśli chodzi o młodszego to na pewno rozmowa z kimś z zewnątrz się przyda. W takim przypadku "czas nie leczy ran". Potrzebujecie pomocy.
Nie znam procedury rozwodowej i ew. dowodów w przypadku składania zeznań w Twojej sytuacji przez starszego syna, ale zastanawiam się, czy korzystasz z pomocy prawnika?

Nie piszesz ile lat mają dzieci a to szalenie istotne. Musisz być świadoma faktu, że dorastający chłopak (w ogóle syn w każdym wieku) bardzo potrzebuje wzoru ojca. Jeśli go nie ma, kończy się często gorzej niż kiedy jest nawet "zły". Dlatego podejrzewam, że syn bardzo mocno potrzebuje kontaktu a ojcem, jego obecności i wzorca. Chce poczuć się mężczyzną więc utrzymuje z nim relację. Nie wiadomo jak wykorzystuje to Twój ex ale może być tak, że odwrócenie się od Ciebie syna - to zachowanie do jakiego skłania go ojciec - i na takich warunkach ich relacja może funkcjonować. Dodatkowo możliwa jest też zazdrość o młodszego brata. Jest to trudna sytuacja. Oczywistym jest, że zachowanie syna Cię rani, jednak musisz zachować się najlepiej jak tylko potrafisz, tak aby nie stracić szacunku ani do samej siebie jako matki, ani tym bardziej do syna. Masz prawo do zranionych uczuć, jednak matczyna miłość i odpowiedzialność zobowiązuje Cię do odpowiedzialnego zachowania. Musisz być stanowcza, asertywna, ale nigdy nei zabierać miłości swemu synowi, nawet jeśli wydaje Ci się, że on jej nie potrzebuje - bo tak się zachowuje. Jeśli zachowasz się odpowiednio, syn kiedy osiągnie już pełniejszą świadomość, z czasem dorastania zrozumie głębiej sytuację. Zapewniam Cię też że będzie potrzebował matki w swoim życiu. Myślę, że jemu jest równie ciężko jak Tobie. Grunt to nie stracić panowania nad sobą, nie mścić się, szanować siebie... Nie rezygnuj z prób kontaktu z synem. Zapewnij go, że bez względu na wszystko będziesz go kochać. Nie staraj się by stawał po Twojej stronie. Nie wciągaj w konflikt z mężem dziecka, wystarczy, że były mąż to robi... Takie postępowanie będzie miało pozytywne skutki.

Po tym jak uzupełniłaś informacje, wszystko rzeczywiście składa się w całość. 17 lat to trudny wiek dla chłopaka. Domyślam się, że może być Ci bardzo ciężko, ale w tym momencie, starszy syn rośnie w siłę, zaczyna czuć się mężczyzną.. i w dodatku doczekał się uwagi ze strony ojca.. Nic więc dziwnego, że się z nim solidaryzuje. Sytuacja jest ciężka, ale nie przegrana. Twoja postawa, o której pisałam wyżej jest bardzo ważna. Jeśli nie możesz aktualnie wpłynąć na syna pozytywnie, musisz zrobić wszystko, aby nie wpłynąć negatywnie. Wszelkie nakazy i zakazy, krzyki czy agresja, będą miały złe skutki. Bardzo fajnie, że sama decydowałaś się na terapie, zachęcam do nie poddawania się. Może jeśli nie terapia indywidualna to właśnie grupy wsparcia?  Młodszy syn co prawda nie sprawia Ci teraz problemów, ale na pewno też bardzo przeżywa sytuację rodzinną, staraj się abyście byli dla siebie wzajemnym wsparciem. No i przede wszystkim, szukaj pomocy ; prawnej, psychologicznej.

Oczywiście, że potrzebuje, ale terapia musi być dobrowolna. Rzadko ludzie w tym wieku się na nia decydują. Raczej już jako młodzi-dorośli stwierdzają, że coś jest nie tak i szukają pomocy.

W sumie takie zachowania rzeczywiście są przejawem socjopatii, która często dotyczy osób wybitnie inteligentnych. Ale syn nie odrzuca Cie bez powodu, a dla pozyskania ojca. A "lawirowanie" syna jest też dowodem na to, że nie jest nieświadomy tego jak było rzeczywiście, tego, że wina w małżeństwie nie leży po jednej stronie. Osoby, które nie chcą się leczyć (nie tylko socjopaci, ale też osoby z nerwicami, furiaci itd.) jedyną szansę jaką dostają od losu są ich bliscy. Jeśli chcesz pomóc synowi to poprzez swoje zachowanie - ustalone z terapeutą - możesz pośrednio na niego wpływać. Wydaje mi się to jedyne wyjscie. W tej sytuacji sugerowałąbym też psychoterapeutę zamiast socjoterapeuty.

Bardzo dziękuję za słowa  podpowiedzi ,próbowałam już wszystkiego i być zdystansowana ,choć to trudne ,bo kocham syna bardzo i ciężko mi patrzeć jak on ucieka w wirtualny świat ,zamiast spędzić czas ze mną i bratem . Wszystko jest dobrze dopóki mu czegoś nie zabronię ,albo nie spróbuję jakoś do niego dotrzeć . Wtedy włącza mu się mechanizm obronny pt. "najlepszą obroną jest atak " i nie patrzy na konsekwencje jaki ja ponoszę z tego tytułu.Atakuje i to boleśnie ,straszy mnie ojcem i wie ,że się boję ,sprawy wciąż trwają i nikt w sądzie nie uwierzy mi jeśli powiem ,że syn jest agresywny ,on dzwoni do ojca w mojej obecności i płacze mu w słuchawkę twierdząc że robię mu krzywdę a tamten pisze do Sądu pisma jaka to jestem okropna dla dziecka ,to jest nie do zniesienia . Jedyne co mogę zrobić ,to mieć zawsze świadka ,bo wtedy po pierwsze ktoś potwierdzi moją wersję ,po drugie Syn przy kimś nie pokazuje aż tak na co go stać .to trwa już trzeci rok ,w międzyczasie przeszłam prawie próbę samobójczą ,bo już nie radziłam sobie z tym wszystkim ,a najgorszy jest strach . W tamtym czasie byłam w terapii ,teraz już jest dużo lepiej ,ale nie potrafię sobie przetłumaczyć tego wszystkiego ,jak mogło do tego dojść ,widzę ,że moje dziecko idzie w zlym kierunku ,ojciec nie robi nic ,w ich domu są libacje alkoholowe ,więc musi z synem trzymać ,żeby go nie wydał . Syn mnie okłamuje ,dowiaduję się rożnych spraw od ludzi ,od młodszego syna ,ale na nic nie mam dowodów . Nie wiem czy opisałam ,że starszy syn mieszka z ojcem ,więc ja bezpośrednio nie mam wplywu na to co robi ,starałam się żeby wrócił do domu ,ale on tego nie chce ,i na każdym kroku pokazuje mi ,że i tak mnie nie będzie słuchał ,w końcu sie poddałam ,bo wiem ,że jakby wrócił na siłę ,to zrobiłby nam w domu piekło .Nikomu nie życzę tego ,żeby wlasne dziecko tak się zachowywało .