Pytanie do kobiet związane z brakiem seksu i chęcią posiadania dziecka

Wystarczy, aby w dwóch osobach zaszło parę zmian, a życie seksualne znów stanie się przyjemne.
Najpierw uporządkujcie życie codzienne, aby to łóżkowe miało wolną, czystą i pozbawioną złości drogę.
Ciężko kochać się z kimś, kto po południu ciskał w nas wyzwiskami, wyrzutami itp. Czyż nie?

Warto usiąść nad tematem, bo brak bliskości Was wykończy. Was i waszą relację.

Typuję, że on jest tym mężem...

Autorze...

Krytyka żony mocno Cię zabolała. Nic dziwnego- usłyszeć takie słowa od swojej kobiety musiało mocno nadszarpnąć twoje ego. Jednak ucieczka od zbliżeń pogarsza sprawę. Oboje nie staracie się by to zmienić...
Kobieta powinna sprawiać by mężczyzna jej pragnął i odwrotnie. A tymczasem ona czeka, aż ty zainicjujesz intymne spotkanie, ty czekasz na nią...
Dorośli ludzie jesteście.
Porozmawiaj z nią. Zapytaj czego oczekuje. Może dostawała za mało pieszczot, może wasz seks rzeczywiście był bardzo "mechaniczny"... Jak nie zapytasz to się nie dowiesz. Powiedz też o swoich uczuciach, o tym, że również potrzebujesz bliskości, że zamiast wytykać co źle robisz powinna poprowadzić cię tak, by i jej seks sprawiał przyjemność.

Benita72
To jest facet

Zgadzam się z tym, że powinniście porozmawiać. Wywalcie z siebie wszystkie złe emocje

Tak to ja jestem tym facetem...

Powiem Wam, że kiedy tylko widzę poprawę, kiedy nabieram pewności siebie i widzę, że wraca między nami czułość następuje coś co znowu podcina mi skrzydła. Przykład:
Mamy wyjść na kawę do kawiarni i przed spotkać się z kimś. Wszystko ustalone, o której godzinie musimy wyjść itp.
Powiedzieliśmy sobie, że o 16 wychodzimy ok..15:40 żona siedzi przed komputerem i ogląda coś, ja mówię jej, że spokojnie jeszcze sobie odpocznij. Powolutku zaczynam się szykować w drugim pokoju wiedząc, że o 16 muszę być gotowy, bo kiedyś już mi żona wypomniała/wyzwała, za to, że nie ruszam tyłka na czas. Z drugiego pokoju słyszę o 15:55, 15:59, 16:03..jeszcze chwilkę, jeszcze chwilkę, mówię ok, spokojnie i ubrany w marynarkę czekam, czekam i nie popędzam żony. Po czym 16:05 żona widzi mnie w marynarce, zaczyna się stopniowa nerwówka i stopniowo wyzywa mnie, że jej nie powiedziałem wcześniej, że się tak ładnie ubiorę. Ubrałem się tak po pierwsze dlatego by ją zaskoczyć oraz dlatego, że ostatnio mówiła mi, że nie noszę swojej marynarki, również dlatego bo ostatnio mówiła mi, że mógłbym się ładniej ubrać jak gdzieś wychodzimy "do ludzi". Zaczyna się panika, żona szuka rzeczy, krzyczy, przeklina i mówi, że to moja wina bo jej nie powiedziałem wcześniej. W między czasie powiedziałem, że to żaden problem dla mnie, że zdejmę marynarkę i pójdę bez niej jeśli ona nie ma co włożyć, nie ma na to czasu - bez skutecznie, ciągle lata po domu, krzyczy, szuka ciuchów. Mówi, że już nie ma ochoty iść na kawę, bo ma spieprzony humor, z mojej winy. Wychodzi obrażona. W samochodzie cały czas są teksty, że nie użyłem mózgu by jej powiedzieć wcześniej, że się elegancko ubiorę, że nie umiem się porozumiewać z nią itd.
Wszystko moja wina...całe wyjście spieprzone przeze mnie bo chciałem zaskoczyć moją żonę i się elegancko ubrać.

Kłótnia całą drogę, na kawie kłótnia i milczenie...super wyjście

Nie dość, że rzadko wychodzimy to jeszcze tak wyglądało nasze pierwsze od kilku tygodni wyjście do miasta...

