Czy macie jakieś nie mogące dojść realizacji marzenia?

Ja mam takie,którego zrealizować się nie da.Chciałabym być Chinką.Poważnie:)

Od dziecka,kurczę.To tak cyklicznie mi się przypomina.Przypomniało mi się w zeszłym roku kiedy moja corka zaprzyjaźniła się ze śliczną Chinkę,z którą chodzi do klasy.W związku z tym przypuszczam,że przejdzie mi po maturze.Córki oczywiście:)

Jestem blondynką(co prawda farbowaną),mam duże zielone oczy w kształcie migdała.I jestem wysoka. Czyli klasyczna uroda europejska,ech....

Ja chcialam zrobic kiedys kurs szybowcowy. Ewentualnie jeszcze spadochronowy. 

A z takich jeszcze do spelnienia to zjazdzenie wzdluz i wszerz Islandii i pomieszkanie na jakiejs wysepce na Oceanii.

A z takich raczej nie do zrealizowania to wyjscie w przestrzen kosmiczna

Ciekawe. Sama też bym się na tę Islandię wybrała. Cudnie tam jest.
Kurs spadochronowy też cieka rzecz. A szybowcowy - kiedyś też miałam takie pomysły. Teraz na razie mi przeszło;) To chyba trochę by kosztowało;p Ale.. może gdyby jaki Bill Gates wspomógł...;p;)
W przestrzeń kosmiczną pewnie jeszcze będzie dało się latac za naszego życia. Więc kto wie...

To może zacznij od tego spadochronowego, a później zobaczysz..;))

Zgadza się piszę wiersze. Jeżeli jesteś ich ciekawa, zapraszam do "Moich wierszy z komentarzem" w Debiutach literackich. Najbardziej u waleni interesują mnie ich zachowania.

Kursu robic nie bede, ale przy jakiejs okazji zafunduje sobie skok tandemowy
A o Islandii wciaz mysle, ale jeżeli już, to porwe się na to za pare lat - w momencie, kiedy moja corka bedzie mi mogla towarzyszyc albo sama uzna, ze nie chce i woli zostac w domu. Teraz musialabym ja zostawic w domu czy chcialaby, czy nie, bo targanie dziecka po pustkowiu mija się z celem.

Chciałabym przeczytać archiwa watykańskie.
I żyć tak długo w dobrym zdrowiu i pełni sił, aż mi się znudzi.
I móc się teleportować siłą woli.
I czytać w myślach, ale tylko, jak tego zechcę.

Marioosh, no jednak podejrzewam, że jakbym się nie starała, mam relatywnie niewielkie szanse, żeby żyć np. 50.000 lat, a o takich liczbach myślałam. Skracające się telomery stoją na przeszkodzie, chyba, że mówimy o sf w rodzaju życia w cyberprzestrzeni, odnośnie którego ludzie spekulują już ładne kilkadziesiąt lat. W prawdziwe czytanie w myślach jako naukowiec nie wierzę, ale jako agnostyk nie wykluczam.

Zobaczyć i usłyszeć myśli ze skutecznością zbliżoną do 100%? Jako biolog nie wierzę i nie uwierzę.

Mariooshu, czyzbys na drugie imię mial Edward?

;P

Poznac Swoja polowke oto moje marzenie. A jesli chodzi o Twoje jest do zrealizowania. Wypozyczasz samochod bierzesz urlop odkladasz pieniazki i jedziesz przed siebie przez Berlin i Bruksele az do Lizbony i z powrotem :)

Chciałabym być nieśmiertelna. Jako małe dziecko zasze się dziwiłam dlaczego dorośli ludzie tak lubią słuchać "starych" piosenek, filmy np. Dirty Dancing) wspominają lata 90, 80, moja babcia czasy hipisowskie XD. Teraz jako osoba nastoletnia powoli dostrzegam, słysząc jakiś utwór który był w przebojach w moim dzieciństwie nachodzi mnie takie cudowne uczucie i dawne wspomnienia, a jak to musiałoby być swietnie słyszeć utwór np. przed 200, 300 lat. Fajnie by było tak długo żyć i patrzeć jak świat się zmienia, jak powstają coraz to nowsze technologie. I w końcu dowiadywać się coraz więcej o kosmosie (jestem przekonana, że istnieje inteligentne życie poza ziemią o wiele inteligentniejszego i rozwiniętego od nas, wszechświat jest zbyt duży tylko na ludzi). Chociaż dokładniejsze poznanie chyba jednak nie możliwe ze względu na odległości ( i w sumie jednak dobrze, bo napewno doszłoby do kolonizacji i wojen). Może to głupie ale czasami zazdroszczę drzewom (!), że żyją dłużej ode mnie bo zawsze coś tam odczuwają. Taki dąb Bartek obserwował sobie póżne śreniowiecze, nowożytność, wojny...
Jak oglądałam "Wywiad z Wampirem" To byłam zazdrosna o Louisa, który żył w 18w. w młodym USA na plantacji, później długo w innych miejscach m.in w Paryżu, pod koniec  filmu w latach 70 czy 80 w już nowoczesnym San Francisco...
Chociaż może pod koniec życia ma się przesyt :?

O tak, też niejednokrotnie o tym marzę. Nie wiem, ale mnie wydaje mi się, że nie miałabym przesytu. Uwielbiam życie i chciałabym, by trwało dużo dłużej, tak jak piszesz te 200-300 lat, myślę, że na pewno bym była zadowolona. Na pewno jakieś problemy też by były, no ale też bym chciała.