Moje moralne dylematy: hazard w obliczu nieuleczalnej choroby.

Rozwinę tytuł mojego postu. Mój mąż, z którym mam separację prawną i jestem uniezależniona finansowo,  jest hazardzistą z 20-letnim  stażem. Historia naszego małżeństwa ( 26 lat) jest , jak to bywa w takich sytuacjach, obfitująca w różne nieprzyjemne, również tragiczne sytuacje. Mąż , jeszcze jak dzieci były kilkuletnie wyjechał do Niemiec "odzwyczajać" się od hazardu , no i do pracy.Pracował cały czas, grał, zapijał przegrane, wyżywał się na mnie słownie i szukał we wszystkich winy swoich niepowodzeń. . Z mężem, ja i dzieci utrzymywaliśmy kontakt, ale to już wiadomo jakie to były więzi jak z jego strony nie było żadnej odpowiedzialności i wsparcia, a nawet chęci bliskości i popracowania nad sobą.Raz udało  się skłonić go na leczenie stacjonarne do dobrego ośrodka. Potrzeba leczenia nie wypływała jednak od niego i zrezygnował z tej terapii po miesiącu.
Dzięki swojemu samozaparciu i na pewno jakieś pomocy " góry",  moje życie potoczyło się tak,że dzieci ( dwoje) są obecnie wykształconymi fajnymi ludżmi. Ja przeszłam 2-letnią terapie dla współuzależnionych i jakoś już tak się z tym pogodziłam. W wieku 54 l. straciłam pracę- bankructwo zakładu. Przyjęłam to  jako kolejne wydarzenie, któremu muszę jakoś zaradzić. Po intensywnym kursie nauki języka niemieckiego rozpoczęłam tam pracę, ale w innym mieście niż mąż. Pracowałam spokojnie już prawie rok i dostałam wiadomość, że mąż w szpitalu ma operacje głowy ( uraz po upadku ) .Przy okazji operacji, okazało się, że ma komórki rakowe- przerzuty z płuc. Była to dla mnie i dla dzieci, pomimo wszystko bardzo straszna wiadomość.Stanęliśmy na głowie żeby być przy nim i z nim. Dzieci przyjeżdżają tylko co jakiś czas w odwiedziny, a ja przeniosłam się z pracą do jego miasta, gdzie się leczy. Mija już pół roku leczenia paliatywnego; chemioterapie i radioterapia. Mąż czuje się fizycznie  dobrze, nie ma ubocznych skutków chemioterapii. Psychicznie, to też w większości jest nastawiony pozytywnie, ale dopadają go też czasami  mocne doły. I co jeszcze w tym wszystkim? Dalej chodzi grać, strzeże dostępu do informacji jaką kasą dysponuje.Rozmawiamy teraz dużo, on mówi jakie to jest trudne dla niego zrezygnować z grania i że to silniejsze od niego.Ja jemu wierzę, że tak jest. Wysuwam mu różne propozycje: żeby mówił jak go zaczyna brać na granie, żebym ja dysponowała jego kasą. On się z tym zgadza, a póżniej oszuka, przegra cała kasę, jak dostanie za zwolnienie i jest załamany. Ja wtedy kupuję mu , co jest niezbędne do życia i też ogarniają mnie właśnie te różne dylematy i miotają mną różne uczucia: złość, strach, współczucie, osamotnienie.  Sama nie wiem jak mam postępować i tak właściwie to nie mam nawet z kim o tym pogadać. Czuję się samotna z tym wszystkim.