Często "wybucham"

Dziewczyny mam ten sam problem, nie kontroluje swojej złości. Wydzieram się jak opętana i jakby moj partner mieszkał w tym samym kraju co ja to pewnie bym mu głowe urwała albo rzucala w niego talerzami. Moja taka w miare rada, jak mnie moj M. zdenerwuje lub ktokolwiek na kim  mi zalezy i nie chce wybuchnac po prostu odkladam słuchawke, albo biore kilka wdechow i staram sie uspokoic, duzo mi pomogły spacery, jestes wsciekla ? Idz zrob brzuszki, pobiegaj, pospaceruj cokolwiek zeby to cisnienie z Ciebie zeszło

))

Moja siostra też jest bardzo "temperamentna", potrafi w złości powiedzieć naprawdę przykre rzeczy. Najlepsze w tym jest to, że szybko jej przechodzi po takim wybuchu Ale nie wszyscy są wyrozumiali, więc trzeba jakoś z tym walczyć. Mówiła mi, że ostatnio pomaga jej liczenie do 10 i wyobrażanie sobie błękitnego nieba nad zieloną łąką - brzmi infantylnie, ale podobno jest skuteczne

Już gdzieś w wątku to radziłam i swą radę podtrzymuję: boksować worek treningowy! Zapisać się na trening któregoś z systemów walki- specjalnie napisałam systemów a nie sztuk walki, bo w systemie można się naprawdę wyżyć.
Nic tak nie pomaga jak to, a złość trzeba wyładowywać by być zdrowym

Masz rację, sama zmiana partnera nic nie da (pomijając aspekt uczuciowy że to w końcu nie wymiana kapci), przy kimś spokojniejszym i bardziej uległym i tak będziesz wybuchać tylko z innych przyczyn.
Myślę, że powinnaś przeanalizować kiedy i dlaczego wybuchasz - często to jest tylko reakcja na "chcę by było po mojemu", chęć kontroli wszystkiego i wszystkich.

Dobrze, ze w ogóle się nad tym zastanawiasz, mam wiele koleżanek które robią szalone awantury i uważają że "On tylko tak coś zrozumie" , mam kilka które wali męża przez łeb, a kwitują wszystko "Z nim inaczej się nie da". Lepiej więc zastanowić się nad sobą póki czas.

Witajcie "wybuchowe" Panie.
Ja żyję, a w zasadzie żyłem z taką kobietą. Częste wybuchy, ciągłe czepianie się, wieczna krytyka mnie i niezadowolenie. Małżeństwem jesteśmy niecały rok. I to obecnie już agonia... Moja małżonka nie byłaby sobą gdyby czegoś negatywnego mi nie wytknęła. W zasadzie na każdym kroku. Przyznacie chyba, ze przy odrobinie złej woli to można każdemu coś ciągle wytykać? I u mnie tak właśnie bywało. Nie będę się tu rozwodzić nad poszczególnymi scenkami, bo za dużo tego było. Dam tylko przykład z ostatniego czasu: tydzień temu żona nalewając rosół na talerze (rosół który przywiozła teściowa), gdy byliśmy już sami, nalała zbyt dużo i w efekcie z obu talerzy się wylało na ławę... I się zaczęło: gówniane talerze, pieprzona ława, że ma dość tego mieszkania (mieszkamy u mnie i gro sprzętów jest moich - czyli gównianych jej zdaniem), moje pytanie (przecież nic się nie stało, to tylko rozlany rosół - można wytrzeć i po problemie) tylko jak zwykle ją rozsierdziło i mnie też zaczęło się obrywać. Nie będę tu przytaczać wszystkiego, bo po co? Faktem jest, że zacząłem znów być krytykowany (że mam na wszystko wyj...ne, bo nie przejmuję się, że jestem brudas, że jej "byli" to tacy świetni jednak byli faceci, że...). Od słowa do słowa wywiązała się awantura z jej strony. Ja nie cierpię awantur, kłótni i jak zwykle nie starałem się jej stawić czoła w rzucaniu kalumni. Z resztą, nawet trudno jej wówczas wejść w słowo. Efekt? Dałem jej tydzień na spakowanie się i wyprowadzkę, bo już miałem dość tego... Każdy wspólny czas, wekeend to pasmo jej wybuchów. Ten tydzień jakby trochę ...skruszała, bo tym razem postawiłem sprawę ostro. Wcześniej miały podobne sytuacje już miejsce, ale jakoś dogadywaliśmy się i przez chwilę bywało spokojnie... Tym razem już mi wystarczyło. Wczoraj, w czwartek wróciłem z pracy, zrobiłem z myślą o niej (mimo wszystko) krokiety z kapustą i grzybami. Zadałem sobie trud (kto to robił od podstaw - wie ile to zabawy), gdy wróciła z pracy (pracuje wreszcie od trzech tygodni i ostatni tydzień ma tam podobno nawał zajęć) podałem jej licząc, że choć to jest w stanie docenić.
Płonne nadzieje. Przyszła do pokoju z "uwagą", że  nie powinienem używać do rozrabiania ciasta naleśnikowego przystawki z "jej robota", bo ona jest tylko do bicia piany i lekkiego ciasta. Gdy zapytałem, czy to tak ważne, przecież ciasto na naleśniki jest lekkie i nic nie zepsułem - zaczęło się: że ale mogłem zepsuć, że byłby problem z kupieniem nowej przystawki, i takie tam... I się znów zaczęło, że mam wszystko w dupie, na niczym mi nie zależy, że... Na moje pytanie, czy w obecnej sytuacji, gdy nasze "małżeństwo" wisi na włosku ważniejszy jest dla niej jakiś plastikowy element niż naprawa naszego związku - znów wybuchła wściekłością...
Powiedzcie same, czy robiąc z myślą o niej te pieprzone krokiety nie wykazałem jakiejś dobrej woli, chęci naprawy?
Czy jej wybuch miał uzasadnienie, szczególnie w obecnej sytuacji?
Jutro jest sobota i prawdopodobnie to będzie ostatni dzień bycia ze sobą...
Po co wszystko napisałem?
By uświadomić Wam, że takim zachowaniem wyniszczacie swoich partnerów i zatruwacie swoje związki.
P.S.
Przy okazji wczorajszej awantury dowiedziałem się, że ten robot kuchenny (wart 300 zł) to w prezencie ślubnym dostała ona, nie "my"...

Catwoman mieszkamy w kawalerce, więc miejsca brakuje ;p

Natan.75 jestem świadoma tego, że niszczę związek takim zachowaniem, inaczej nie pisałabym tutaj i nie prosiła o pomoc w tym temacie.

Pochwalę się, że ostatnio się staram i od tygodnia ani razu nie wybuchłam

Mam zamiar zacząć biegać, pogoda dopisuje ostatnio. Tylko muszę jeszcze poczekać jakieś 3 tygodnie, bo we wtorek idę do szpitala na zabieg..