Choroby zakaźne - błędne koło

Witam.
Mam straszny problem. Niesamowicie uciążliwy. Ciągle, wszędzie widzę okazję do zakażenia się jakimś wirusem hiv, hcv, hbv, hpv. Te cztery najbardziej spedzaja mi sen z powiek. Po pierwsze jestem w klubie malucha z małmi dziećmi, a te często się zadrapują do krwi, krew jednemu chlopcu leci z nosa, itp. Nie mamy rekawiczek, z reszta gdybym przyniosła sobie własne i założyła udzielając pomocy, czy wycierając dziecku buzię z krwi popatrzyliby na mnie jak na wariatke. Panie pomagają tym dzieciom bez rekawiczek, ja wtedy trzymam się jak najdalej i unikam dziecka nawet jak już jest powycierane, ale w 100% nie jest to możliwe. Myję często ręce ale to mi nie wystarczy, bo moze w miedzy czasie przenioslam troche krwi na włosy chociaz jej nie widać itp. Czasem mam poobgryzane skórki przy paznokciach.
Ale już mniejsza o dzieci, wcześniej też miałam takie lęki. Wystrczyło, że przejechałam koło plastra  z krwią na rowerze już miałam jazdę, ze dotknęłam tego butem i potem przeniosłam przy mierzeniu spódnicy.
Niedawno jechałam autobusem w krótkiej spódniczce i nieopatrznie chyba przez chwilę usisdłam na same majtki na siedzeniu. Oczywiście przez chwilę, bo potem już wstałam. Majtki były stare, bez dziur, ale powycierane. Tak wiem, wstyd fleja ze mnie. I teraz się boję, że zaraziłam się przez to kłykcinami kończystymi, tzn mogłam się zakazić, bo przecież nie wiadomo czy jakiś gośc przede mną nie trzymal sobie w szafie użytych majtek obok spodni a potem nie usiadł tymi spodniami na siedzeniu, czy coś w ten deseń. Albo jakaś babka swoimi majtami nie usiadła na siedzeniu tak jak ja tylko przez całą jazdę autobusem.
Nie moge się na niczym skupić. Ciągle analizuję ,,moje" sytuacje, próbuję sobie przetłumaczyć bezskutecznie, że przecież nic się nie stało, itp.
Mam dość intensywny tryb życia, uczę się, pracuję, mieszkam sama.
Mam chłopaka, seks to jakaś porażka. Nie ma go wcale, bo ciągle się boję, ze coś w sobie noszę i zakażę go. To straszne. Mam swoje potrzeby, o niczym innym tak nie marze jak zatracić sie w seksie z ukochana osobą tak jak ludzie w moim wieku. I niczym sie nie przejmowac tylko poczuć pełne zjednoczenie i przyjemność. W moim przypadku to graniczy z cudem.
Chłopaka się krępuję, chociaż wiem, że nie uciekł by gdybym mu mowiła o tym co mnie dręczy i o wszystkich tych sytuacjach, ani by jakoś specjalnie się nic nie zmieniło w podejściu do mnie to dla mnie opowiadanie mu o tym jest dużym obnażeniem. On już wie mniej więcej, ale tak jakby o tym zapomina i trzeba by wykładać kawę na ławę co jest ponad moje siły.
Sama wiem, że nie dbam o siebie tak jak nalezy. Często mam burdel w pokoju, wyrzucam majtki dopiero jak sa dziurawe, czasem mam tłuste włosy. To jeszcze dodatkowo mnie nakręca choć na początku lęków mi nie przeszkadzało. Oczywiście po tej sytuacji w autobusie zamierzam wymienić te stare majtki na nowe. Zawsze byłam leniwa ale teraz może te lęki jeszcze bardziej to lenistwo nasilają. Co nowego nie umiem sie skupić na czytaniu książek, oglądaniu filmów, na swoich zainteresowaniach - mam mało wolnego czasu, ale nawet jak trafi się więcej nie potrafię go odpowiednio zagospodarować, bo zatapiam się tych wirusach, informacjach na necie, szukam czegoś co by mnie mogło uspokoić, bezskutecznie.
To trwa już z półtora roku. Owszem, robiłam badnaia na hiv, hbv, hcv - ale ileż razy można się badać. Miałam nawet obawy, ze zakazili mnie hcv w laboratorium, bo pani mi podała ręką chusteczkę do wytracia krwi i przetarła paluchem bez rękawiczki moja krew. Boję się, że to samo zrobiła innemu pacjentowi i na chusteczce przeniosły sie wirusy.
Próbowałam brać leki zapisane przez psychiatrę, ale dokuczały mi skutki uboczne. Chodziłam na psychoterapię, która nie przyniosła efektów.
Co gorsza, uważam, że to wszystko nie jest paranoja, że gdzieś tam ryzyko istnieje i od niedawna mam wrażenie, że dopóki coś z tym nie zrobię, nie ogarnę się to ryzyko się nie zmniejszy. Twierdzę, że sama jestem sobie winna. Czuję się z tym okropnie. Wszystko mi sie wali. Wpadam w jakąś depresję, czarną dziurę.
Nie chcę gadać o tym z moją mamą, bo ona bardzo nerwowo reaguje na moje problemy. A i mnie nie pomaga jak załamuje ręce i twierdzi, że ,,zawsze coś" i ma w sumie rację. Zostałam zupełnie sama z tym problemem i z obawą piszę o tym na forum.
Nie wiem, mam prać częściej pościel, myć się po to by odkażać z wirusów na h?
Na kolejnego psychoterapeutę nie mam kasy. Góra 2-3 wizyty.
Błagam, pomocy.
Z góry serdeczne dzięki.