Boję się życia dzięki nadopiekuńczej mamie...

Rozumiem Cię, bo miałem podobnie. Zacznij od wyjazdu na 10 dni albo dłużej poza dom. W tym czasie nie odbieraj żadnych telefonów od mamy i nie kontaktuj się z rodzicami. Wyjazd może być samotny w góry (najlepiej do schroniska), żebyś nie miała wszystkiego podanego na tacy, studencki z dużą ilością alkoholu i imprez czy jakieś szkolenie rozwojowe poza Twoją miejscowością. Po tym poznasz smak wolności bez którego nie ruszysz dalej. Musisz mieć motywację, a po tym wszystkim znajdziesz skuteczne rozwiązanie i to będzie tylko kwestia czasu. Z koleżanką też możesz jechać, ale staraj się tak wszystko zorganizować, żeby jak najmocniej przekraczać granice.

P. S. Mama zachęca, żebyś wychodziła z domu, bo bez tego babcią nie zostanie

Po pierwsze spróbuj zrozumieć, dlaczego mama tak robi. A jakie są relacje z Twoim ojcem, Twoje i mamy? Czy jesteś jedynaczką? Następnie, obserwuj swoje uczucia: czy ta sukienka się TOBIE (nie mamie) podoba czy nie, czy ta zupa TOBIE smakuje czy nie, czy TOBIE jest z tą fryzurą do twarzy czy nie. A jeśli już będziesz wiedzieć co czujesz to powiedz to na głos.

Dobry pomysł ma marioosh666 a ja dodam terapię u psychologa. Ja również miałam tak jak ty. Zaczęłam, żyć pełnią życia dopiero wtedy, kiedy wyprowadziłam się z domu. Terapia z psychologiem być może za krótka w moim przypadku, uświadomiła mi wiele rzeczy, których do tej pory nie dostrzegałam, pozwoliła mi przewartościować wszystko.
Najlepiej oczywiście byłoby, gdybyś się wyprowadziła ale nie wiem, czy masz takie możliwości. Postaraj się poczytać książki psychologiczne.

Po prostu MUSISZ zadziałać, bo inaczej zmarnujesz sobie życie. Na początek, odrobina zdrowego egoizmu i jedna dobra rada albo może kilka autorką jest Beata Pawlikowska - uważam, że warto sobie to powtarzać codziennie

w tym problem, ze cień jej mamy będzie za nią szedl cale zycie, gdy zostanie matką i zadzwoni do domu, to uslyszy zawsze krytyke i pouczanie, z dorastającej mamy zmieni sie w mala dziewczynke. i tak w koło.
moze twoj partner cie wesprze i przekona, ze sie zmienilas, ze jestes silna, mądra, ze sobie radzisz.

Zapamiętaj mądre słowa Vinngi. Książkę mogę Ci przesłać w PDFie, jeśli napiszesz do mnie na maila.

nokiaaa smęcisz strasznie, nie wiem czy nie wpadasz w depresję. Potrzebujesz pomocy? Bo mam wrażenie, że masz totalnego doła.

Poczucie własnej wartości musi zbudować w sobie sama, bo jeśli zbuduje je w oparciu o zdanie partnera - którego chyba nie ma o ile dobrze wyczytałam, to jak związek się rozpadnie, ona znów spadnie w dół. SAMA musi popracować nad sobą, swoimi emocjami.
Życzę powodzenia i trzymam kciuki

"Toksyczni rodzice" to naprawdę pomocna lektura.
pinakolada gratulacje, bo w końcu to sobie uświadomiłaś Lepiej późno niż wcale.
Dodam, że ja znam taką osobę jak Ty, jest po 30tce i chociaż ma swoją rodzinę, boi się podejmować samodzielnych decyzji. Jest zupełnie zagubiona w świecie "dorosłych" i to często ją frustruje. Różnica między Wami jest taka:
ona nie będzie już miała okazji sprawdzić, czy potrafi sobie w życiu poradzić sama. Ty tak.

musze skomentowac twoj post catwoman oddzielnie od postu vingi.
kiedy doroslam? tak naprawde to przed porodem, gdy zostawilam męza w domu z moimi rodzicami, siedzial sam tydzien.nie wliczam wizyt w szpitalu. matka moja probowala mieszac(imie dziecka,), dzwonila po lekarzach, a potem wtracala sie w karmienie. wtedy zrozumialam ze My to nie oni, ze jestesmy tylko we troje, a ona jest z boku i nigdy miedzy nas nie wejdzie. jeszcze pare razy atakowala nasz zwiazek ale napotkala mój opór- jest jaki jest, ale takiego wybralam i koniec. proces odchodzenia wygladal tak-ze ona plakala, a ja zamykalam drzwi i siedzialam nieraz dlugie godziny milczac. slusznosc postawy, decyzji. juz nie jestes najwazniejsza mamo, jest ktos inny itd.