Ja powiedziałem m.in żonie, że mogła wcześniej skończyć oglądać coś na kompie skoro o 16 mieliśmy wyjść...a nie na ostatnią chwilę i wtedy nawet nie ma czasu na przygotowanie. Poza tym, dla mnie to nie byłby problem jakby mi powiedziała, że mam zdjąć tą pieprzoną marynarkę by ona nie czuła się jak "szuszfol" przy mnie. Dla niej lepszym rozwiązaniem jest wrzeszczenie na mnie, mówienie, że nie użyłem mózgu, że to jest moja tylko wina, że zepsułem wyjście.

Oczywiście na koniec przeprosiłem za to że zepsułem wyjście....ale i tak przypuszczam, że przez najbliższy dzień, dwa będzie denna atmosfera.

A zapowiadało się tak fajnie...w 2 minuty zwrot o 180 stopni.

I jak tu coś odbudować?

Facet, jesteś totalnie zdominowany przez swoją rozwydrzoną żonkę.
Czemu jej na takie zachowanie pozwalasz?
Dlaczego pozwalasz na siebie krzyczeć i to w sytuacji, gdy niczym sobie na krzyk nie zasłużyłeś?
Dlaczego dałeś sobie wmówić, że cała sytuacja, to Twoja wina?
Dlaczego przeprosiłeś ją, gdy to ona zachowała się jak burak?

Kiedy i kto pozbawił Cię Twoich jaj?!?

To będzie długi proces, ale albo zostawisz sprawy tak jak się miały do tej pory, ale zaczniesz kategoryczne zmiany swojego postępowania. Nie było w tym Twojej winy, żadnej, ale oczywiście ona przyzwyczajona, ze może wyładowywać swoje frustrację na Tobie to zrobiła jak zrobila. Uwierz, że na pewno ona też chce prawdziwego mężczyzny tylko o tym nie mówi.

Moja żona jest nerwowa i raczej trudno od niej usłyszeć słowo "przepraszam" (nawet jej to wytknąłem, że ja przeprosiłem a ona nawet nie przeprosi za to, że nieodpowiednio zareagowała). Oczywiście musiałem się przyznać, że gdyby nie ja to nie byłoby jej reakcji...czyli to moja wina. Zamiast przepraszam po kilku dniach raczej wszystko wróci do normy bez słowa przeprosin, bo przecież to tylko moja wina.
A jak się bronię to słyszę, że się wybielam i obarczam ją całą winą.

No właśnie...obawiam się tego, że kategoryczne zmiany mojego postępowania skończą się źle...

Mussuka, ona nie przeprosi, bo podejrzewam, ze uwaza, ze nie ma za co - to chyba codzienny element ich relacji, ona przerzuca wine na niego za cos, co sama nawalila (wyjscie z domu na czas), on natomiast sie na to godzi i przeprasza za to, czego nie zrobil.

Autorze, odbudowywac jak najbardziej. Wzajemny szacunek, i wlasne poczucie wartosci. Nie godzic sie na zle traktowanie, nie pozwalac sobie wchodzic na glowe. Ona robi tyle, na ile Ty jej pozwalasz, i raczej bada, jak daleko moze sie posunac (czyli ile jestes w stanie "dla niej" zniesc). Postaw sie jej choc raz, a zobaczysz, co sie stanie. Mam tez wrazenie, ze chcesz byc dla niej za dobry, a to sie potem msci - np to, ze 20 min przed wyjsciem Ty "pozwalasz" jej jeszcze posiedziec i odpoczac, przez co dajesz jej "prawo" potem do pretensji. Matkujesz jej, albo raczej tatusiujesz..co ona, sama nie umie sie ogarnac przed wyjsciem?

Mozesz duzo zmienic. Trzeba tylko chciec. Nie bac sie tylko

Nie bój się własnej żony:) Wiem że łatwo jest mówić, trudniej do tego dojść ale naprawdę to dużo ułatwi i rozwiąże wasze problemy.

Jak to możliwe że żyjecie DWA LATA bez seksu? Wg mnie ktoś powinien uświadomić Twoją żonę że należy Ci się szacunek a jej postępowanie jest od tego dalekie. Czy Ty też potrafisz krótko mówiąc zapierdzielić jej jakimś tekstem? Tak że widzisz że robi jej się przykro czy tylko ona jest agresorem w waszym związku?

