Toksyczna miłość - jak się z niej wyzwolić?

Bardzo dobrze sobie radzisz, a Twoje wnioski są zdrowe i konkretne. Tak, więc pozostaje Ci przecierpieć ten czas i poczekać aż wszystko się podgoi.

Niektóre książki ściągniesz z chomika.

Uważam, ze zrobiłaś najważniejszy, mimo ze najtrudniejszy krok. Sama piszesz, ze Twój związek był toksyczny. Widać, potrzeba było zdrady męża, żeby sie od niego kategorycznie uwolnić.
Ta pustka, o której piszesz, powoli sie wypełni zajęciami, na które wcześniej nie miałaś czasu.
Piszesz, ze jestes atrakcyjna i dbasz o siebie. To doskonale; zacznij wychodzić z domu i spotykać sie z ludźmi. Ciesz sie każdym dniem. Masz duża szanse na ułożenie sobie ponownie życia, ale nie myśl o tym obsesyjnie. Nie pozwól na zgorzknialosc w swoim zachowaniu, bo bedzie ci wtedy trudniej normalnie żyć. Stało sie jak sie stało. Nie rozczulaj sie nad sobą i nie zadręczaj dzieci swoimi problemami, bo one chcą mieć normalne zycie. Bądź silna i zobaczysz, ze wszystko sie ułoży. Ktoś bardzo mądry powiedział kiedyś, ze nic w naszym życiu nie dzieje sie bez powodu. Bardzo w to wierze.

Dzięki Wam, kochani, za pocieszające słowa. Tylko tak się łatwo mówi, że trzeba dać sobie czas. Wczoraj cały dzień ryczałam, jak tylko przyszłam z pracy. Nie mogłam zasnąć, w nocy obudziłam się o 4.30 i nie mogłam zasnąć do rana. Myśli krążyły tylko wokół jednego. Dzisiaj było trochę lepiej, ale i tak depresyjnie. Nie chcę zażywać leków, żeby się nie uzależnić, chociaż lekarka mi przepisała. Myślę o jakiejś terapii dla współuzależnionych ( chociaż już jedną przeszłam - 3 lata temu) i dla DDA. Muszę przepracować problemy i emocje z dzieciństwa, a potem uwolnić się od nich, bo mam wrażenie, że bez tego nie zacznę życia na nowo. Znacie może dobrych i nie za drogich terapeutów w Krakowie?
Czekam na pismo z sądu, nie wiem, dlaczego to tak długo trwa (pozew złożyłam w styczniu, potem były jakieś problemy z dostarczeniem pisma  z sądu do męża). Eks ( tak go już będę nazywać) powiedział, że podpisze papiery, więc mam nadzieję, że skończy się na pierwszej rozprawie. Może wtedy będzie mi łatwiej.
A wiecie, że on chciał mieć mnie i tę kochankę? Powiedział mi, że nie łączy ją z nim żadne uczucie, że to był tylko czysty seks. A ja mu powiedziałam, że tak to robią tylko zwierzęta, a nie ludzie. I jeszcze to mnie obwiniał za to, że znalazł sobie kochankę i zrobił jej dziecko. 50-letni facet!!! Normalnie nie mogę w to uwierzyć. Coś takiego nie może zmieścić się w moim mózgu. Po prostu miałam do czynienia z niedojrzałym, niedorosłym i nieodpowiedzialnym facetem. Obwiniam się tylko o to, że trwałam w tym związku przez tyle lat. Zmarnowałam je na niewłaściwego faceta, który nigdy mnie nie szanował i dla którego liczył się tylko on sam. A ja , głupia, prze tyle lat prałam mu gacie. I obiadki podawałam. A jak nie ja , to jego mamusia. Zawsze go któraś wspierała.
Ale cóż, za głupotę się płaci. I to czasami bardzo dużą cenę.
Pozdrawiam Was

ja poproszę ładnie:)

Jasne, że chcę.Dzięki

Emilio, bardzo proszę o te książki

...nie mam czasu, dlatego szybko.
Przeszłam coś podobnego, jedno co wiem będziesz się z tego za jakiś czas śmiała.
Nawet nie zdajesz sobie sprawy, że jest to początek lepszego wszystkiego.
..konsekwencja w działaniu ...brawo robisz to