@pinakolada, a co z tatą? Wycofany czy w ogóle go nie było? W tej całej sytuacji też mógł mieć swoją rolę.

@vinnga, osoby, które doświadczyły nadopiekuńczości mają w głowie zainstalowany głos mamy i pojawia się w określonych sytuacjach np.: kupuje coś drogiego, słyszę opieprz, mam poczucie winy. Doświadczyłem tego i wiem, że trudno w takiej sytuacji siebie. Mama wjeżdża na tożsamość.

toksyczny.
nie jest zle,pracuja wiec jak wroca o 20 to nie maja czasu na dokuczanie

Strasznie ciężko to ma górnik w kopalni. Z wewnętrznym krytykiem możesz sobie poradzić w ciągu kilku - kilkunastu minut za pomocą technik NLP. Więcej informacji znajdziesz w Internecie, a gdyby nie udało Ci się znaleźć to u mnie.

P. S. Jeśli chcesz to napisz do mnie, bo miałem podobną historią, ale pamiętaj, że w pierwszej wiadomości musisz ładnie się przedstawić

Z tego co napisałaś jednoznacznie wynika, że to jest wewnętrzny krytyk. Możesz odbierać to inaczej, bo zdałaś sobie sprawę z nadopiekuńczości mamy i chcesz coś z tym zrobić, więc pojawił się drugi głos, ale struktura idealnie pasuje. Następnym razem po pojawieniu się myśli, która nie jest Twoja spróbuj zwizualizować sobie autorkę tych słów.

u mnie tez bylo gadanie, dlatego zawsze w piątek na widoku stawiam kielbase i kotlety, nie bede przestrzegala zadnego postu!pranie w niedziele-tez nie, bo jęczy. ale ja potrafie brzydko odpowiedziec i sie konczy.

Eee, nie. Nie rozmawiałam o tym z nikim. Nie lubię mówić o sobie obcym ludziom.

Ale tu nikt nie wie, kim jestem, nie wie, jak się nazywam, nie wie, jak wyglądam
Pełna anonimowość.

No niby tak, ale wciąż mam opory.

Mam opory nawet przed takim zwykłym wylaniem żali. Ale może nie jest to też wcale taki głupi pomysł.

Studiuję. Dzięki Bogu w innym mieście. W związku nie jestem i nigdy nie byłam. Oprócz luźnych znajomości na studiach, nie mam przyjaciół. Weekendy spędzam sama, wieczory też.

O wielu rzeczach rodzicom nie mówię, choć mają o to pretensje.

Na co dzień jakoś sobie radzę. Raz lepiej, raz gorzej.

I tak się staram myśleć, ale czasem jest ciężko

Witajcie serdecznie. Mam ten sam problem co Wy- toksyczną matkę.. Byłam już na terapii, więc wiem co jest na rzeczy, ale naprawdę trudno jest się wyrwać z tych więzów.. Przerobiłam już też książkę Toksyczni rodzice...

Co mogę Wam doradzić Drogie Pinakolado i Lil25? Byłabym hipokrytką, gdybym sama się wymądrzała, bo nie potrafię swojej wiedzy zastosować w praktyce...

Moja matka jest mistrzynią. Mistrzynią na tyle, że samo napisanie matka, a nie mama, wzbudziło we mnie poczucie winy i walczę ze sobą, żeby nie zmienić tego określenia. Ona sama w naszych kontaktach ma realne pretensje!!, że nie mówię do niej ciągle Mamuś, albo Mamusiu, tylko Mamo (nigdy nie użyłam słowa matka w stosunku do niej).

Lil25 Zakupy, tak... Mimo że coś mi się podoba, przestaje w momencie jest krytycznego spojrzenia. Doszłaś już do tego, że masz wyrzuty, gdy wracając z uniwerku sama zjesz batonika, a dla niej nie masz? Ja tak... W domu nigdy nie mogę zjeść sama, zawsze muszę ją pytać, czy też chce. Nie zrozumcie mnie źle, po prostu idę w nocy w przerwie w nauce po kromkę chleba, robioną na szybko, żeby się nie odrywać od nauki i muszę iść do niej zapytać, czy czegoś sobie nie życzy...