Przede wszystkim ja bym inaczej to rozegrała z mężem. Powiedziałabym mu konstruktywnie co może zmienić, a ja, że jest jak robot, a potem "radź sobie sam" Rozumiem, że to może zaboleć. No i nie czekałabym też jak mąż sam coś zainicjuje, ja tam się nie bawię w coś takiego. Wprawdzie ja nawet nie muszę, bo mój facet chce ciągle i często zanim się obejrzę już inicjuje seks, ale i ja nie mam z tym problemu i nie raz inicjowałam, nie widzę w tym nic złego, też chcę się kochać i zainicjowałabym w sytuacji tej żony. No, a przede wszystkim, bym porozmawiała, a nie wypominała w kłótni, bo to kolejny błąd. Pewnie jesteś tym mężem, a skoro tak, to porozmawiaj z nią. Nie ukrywaj tego, że te słowa Cię zabolały, zapytaj co można by zmienić, dbajcie o bliskość, bo inaczej seksu Wam nadal się nie będzie chciało, jak nic nie będzie ze sobą rozmawiać.

Edit: Doczytałam Twojego dalszego posta i coraz bardziej nie zazdroszczę... Nie daj się! Nie możesz pozwalać, by żona jak już wspomniano krzyczała na Ciebie, obrażała. Określenia "Nie masz mózgu" na pewno nie działają dobrze w związku i warto starać się ich unikać. To jej wina, skoro tak siedziała przy komputerze. Nieodpowiedzialna, a potem zwala na Ciebie. Nie powinieneś jej za to przepraszać, powinieneś powiedzieć otwarcie co myślisz o jej zachowaniu.

A może by tak wybrać się do seksuologa i psychologa?
Ty, bo potrzebujesz uświadomić sobie, że nie wolno Ci podkulać uszu, brać winy na siebie. Byś uzmysłowił sobie, że Twoja żona nie ma prawa się tak zachowywać. Przydało by się podbudować swoją wartość.
Wy, bo potrzebujecie podjąć próbę ratowania tego, co teraz nie przypomina nijak normalnego, zdrowo funkcjonującego związku.

Co sądzicie i zachowaniach typu: Ty uraziłeś jakoś mnie to teraz ja pokażę Ci jak to jest i też Cię podobnie urażę?

Dzwoniłem gdzieś coś załatwić na prośbę żony, powiedziałem przez telefon za dużo (odpowiadając po prostu na pytanie Pani po drugiej stronie słuchawki) streszczając dokładnie o co mi chodzi. Żona chciała tylko bym zapytał kiedy będzie manager. Gdy Pani po drugiej stronie słuchawki powiedziała mi, że teraz nie ma i zapytała o co chodzi? Ja jej wyjaśniłem o co chodzi. Żona nie chciała bym to mówił, ze względu na to, że już dwa razy pytała o managera osobiście i go nie było - teraz mnie poprosiła bym zadzwonił. Skoro powiedziałem dokładnie przez telefon o co mi chodzi to teraz żona wyjdzie na upierdliwą. Do tego uznała, że "spowiadam się" z jej życia obcym osobom i ona mnie o to nie prosiła. Wspomniałem tylko przez telefon, że chodzi o zwolnienie lekarskie żony i sprawę z tym związaną....

Żona w nerwach i złości powiedziała mi, że jej jebie życie (bo teraz nie będzie się tam więcej pokazywać, gdyż będą na nią dziwnie patrzeć i uważać za upierdliwą) i krzyknęła na cały głos, że mam kontuzjowanego fi#!ta i nie chce się z nią pieprzyć - pytając później czy mnie to zabolało i czy mi miło jak wszyscy usłyszą - w sensie sąsiedzi.

Zaznaczę, że przeprosiłem ją wcześniej, że niepotrzebnie powiedziałem za dużo tej Pani, a miałem się tylko dowiedzieć kiedy będzie manager. Powiedziałem, że już tego nie cofnę, że miałem prawo do swojej decyzji powiedzenia tego.

Przecież to jest chore? Ja mam dać się tak traktować?

Unikaj jej, teraz ty udawaj "urażonego". Gdy przyjdzie do Ciebie, to powiedz jej-widzisz jak to jest? Porozmawiajcie o tym, powiedz jej, że musicie mieć odpowiedni klimat, a nie takie teraz i już bo ona tego chce! Że jeśli się kłóci z Tobą, obwinia Cię o wszystko, to przekłada się to również na lóżko

Nie, Ty sie nie zmienisz, jej nie zmienisz. Masz za slaby charakter na to. Chwilowo cos tam zmienisz, ale to bedzie zmiana na chwile. A takie obrażanie się bez zapowiedzenia niczego nie nauczy tylko podsyci kolejne negatywne emocje.

