podstawowa matura, zmarnowane lata i problem z wyborem studiów

Jeśli angielski masz raczej dobry to dlaczego miałabyś nie zdać na 80% matury rozszerzonej? Mieszkałam ze studentką anglistyki i idąc na te studia już musisz znać angielski naprawdę dobrze. Te studia mają cię wynieść z mocnego B2 na C2, z nauką przygotowywania zajęć i tłumaczeń. Matura jest na poziomie B2.
Jeśli chodzi o inne kierunki to nie jest tak że nie masz szans bo progi na wielu kierunkach to 0 pkt. Zależy co byś chciała studiować, wybieraj ostrożnie. Pamiętaj że na większości kierunków nawet tych które wydają się humanistyczne są bardziej ścisłe przedmioty. Dużo zależy jakie są twoje zainteresowania i czy jesteś gotowa sama ciężko pracować. Jak Ci poszła matematyka?

Dlaczego bez perspektyw? Dobry fotograf całkiem przyzwoicie zarabia. Z tym, że akurat do tego studiów nie trzeba...
Przestań zastanawiać się czy się dostaniesz czy nie dostaniesz na te studia. W miarę możliwości weź się solidnie za naukę i zdaj te maturę. A co będzie po maturze to się będziesz zastanawiać później. Zaoszczędzisz sobie nerwów i stresu. A to ma wbrew pozorom bardzo duży wpływ na nasze wyniki.

Tak naprawdę nie chcę iść na filologię. To nie jest coś, co chciałabym robić w przyszłości, zresztą to były początkowe plany i myślenie w stylu "dlaczego by nie?". Rodzina też miała na to swój wpływ, bo przycisnęła mnie do wyjazdu na rok za granicę by podszkolić angielski.
Jestem za granicą ponad pół roku i w końcu powiedziałam "nie" i niedługo wracam, bo nie czuję się tutaj za dobrze.

Od zawsze interesowały mnie tematy w stylu kulturoznawstwa ale rodzina była temu przeciwna bo - "nie da się wyżyć" , "jaką będziesz mieć po tym pracę" , "nie zarobisz".
Z kolei ja mam zdanie takie, że jeśli lubi się to, co się robi, stara się iść w tym kierunku i ciężko nad tym pracuje to można odnieść sukces.
Niestety ale moja rodzina ma inne zdanie i przekonuje mnie do filologii. Tak samo jak przekonała mnie do wyjazdu.
Miasto, w którym chciałabym studiować to Łódź.

Czuję się tak rozbita... z jednej strony rodzina, z drugiej strony przyszłość, a gdzieś na szarym końcu ja.
Nie mam nawet z kim pogadać (z rodziną nie mogę z wiadomych względów), znajomi niewiele co mi powiedzieli, w zasadzie nic. Chłopak nawet nie wie, że nie chcę iść na filologię bo wkurzyłby się, że wyjazd był zmarnowany i tyle czasu siedział sam w Polsce (jest bardzo wybuchowy, uparty i przekonany co do swoich świętych racji).
Jedyne co mi pozostało to napisać tutaj...

Za poradą bbasia uczę się angielskiego dodatkowo (oprócz pracy w tym języku) i mam nadzieję dobrze zdać tę maturę.
Jednak cały czas się waham - są dni, gdzie wydaje mi się to dobrym pomysłem.
Są też dni, gdzie zupełnie tego nie widzę.
Ciągnie mnie cały czas do czegoś w stylu kulturoznawstwa ale dobrze wiem, że nie mam co liczyć na dobrą posadę po tym kierunku.
To co mnie interesuje i to co chciałabym robić w przyszłości jest bez perspektyw.

Straciłam wiarę w siebie, nie wiem co chcę robić w życiu a dodatkowo mija już 2 rok mojego "zastanawiania się".
Nie potrafię wziąć się w garść.
Po prostu nie potrafię. Nie wiem co się ze mną stało - nie byłam taka kiedyś.

Niedługo wracam do Polski - z jednej strony cieszę się ale z drugiej strasznie się martwię i przede wszystkim boję tego co mnie spotka, tego jak zostanę odebrana przez ludzi gdziekolwiek się nie znajdę.
Dodatkowo mam partnera, który zdaje się nie przejmować mną. Może i czasem pyta co u mnie ale bardziej jest chyba zajęty swoimi studiami i delikatnymi flirtami z koleżankami z wydziału, o których daje znać w swoich postach lub komentarzach na pewnym portalu społecznościowym.

Tak więc nie mam czyjej rady zasięgnąć, a jedyne co mi zostało to pisanie tutaj i wylewanie moich żalów.
Nie wiem czy ktoś odpisze, pomoże, poradzi.
Ale wolałam napisać to wszystko niż później żałować, że tego nie zrobiłam.