Zawsze jestem tą złą, niedobrą. Każda moja decyzja winna być jej decyzją. Kiedy wychodzę z domu, ona mnie woła, aby sprawdzić, jak jestem ubrana!!! Wiecie jednak co jest w tym paradoksalnego? Że uczyniła ze mnie swoją.. matką.. Tak, zamieniła nasze role. Ojciec od nas odszedł, więc wyobraźcie sobie, że to dodatkowo komplikuje moją sytuację. Podczas rozwodu tylko ona była w centrum uwagi, co tam ja, 9-letnia dziewczynka...

Teraz wymaga ode mnie ciągłego opiekowania się nią... Słyszę tylko ciągłe narzekania.. Ja wg niej jestem egoistką, wielką panią itd., bo chcę wyjść z chłopakiem na spacer. Ma 50 lat, a zachowuje się jak rozkapryszona nastolatka. Jestem karana jej milczeniem (2 tygodnie się nie odzywać do mnie do dla niej nic), wyzwiskami... NIGDY nie przeprasza (nigdy nie usłyszałam tego słowa z jej ust). Może mi powiedzieć wszystko, to moja wina, że użyła takich słów...

Nie zarejestruje się sama do lekarza, to moje zadanie. Nie pojedzie sama do sklepu, zawsze ja MUSZĘ z nią jechać, bo inaczej jestem rozkapryszoną pańcią. Pójście do urzędu..? Ja jako osoba towarzysząca...

Straszy mnie, że będę ją musiała utrzymywać. Nie chodzi mi tu o pomoc, wiadomo, że będę pomagała, kiedy się wyprowadzę, ale ona uważa, że zasługuje na nic nierobienie i ja mam zapewnić jej wszystko: opłaty, jedzenie, wygody itd....

I tutaj się pojawia temat wyprowadzki. Marzę o tym dniami i nocami... Naprawdę... ale drżę na samą myśl, co to będzie... Już teraz jestem szantażowana... a co będzie wtedy? Wiem, że będę musiała jej pomagać finansowo. Pytanie w jakim wymiarze? Przecież też muszę coś mieć na życie...

Wiem, że muszę się wynieść i ograniczyć kontakt, ale to mnie po prostu zżera od środka... Wyrzuty sumienia...

Chętnie Catwoman , tylko jak to zrobić w moim przypadku? Już nie mówię o emocjonalnym szantażu, wydzwanianiu do mnie co 5 minut, wyrzutach sumienia, ale jak to zrobić finansowo, aby jej pomóc, ale móc samej sobie poradzić? Nie wiem, jak to ogarnąć... Mama nie chce sobie sama radzić... Zresztą kiedyś powiedziała coś takiego, że jej pasuje to, iż ja mam się wszystkim zajmować... No nie wątpię...

Z perspektywy czasu bardzo żałuję, że nie podjęłam studiów z dala od domu... Teraz jest tylko gorzej i gorzej, a poglądy mamy na temat mojej pomocy tylko robią się bardziej rygorystyczne i chce coraz więcej.

Masz rację. Zgadzam się z każdym słowem. Ja tej odwagi właśnie w sobie nie mam. Nie umiem spojrzeć na siebie jak na dorosłą kobietę. Boże, mam prawie ćwierć wieku, a jestem dziecko-matką.
Wiem, że należy zrobić tak, jak mówisz.., ale nie umiem tak postąpić, szczególnie że aktualnie jej dochód to 1000 zł miesięcznie, a sam czynsz wynosi 500 zł... Problem polega na tym, że nie jestem w stanie zostawić jej bez środków do życia, a ona pracować nie chce... Chce z obecnej pracy zrezygnować, nie ma żadnej alternatywy... Wszystko byłoby ok, gdyby szukała czegoś innego, ale ma postawę: Ty mi znajdź coś lepszego, nie będę wykonywała byle jakiej pracy, ja już dość w życiu pracowałam itd. Nic jej nie pasuje.. Zawsze znajdzie powód, dlaczego MOJA propozycja jest zła.

Opisując to sama siebie postrzegam jako okropną..., a ją jako biedną...

Sama siebie irytuję. Powinnam działać... Powinnam

Kolejny raz- masz rację . Jakbym rozmawiała ze swoim psychologiem. Dziękuję , było mi tego trzeba.