No wlasnie ani to ani to. Przede wszystkim nie przepraszać za coś czego nie robisz. Przecież to ona Cie nie rozumie i nie widze tu też szacunku. Troche zamiana ról, najczęściej kobiety mają z tym problem. Primo pytanie, czy ona Cie przeprasza? Czy stawiasz jej wymagania i oczekujesz ich realizacji, a jeśli nie to ją dopiero wtedy karzesz? Najpierw ostrzeżenie słowne, omówienie zasad, a pozniej ich konsekwentne realizowanie.

Nie zawsze, a tym razem zrobiłem to na jej prośbę, żeby ona była spokojna, żebym ja poczuł się dowartościowany, że coś załatwiłem dla niej i dla jej dobra, miałem w 100% dobre intencje, nie zrobiłem tego jednak jak trzeba (według żony).

I to jest największy absurd, że chciałem dobrze a muszę za to przepraszać, a przeprosiny i tak gówno dają bo zostaję potraktowany jako ten co wszystko za przeproszeniem spieprzył.

To rozwala psychikę, gdy wiesz, że Twoje intencje były dobre, później za to przepraszasz, ale i tak słuchasz na swój temat teksty, że wszystko zjebałeś i przeprosiny są gówno warte, do tego widzisz żonę wielce obrażoną, złą, nie odzywającą się do Ciebie jakbyś nie wiadomo co zrobił.

Nie pamiętam kiedy ostatnio i czy kiedykolwiek (nie mogę sobie przypomnieć takiej sytuacji) usłyszałem szczere słowo "przepraszam" od niej. Nigdy nie stawiam wymagań i oczekuję realizacji. Czasem o coś poproszę by zrobiła, staram się nie naciskać i być ostrożnym by nie była pod presją bo tego nie lubi i to wszystko.A już na pewno nie krzyczę na nią i nie mówię w złości, że coś źle zrobiła, nie zrobiła lub zrobiła z dużym opóźnieniem.

No tak, ale moja żona jest tak uparta, że jak nie przeprosiłbym to napięta sytuacja by trwała i trwała pewnie, a na końcu i tak Ona by postawiła na swoim.

Powiem, żeby może lepiej sama to załatwiła jeśli to tylko jej dotyczy, ale czy to nie jest uciekanie od odpowiedzialności z mojej strony?

Heh, spoko. Przed chwilką się znowu wkurzyła, że nic nie idzie tam załatwić bo Pani manager, do której wczoraj dzwoniłem jest niedostępna. Ja wczoraj dzwoniłem, powiedziano mi, że dziś do mnie oddzwonią. No to dziś czekam na telefon (jakby cały dzień nie dzwonili to byłby według mnie problem). Jest godzina 9 a żona się już niecierpliwi, że jakoś wielce szanowna Pani manager do mnie nie dzwoni. Więc wzięła telefon i zadzwoniła tam, w nerwach ich ochrzaniła, że nie idzie się skontaktować z Panią manager i podała mój numer telefonu ponownie. Zrobiła mi wielką awanturę, że nic nie potrafię załatwić, po raz kolejny wspomniała coś o rozwodzie, że mam w dupie wydaną kasę i że mnie to nie obchodzi bo to nie jest moja sprawa tylko jej. Poweidziałem jej, że najgorsze jest to, że miałem dobre chęci, chciałem to załatwić do tego jeszcze teraz muszę przepraszać. Co usłyszałem??
Oczywiście standardowy tekst" "dobrymi chęciami to jest piekło wybrukowane".

A najlepsze jest to, że do mnie zadzwonili przed chwilą i powiedzieli, że wszystko już było wczoraj załatwione więc nie wiedzą dlaczego do nich dziś dzwoniono z pytaniem o Panią manager!!! Wszystko jest ok, załatwione i byłoby załatwione, a Ona mi znowu zrobiła awanturę bo jest w gorącej wodzie kąpana i najlepiej wszystkich wyzywać od najgorszych!!!

no tak

Witaj.
W wypowiedziach " sluuu " jest link na temat depresji. Może ona potrzebować pomocy specjalisty.
Nie możesz dawać sobie wejść na głowę. Jesteś zbyt dobry i dlatego żona wyżywa się na Tobie.
Oboje powinniście sobie wyjaśnić co jest przyczyną waszych negatywnych relacji.
W sprawach łóżkowych powinniście się nawzajem wypełniać, a nie drzeć non stop koty.

Zacznij myśleć o sobie i wymagać od żony tak jak ona od Ciebie. Postaw się jej bo szkoda twoich zszarganych nerwów. Co za kobieta z niej ?    Życzę powodzenia i udanego pożycia.Pozdrawiam