Jestem świeżo po lekturze książek: "Kobiety, które kochają za bardzo" oraz "Moje dwie głowy". Tak, jakbym odnalazła w nich
siebie. Jedno wiem: mój związek z psychofagiem trwał zdecydowanie za długo. Ciągle, od początku, coś było nie tak. Przez 25 lat psychofag zawładnął całą mną. Jak mogłam tak się dać oszukiwać i manipulować? Teraz, jak na niego patrzę, myślę sobie: i ktoś taki ma jeszcze prawo nazywać się moim mężem? Oszust, drań, perfidny kłamca i wyzyskiwacz. Egoista do potęgi. Nie mogę sama sobie wybaczyć swojej głupoty i tego, że poświęciłam najlepsze lata na takiego drania. A on pewno miał radochę, że tak potrafił mnie nabierać. Nie przewidział tylko jednego: że kobiety nie są takie głupie. Jedna wrobiła go w dziecko w dziadziusiowym wieku, a druga pozbawiła majątku i wpędziła w długi. Teraz jest goły i wesoły. Dobrze mu tak. Ja będę spełniać swoje marzenia, a on będzie  przewijał pieluchy.
Może przebija przeze mnie złość i chęć zemsty, ale to chyba normalne uczucia w tej sytuacji? Nie mam litości.
Powoli próbuję wygrzebywać  się z tego bagna. A bagno jest głębokie i grząskie. Korzystam z pomocy psychologa, który uświadomił mi, że moje współuzależnienie jest jeszcze nieprzepracowane i niewyleczone.
Wracając do wyżej przeczytanych książek. Czeka mnie długa praca nad sobą. Zrozumienie, dlaczego tak bardzo nie kochałam siebie, nie wierzyłam sobie, nie słuchałam swojej intuicji, że związałam się z człowiekiem niedojrzałym emocjonalnie, który wyeksploatował mnie do granic możliwości, sprowadził moje poczucie wartości niemal do zera, pogardził mną jako kobietą, a na koniec jeszcze spłodził dziecko z inną.
Ale to jest tak ,że brnie się w to bagno przez lata prawie niezauważalnie. Przesuwa się wciąż granice, wybacza to, czego wybaczać się nie powinno. Skutek jest zawsze taki sam: traci się szacunek do siebie, a potem już leci się z górki, prosto w przepaść.
Tak jak autorka książki "Moje dwie głowy" też w tej chwili mam dwie głowy. Jedną racjonalną, drugą emocjonalną.Wyrastają z jednego karku i ciągną każda w swoją stronę. Okropne uczucie, bo nie wiadomo, której słuchać. I toczy się we mnie walka tych dwóch głów, próbując zrozumieć, wytłumaczyć to , czego się zrozumieć i wytłumaczyć nie da.
Polecam Wam , kochane, te dwie książki. Rewelacyjne.

Co do Twojej mściwości i satysfakcji z cierpienia byłego... Oczywiście że to normalne. Propaganda społeczna to jedno, realne uczucia i myśli człowieka to co innego. Z mojej perspektywy godne pogardy by było gdybyś po tym wszystkim okazała mu litość, nie fakt że czujesz z jego cierpienia satysfakcję.

Witam, moje kochane, po dłuższej przerwie. Wyobraźcie sobie, że teraz znowu nie mam czasu. Tak jakoś powoli ten nadmiar czasu, którego po rozstaniu miałam za dużo,  się wypełnił. Zaczynam robić to, co naprawdę kiedyś kochałam, co sprawiało mi przyjemność i na co po ślubie zabrakło mi czasu. Czytam książki, gram na gitarze, prowadzę życie towarzyskie, udzielam się jako wolontariuszka, spotykam się z przyjaciółkami, uprawiam warzywa na działce, jeżdżę na rowerze, chodzę na basen, uczę się angielskiego, chodzę na kurs masażu i robię jeszcze wiele innych ciekawych rzeczy. Uwierzcie, że jest naprawdę lepiej. Nie powiem, że obeszło się bez środków antydepresyjnych, bo się nie obeszło. Lekarz przepisał mi antydepresanty, biorę je od drugi miesiąc i muszę przyznać, że naprawdę mi pomogły. Wyciszyłam się, zdystansowałam, zaczęłam wreszcie normalnie spać. To, co pozostało, to złość. Na niego, na siebie, na kochankę. Unikam z nim kontaktu, nie chcę go ani widzieć, ani znać. Nie jest wart tego, żeby w ogóle o nim myśleć.
      A piszę to wszystko po to, żeby podnieść na duchu wszystkie zdradzone i oszukane kobiety. Głowa do góry! Ktoś, kto nie potrafi poszanować swojej rodziny, swojej żony, dzieci, rodziców, ktoś, dla kogo jesteśmy tylko pralką, kucharką i sprzątaczką nie jest nas po prostu wart. To przede wszystkim my się musimy szanować, bo jeżeli tego nie zrobimy, i to od początku związku, to nikt nas nie będzie szanował. W miłości nie można tylko dawać. Moim zdaniem mamy prawo oczekiwać tego samego, co my sami dajemy. Niech każdy ponosi konsekwencje swoich wyborów i decyzji. W końcu na tym polega dorosłość.
     A mój były niech spada na drzewo, byle jak najdalej ode mnie.
I  nie wahajcie się z każdy draniem, który prowadzi podwójne życie, zrobić to samo: wykopać go z prędkością światła. Niech mu inna pierze gacie i stoi przy garach. Ja już nie stoję i czuję się z tym coraz lepiej. Mam nadzieję , że będzie żałował.

Dzisiaj mam paskudny dzień. Wyć mi się chce. Chodzę po mieście i widzę uśmiechniętych, zakochanych ludzi, młodych i starszych. I zadaje sobie pytanie: dlaczego mnie coś takiego spotkało? Czym sobie na takie potraktowanie zasłużyłam? Tak bardzo chciałam być dobrą żoną i dobrą matką. Tak bardzo się starałam. A kiedy zaczęłam wymagać i wreszcie myśleć o sobie - zostałam sama. Marzyłam o dużej , kochającej rodzinie, o mężu - przyjacielu u boku, który zawsze będzie przy mnie, na dobre i na złe. Niewierności w ogóle nie brałam pod uwagę. Czy chciałam zbyt wiele? Czy żyłam w jakimś wyimaginowanym, wymyślonym świecie?