Pozostaje jednak moja obawa (również ostro komentowana przez psychologa), że mama się nie otrząśnie.. Naprawdę nie wierzę w to, że ją to zmobilizuje, a niestety dla niej, inne osoby mają takie zdrowe poglądy jak Ty. Jedynie ja wciąż nie mogę wziąć się w garść i sprawić, aby te relacje uciąć.
Teraz to zabrzmi, jakbym napisała, ale nie chciała przyjmować rad, a tak nie jest. Jednak.. Widzę w wyobraźni to, że się nie zebrała w sobie i traci mieszkanie, nie ma jedzenia... Jak poradzić sobie z czymś takim...? Mi jest jej żal... Jest po rozwodzie, jest nieporadna.. Z obiektywnego punktu widzenia, nie chce dać sobie rady.., jednak.. to wciąż mama. Toksyczna, ale mama.

Mam nadzieję, że mi też niedługo uda się uzyskać taki spokój ducha. Psycholog radzi drastyczne odcięcie, wyprowadzkę jak najszybciej.
Zazdroszczę tego, że Cię to nie rusza... Ja wciąż czuję wszystko całą sobą... Krzywdzi mnie na każdym kroku, a ja na to pozwalam. To prawda, jestem po części sama sobie winna. Nie pociągnę długo na tym, że biorę leki uspokajające i boję się, martwię w każdej minucie moich dni i nocy... Przepraszam ją, mimo że mojej winy w danej sytuacji nie ma w ogóle... Ja chcę mieć po prostu święty spokój...

Ani minuty.
Ja za to krzywdzę swojego mężczyznę tkwiąc wciąż w tej sytuacji. Boję się, że w pewnym momencie już tego nie wytrzyma. Gdybym ja była na jego miejscu, na pewno miałabym siebie dość, zresztą już teraz mam i widzę, że jestem beznadziejna, a Ty kręcisz głową przed monitorem, myśląc: jak grochem o ścianę do tej słabej, lękliwej kobiety.

Nick stworzony specjalnie . Staram się zarzucać samą sobie pozytywnym myśleniem, pozytywną tapetą na laptopie, pozytywnym wpisem w kalendarzu... Nie żeby mama przed ludźmi wyśmiewała mnie, że mam nad drzwiami napisy: Nie muszę być idealna. itd.

Dałabym sobie rękę uciąć, że jesteś moim psychologiem . No kropka w kropkę. Kiedyś zresztą usłyszałam takie pytanie: kogo byś wybrała, jeśli usłyszałabyś ultimatum. Uderzyło mnie to wtedy, ale cóż.. pod ścianą (w sensie wyrzutów sumienia) wybrałabym Jego. To teraz też źle zabrzmiało... Kocham go nad życie, to on jest najważniejszy (mimo że może wygląda inaczej), a ja za dużo kładę na jego barki.. taka jest prawda. Nie ma ze mną lekko i boję się, że pęknie, zanim ja się pozbieram.

Przerwałam wizyty na etapie trudnego okresu na studiach i z myślą: teraz to już sobie sama poradzę. To był błąd. Już od jakiegoś czasu sama tęsknię za wygadaniem  się i dostaniem obiektywnym obuchem w głowę.
Nie umiem przestać słyszeć w głowie: "Jesteś egoistką", przy czym, kurczak, chcę nią być. Zdrowy egoizm byłby dla mnie ratunkiem.
Jutro umówię się na wizytę, a na dziś dostałam wsparcie i nie złamię się, gdyż aktualnie znowu przeżywam szantaż pod nazwą: nie odezwę się do Ciebie smarkulo. No i ok... Jakoś muszę to przeżyć. Nie mogę dać się złamać. Bardzo Ci dziękuję Catwoman, nawet nie wiesz, ile dla mnie dziś zrobiłaś , naprawdę. Było mi to strasznie potrzebne.

Kiedyś wspomniałam mamie o psychologu..ale jak się domyślasz, odzew żaden. A ja mam już dość umawiania jej spotkań jakichkolwiek. Nie zapiszę jej do psychologa...ona sama musi chcieć, a nie chce..

Będę się odzywać . Dziękuję!

Nie, to u mnie aż tak nie jest. Raczej jest coś w stylu chęci... "pozbycia się" mnie, "wyrzucenia" w dorosłe życie, ale na jej warunkach, a nie moich (wybór szkół, zmuszenie do studiów, ale wyśmiewanie ich też). Ciągłe pytania - a kto napisał SMS-a, a kto dzwoni, z kim gadasz, a dokąd idziesz, a o której wrócisz... Mimo że jestem prawie 300 km od niej. Jak jeszcze rozumiem "zadzwoń jak dojedziesz do domu", gdy wracam z domu-domu do mieszkania wmieście, w którym studiuję i mieszkam przez większość casu, tak telefony każdego dnia doprowadzają mnie do szału. Czasem złośliwie nie odbieram, ignoruję. SMS-y też. Na SMS-y z reguły odpisuję "ok" i nic więcej i wtedy też mały foch, że gadać z nią nie chcę. Nie mam ochoty się jej zwierzać.

Kiedyś, w początkowym okresie studiów, chciałam jakąś pracę podjąć. Byle jaką, żeby jakieś swoje grosze mieć. Ale że się nie orientowałam w kwestiach technicznych, prawnych, podatkowych, to chciałam zapytać oczywiście mamę. To mnie zbyła, to nieważne, masz się uczyć, pomyślimy, jak przyjdzie na to czas. Nie wpłynęło to dobrze na mnie.

Poszłam kiedyś do doradcy zawodowego. Przypadkiem wygadałam się rodzicom. Wyśmiali tę wizytę, ze to głupota, że to guzik daje, że w ogóle po co. Od dłuższego czasu filtruję mocno informacje, które im przekazuję. Nie mówię o wizytach u lekarzy, o zwykłych badaniach i ich wynikach - chyba że to dentysta (choć wiem, że jakby działo się coś złego, to by na rzęsach stanęli i się mną zajęli), nie mówię o znajomych (ewentualnie czasem wspomnę), nie mówiłam, gdzie robiłam ostatnio praktyki.

Nie chcę też stawiać mamy tak totalnie w złym świetle, bo i swoje pozytywne strony i zachowania ma. Zdarza nam się pójść do kina, do teatru, połazić po sklepach - tak normalnie, jak matka z córką. Pożartować, przytulić się.

Ale często jest tak, jak pisałam wcześniej. Ostatnio byłyśmy właśnie w mieście, chciałam kupić sobie kurtkę. Przymierzałam kilka, w którejś tam podobałam się mamie, ale sobie nie, bo nie cierpię takiego rodzaju ubrań. Kupiłam w końcu tę, którą chciałam ja. Ale nie będąc razem z nią, a już w moim studenckim mieście - sama. Mocno kręciła nosem i wyraziła dezaprobatę, że nie kupiłam tamtej, "ale to twoja sprawa".

Zawsze powtarza, ze to moje decyzje, ale widać, że jej się nie podobają. To naprawdę widać. "Jesteś dorosła, wiesz lepiej, twoja sprawa, rób jak chcesz". Ton głosu ewidentnie wskazuje na "ale". Ale powinnam zrobić tak, jak ona by tego chciała.

Was też porównywała do innych? Może nie zawsze wprost, ale po sprawdzianach/egzaminach było: "a co dostała X? a co dostał Y?".
A twoja siostra to i tamto. A córka znajomych to była gdzieś tam za granicą, a kuzynka twoja na wakacjach w ciepłych krajach.
A ja już sobie wyobrażam co by było, gdybym powiedziała, że chcę gdzieś wyjechać.

Mam plany na wakacje, o których nic nie mówię, bo jestem pewna, że mnie od tego odwiodą. Zwłaszcza że to są plany na wakacje samotne. No chyba że nagle sobie znajdę dobrą duszę, która będzie miała ochotę na wakacje ze mną.

Moja siostra w moim wieku miała już swoje mieszkanie. Tzn. rodzice jej kupili. Chciałabym też (kto by nie chciał swojego mieszkania?), choć nie wymagam tego od rodziców, mam nawet ku temu spore opory. Ale chodzi mi tu o to, że gdy ja sobie czasem rzucę, że już mam dość współlokatorów (choć obecna jest fajna, to jestem już za stara na to), to mówią - to sobie zarób i kup mieszkanie, a siostra dostała ot, tak. Nie chcę go od nich, ale po prostu wkurza mnie to gadanie bardziej niż to, że tego mieszkania nie mam. Ma to sens?

Rozgadałam się znowu. Muszę przestać tyle gadać.

positivethinking? - trzymam za Ciebie kciuki Zazdroszczę wsparcia w chłopaku i odwagi w rozmowach z psychologiem. Ja wszystko duszę w sobie, bo nie mam komu się zwierzyć. A pamiętnik nie zawsze pomaga, bo nie odpowie. Pewnie dlatego tutaj się roztrajkotałam.

Raczej nie czytam tego, co tam nagryzmoliłam, bo bym wpadła w depresję Wyrzucam z siebie, co złe i jedziem dalej.

Teo dziękuję za ten punkt widzenia . Dziękuję, że mnie rozumiecie. Wiecie? trochę chyba skrywam żal i złość, że postawiła mnie w takiej sytuacji. To ona zamieniła nasze role i to dzięki niej ja muszę teraz wypuścić ją z gniazda.. a nie tylko ona miała ciężko?

Ja chyba faktycznie dalej w tym wszystkim zabrnęłam lil25, chociaż też nie mogę demonizować mamy, ogólnie nie jest złym człowiekiem, ale to co robi jest ponad moje siły... Ja już po prostu nie daję rady. Gratuluję Ci, że się nie dajesz:). Naprawdę podziwiam Cię, że nie odpisujesz, kupiłaś wymarzoną przez siebie kurtkę . To naprawdę wiele, mi brakuje takich reakcji. I ponad wszystko zazdroszczę odległości! Nie mówię, że to rozwiązuje samo problemy, ale na pewno pomaga złapać oddech .
U mnie pytania o to co, gdzie, kiedy, z kim to też standard. Muszę się meldować, kiedy będę. Jak jakimś cudem jestem gdzieś poza miastem to co chwilę telefon? Gdy wracam ze spaceru to tekst: No wracasz z włóczenia się. Gdzie tyle byłaś.
Wszystko chce ze mnie wyciągać, nieopowiadanie jej to robienie tajemnic, brak czasu dla niej, skrywanie się, a ona przecież TĘSKNI za mną.
Ja już nawet tak szczerze nie umiem się do niej przytulić, nie czując tego, co czuję. Czy ja mogę nie lubić swojej mamy?
lil25 wiesz jak wyglądała moja pierwsza wizyta u psychologa ? Dzień dobry. Usiadłam. Z czym Pani do mnie przychodzi (czy coś takiego), a ja? W ryk, nie umiałam przestać płakać, przysięgam. Kolejnych dobrych parę wizyt zaczynałam od płaczu . To się może wydawać śmieszne, ale to było silniejsze ode mnie. Ja się tam wręcz zanosiłam z płaczu.
Wiesz, na spotkaniach z psychologiem, w rozmowach z chłopakiem i tutaj umiem to z siebie wyrzucić, ale ogólnie kumuluję negatywne emocje. Raz odpuszczam, drugi raz odpuszczam, trzeci raz?a  w środku Armagedon. Pisz tutaj . To Ci pomoże . Wesprę Cię jak tylko mogę i chętnie wysłucham.
Co do szkoły i ocen. Ogromna presja od przedszkola w zasadzie. Czy ktoś oprócz mnie miał burę, że nie rozwiązał zadania na szóstkę na sprawdzianie, albo dostał 5-? Średnia 5.00 to była porażka. Przecież ktoś miał w klasie więcej. Zresztą.. ja też do dzisiaj słyszę pytania o oceny innych. Pytanie o oceny innych z egzaminów.. na studiach.. A ja dostając 4 z trudnego egzaminu jestem sama z siebie niezadowolona automatycznie i mówię, że wyższych ocen nie było?podczas gdy były.
Wracając do chłopaka, skacząc z tematu na temat , naprawdę mnie ratuje. Nie zniosłabym tego sama, nie wiem, co byłoby ze mną, gdybym go nie spotkała. Ale jak podkreślam? nie mogę go tak dalej obciążać? Nie mogę być wiecznie tym słabym ogniwem w związku. Czas stać się dorosłą kobietą, mimo że nie czuję, że nią jestem (czuję będąc głową rodziny w domu, opiekując się mamą? tu czuję się paradoksalnie zbyt dorosła, zbyt obciążona, ale to inny rodzaj ?dorosłości?).

Kiedyś uskuteczniałam wrzucanie drobnych do skarbonki, gdy właśnie nie zachowywałam się asertywnie, nie walczyłam o zmianę, miałam negatywne myśli. Szybko zbankrutowałam, więc pamiętnik w moim przypadku na pewno będzie ekonomiczniejszy i skuteczniejszy;). Ponoć zapisywanie złych emocji, myśli i palenie karteczek pomaga? Będę się chwytała wszystkiego, co pozwoli mi oddychać.

Jestem za!

Może właśnie ten wątek. Tytuł dość wymowny- kto ma trafić, ten trafi na pewno.

A nie może zostać tu? Tym podobnych Netkafejek jest już naprawdę sporo- wbrew pozorom to nie jest nowy problem